Γιώργος Θωμάκος - ένας αδύναμος, ένας ανύπαρκτος Δήμαρχος

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Γιώργος Θωμάκος είχε όλες τις προϋποθέσεις να είναι ένας ισχυρός Δημάρχος της μεταπολιτευτικής Κηφισιάς. Αλλά είναι ένας από τους πιο αδύναμους.

Ανύπαρκτος.

Πρώτον, πέτυχε εκλογική νίκη στο όριο της νομιμότητας και δεν έχει κανένα πρόβλημα με την αντιπολίτευση, η οποία του κάνει, εκούσα άκουσα, όλα τα χατίρια. Ουσιαστικά είναι όμηρός του, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να το εκμεταλλευθεί, για να κάνει ουσιώδεις αλλαγές με τη συναίνεσή της.

Δεύτερον, διαδέχτηκε στην εξουσία ένα φθαρμένο από την πολύχρονη άσκησή της πολιτικό σύστημα –Βάρσου, Χιωτάκη- και είχε μεγάλη ευχέρεια κινήσεων. Ούτε αυτό το εκμεταλλεύθηκε, για να ανανεώσει την πολιτική ζωή. Αντίθετα, η συμμαχία του με ένα κομμάτι της εθνικόφρονος, θρηκευτικής, παλαιοκοματικής έχει καταστήσει εκείνον όμηρο.

Τρίτον, δεν εκμεταλλεύθηκε τη «φόρα» της εκλογικής του νίκης, ώστε να πετύχει μια γρήγορη, έντιμη και αμοιβαίως επωφελή συμφωνία με τους πολίτες. Αντ' αυτού πελαγοδρόμησε επί τρία χρόνια μεταξύ της ευλάβειας και κουταμάρας, αποδείχτηκε καταστροφικός και την απόλυτη ευθύνη έχει, φυσικά, ο ίδιος. Αργά το κατάλαβε.

Τέταρτον, έχασε από την αρχή το πλεονέκτημα που έχουν οι νέοι Δήμαρχοι, οι οποίοι σχηματίζουν διοίκηση από νέες παρατάξεις, πρόσωπα, πλην του Καλού και Αυλίτη, από την άσκηση πολιτικής. Οι περισσότερες επιλογές που έκανε στην διοίκηση ήταν της συμφοράς. Άνθρωποι άσχετοι, εντελώς άπειροι, ιδεοληπτικοί, κοινοί κλέφτες, δηλαδή ακατάλληλοι για άσκηση εξουσίας. Ελάχιστα μέλη της παράταξης ανταποκρίθηκαν στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις τους και έδειξαν να αντιλαμβάνονται κάπως ορθολογικά την πραγματικότητα.

Σήμερα, τρία και χρόνια μετά, ο κ. Θωμάκος είναι ένας αδύναμος, ανύπαρκτος καλύτερα Δήμαρχος. Όχι μόνο γιατί υποχρεώθηκε να κάνει αυτό που αποκήρυσσε μετά βδελυγμίας, δηλαδή να χρησιμοποιεί κι αυτός τα ίδια, τετριμμένα, παλιά, φθαρμένα υλικά. Υπό άλλες προϋποθέσεις, ακόμα κι αυτό θα μπορούσε να του συγχωρεθεί. Αλλά γιατί ο ίδιος και οι περισσότεροι αντιδήμαρχοι, όλοι είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, φαίνονται απρόθυμοι και αδύναμοι να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους, με αποτέλεσμα να είναι υπαρκτός ο κίνδυνος σε έναν χρόνο να κατρακυλήσει η πόλη χειρότερα από την κατάσταση κλεψιάς και ανομίας που ήταν πριν.

Επιπλέον, ο κ. Θωμάκος είναι όμηρος καταστάσεων, των εμμονών του ως προς το θείο και την θρησκευτική ιδιότητα που όντως έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο στην παράταξή του και δεν τολμά να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Ποτέ άλλοτε Δήμαρχος δεν ανέχτηκε συμβούλους του να κάνουν του κεφαλιού τους τη βασικότερη επιλογή της διοίκησής του. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την, θεμιτή ως ένα βαθμό, τήρηση εσωπαραταξιακών ισορροπιών. Και ορισμένα πρόσωπα έχουν ξεφύγει από κάθε όριο προσωπικής και πολιτικής συμπεριφοράς ατιμωρητί.

Είναι φανερό ότι ο κ. Θωμάκος είναι εγκλωβισμένος σε όλα αυτά. Και είναι αμφίβολο αν μπορεί να απεγκλωβιστεί αργότερα όπως σχεδιάζει, με συνάξεις, πολλές κουταμάρες και λόγια του αέρα. Όπως έστρωσε θα κοιμηθεί. Αλλά αυτή η ορατή πανταχόθεν αδυναμία του και η ακινησία και παραλυσία που επιφέρει επηρεάζει την πορεία της πόλης και τις ζωές των πολιτών της.

Η μέθοδος της αναβολής, του «άστα γι’ αργότερα», δεν ωφέλησε καμία διοίκηση στα τελευταία χρόνια, ούτε τη δική του. Συσσώρευσε προβλήματα, που κατέστησαν στη συνέχεια άλυτα. Κάτι ήξερε ο Ρώσος συγγραφέας Πάβελ Ταράνοφ όταν έγραφε ότι «όσο πιο πολύ κρατάει μια δουλειά, τόσο χειρότερα γίνεται». Ελπίζουμε να μην επαληθευτεί στη σημερινή περίπτωσή μας.-