Πάλι «αλήθειες» από τον Ν. Χιωτάκη

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

“Ο λόγος που φτάσαμε ως εδώ είναι ότι για πολύ καιρό διαλέγαμε το μικρότερο κακό”

Μια επιπλέον σοφία, και δυο θα έλεγα, απέκτησε ο Νίκος Χιωτάκης προϊόντος του χρόνου. Αυτό έγινε σαφές και υπήρξε μια ευχάριστη έκπληξη στην προχτεσινή του συνέντευξη στον γνωστό για την αντικειμενικότητά του Γρηγοράκο της εφημερίδας «Κηφισιά». Παρά το γεγονός ότι είχε τρία χρόνια να συνεντευξιαστεί, και παρά τις «δύσκολες, έως αγενείς» μπορείς να πεις, ερωτήσεις του δημοσιογράφου «τα παίρνω από όλους και παντού», όχι μόνο αντεπεξήλθε, αλλά και έκανε σαφέστατες τις θέσεις του. Με όσα είπε, αλλά και με τις βαρυσήμαντες σιωπές του, είναι πλέον ή βέβαιον, ότι δικαίωσε όσους τον ταύτισαν με την εκσυγχρονιστική σκέψη και την αποφασιστική δράση.

Τρία πράγματα ξεχώρισαν κατά τη γνώμη μου, στη εκφορά ενός λόγου ρέοντος και ανατρεπτικού. Πρώτον, η δική του Δημαρχία τα έκανε όλα καλά, και για όσα δραματικά ακολούθησαν φταίνε οι επόμενοι, δηλαδή ο Θωμάκος. Δεύτερον, η σημερινή διοίκηση μας οδηγεί κατά κρημνού, στο βάθος του οποίου καραδοκεί η απαξίωση του θεσμού. Τρίτον, πρέπει να γίνουν εκλογές άμεσα.

Εδώ αλλάζεις το όνομα Κούλης σε Νικολάκης.

«Χρειάζεται μια δυνατή διοίκηση στην Κηφισιά, η οποία έχει τη δύναμη και την ικανότητα να πάρει τις αποφάσεις. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό. Γιατί έχει μεν την πλειοψηφία, αλλά σκέπτεται τούτο, σκέπτεται το άλλο». Αυτή είναι η χαρακτηριστική στην ευφράδειά της φράση του.

Ο κακόπιστος θα υποψιαστεί –μερικοί ίσως και να το πουν- ότι με το γνωστό χαμηλόφωνο ύφος, που του στοίχισε παλιότερα τον προσβλητικό χαρακτηρισμό «μουσίτσα», ταυτίστηκε πλήρως με τον Βάρσο. Πολύ περισσότερο που κακή κουβέντα δεν είπε γι’ αυτόν –το αντίθετο μάλιστα. Ακόμα όμως κι αυτό να συμβαίνει, έδωσε νέο βάθος, σε ένα ζήτημα που η γνωστή και ανάγκας θεοί πείθονται διαχειρίζεται ρηχά: Έχει μεν την πλειοψηφία, αλλά σκέπτεται τούτο, σκέπτεται το άλλο! Χρειάζεται συνεπώς μια διοίκηση, που να μη σκέπτεται τούτο, σκέπτεται το άλλο. Πιθανότατα  εννοούσε ότι χρειάζεται μια διοίκηση, που να μη σκέπτεται καθόλου. Μόνο να υπογράφει τις αρπαχτές που οι ίδιοι επιδιώκουν.

Αναρωτιέμαι, μετά από τέτοια παρέμβαση, αν θα εννοήσουν την αξία των επισημάνσεών ενός τόσον επιτυχημένου πρώην, οι τόσον αποτυχημένοι νυν. Αν έχουν τη δύναμη, ενώ συλλογίζονται, να μην σκέπτονται τούτο –τις κατασχέσεις, για παράδειγμα, ή τους πλειστηριασμούς. Ή το άλλο, τις φευγάτες Δημοτικούς Συμβούλους, τη καθαριότητα, ή το έλλειμα ήθους. Και επίσης την ψυχραιμία και το ήθος να αντισταθούν στις δημοφιλείς χυδαιότητες του τύπου:

Δεν μας παρατάς, ρε Χιωτάκη.-