Του Γιάνη Βαρουφάκη

«Θα έχουμε νέα Συμφωνία της Βάρκιζας» δήλωσε πρόσφατα, σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής», ο κ. Μπαλτάκος. Δεν ήταν πρόβλεψη αλλά ευχή του κ. Μπαλτάκου η νέα Βάρκιζα.

Ξεκινώντας με την παραδοχή ότι «πρώτη φορά η Κεντροαριστερά και η Αριστερά μπορούν να σχηματίσουν μια παντοδύναμη κυβέρνηση με 174 έδρες στη Βουλή (αν, βέβαια, διατηρήσουν στις εθνικές εκλογές τα ποσοστά των ευρωεκλογών)», ο κ. Μπαλτάκος παίρνει κουράγιο από τη σκέψη ότι «... δεν θα τα καταφέρουν όμως, όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ το 1945... Πάλι θα παραδώσουν τα όπλα, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών ανάμεσα στο 1945 και το σήμερα». Οι αλληγορίες που χρησιμοποιούμε, και ιδίως οι ιστορικές μας αναφορές, έχουν σημασία. Διαμορφώνουν το κλίμα, προσδιορίζουν συμπεριφορές, προϊδεάζουν όσον αφορά τις εξελίξεις.

Ο κ. Μπαλτάκος θα μπορούσε να αναφερθεί στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, όταν και πάλι η Κεντροαριστερά μαζί με την Αριστερά διέθεταν συντριπτική υπεροχή (π.χ. το 1981 έφταναν, από κοινού, τους 200 βουλευτές), αλλά δεν κατάφεραν να συνεργαστούν. Όχι, ο κ. Μπαλτάκος επέλεξε να μας πάει πίσω στο 1945 και στη Βάρκιζα. Δεν είναι τυχαίο αυτό.

Για την Αριστερά, η Συμφωνία της Βάρκιζας συμβολίζει τον εξευτελισμό των ανταρτών, που με δάκρυα στα μάτια παρέδωσαν τα όπλα, δίνοντας το έναυσμα για τα πέτρινα χρόνια των διώξεων, με αποτέλεσμα πολλοί (αλλά όχι όλοι από αυτούς), κόντρα στην επίσημη γραμμή του Κόμματος, να πάρουν πάλι τα βουνά πυροδοτώντας τον αδελφοκτόνο Εμφύλιο που ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα έχαναν.

Συμβολίζει και κάτι άλλο: τη μετάλλαξη των δωσίλογων σε παρακράτος, το οποίο κυριάρχησε μέχρι και το 1974. Με την «πρόβλεψη» μιας νέας Βάρκιζας, ο κ. Μπαλτάκος ενσυνείδητα και στρατηγικά προσβλέπει σε μια αντίστοιχη εξέλιξη: στον βαθύ εξευτελισμό όσων εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στην Αριστερά αλλά και στη μετατροπή της Χρυσής Αυγής, των συνεχιστών της παράδοσης των αιμοσταγών δωσίλογων της Κατοχής, σε πραιτωριανή φρουρά ενός νέου, δεξιού καθεστώτος.

Έχει σημασία αυτό όταν προέρχεται από τον άνθρωπο που, αν δεν είχε αποκαλυφθεί το βίντεο της συζήτησης που είχε με τον κ. Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής εντός του Κοινοβουλίου, θα παρέμενε και σήμερα «δεξί χέρι» του πρωθυπουργού, με καθοριστικό ρόλο στη χάραξη τόσο της κυβερνητικής πολιτικής όσο και της προσωπικής πορείας του πρωθυπουργού.   Οι μη Αριστεροί καλό είναι να μην πιστέψουν ότι αυτά δεν τους αφορούν.

Για τους Κεντρώους των πέτρινων χρόνων, η Συμφωνία της Βάρκιζας ήταν μια παγίδα στην οποία έμειναν εγκλωβισμένοι για δεκαετίες. Καθώς η Βάρκιζα (και οι διώξεις των Αριστερών που ακολούθησαν) έφερε τον εμφύλιο πόλεμο, οι Κεντρώοι εξαναγκάστηκαν, μπροστά στον κομμουνιστικό κίνδυνο, να ενταχθούν στο ίδιο στρατόπεδο με τους δωσίλογους.

Αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τα Μακρονήσια, τις εκτελέσεις, τη φυλάκιση και εξορία εξαιρετικών ανθρώπων της Αριστεράς. Ποτέ δεν το διασκέδασαν αυτό. Ήξεραν ότι συναινούσαν σε κάτι που πάει κόντρα στη φύση τους, απλώς ένιωθαν ότι δεν είχαν επιλογή. Έως ότου η βία και η νοθεία του 1961, η δολοφονία του Λαμπράκη δύο χρόνια αργότερα και, τέλος, η χούντα των συνταγματαρχών τούς ανάγκασαν είτε να ριζοσπαστικοποιηθούν είτε να ενδώσουν πλήρως στη «σκοτεινή δύναμη» που γεννήθηκε στη Βάρκιζα.  

Πήρε χρόνια πολλά για να απελευθερωθεί ο τόπος από το χτικιό της Βάρκιζας και του Εμφυλίου.

Βοήθησαν, μεταξύ χιλιάδων, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Χαρίλαος Φλωράκης και η αποφασιστικότητα των Ελλήνων ώστε να ξεπεραστεί η εμφυλιοπολεμική καταχνιά που σκέπασε τον τόπο για δεκαετίες.

Και έρχεται σήμερα ο κ. Μπαλτάκος να μιλήσει για νέα Βάρκιζα, να κλείσει το μάτι στους νέους ναζί-δωσίλογους της Χρυσής Αυγής. Και για ποιον λόγο; Για να βρεθεί «αφήγημα» που θα σταματήσει την Αριστερά από το να σχηματίσει κυβέρνηση, χτίζοντας γέφυρες μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και Χρυσής Αυγής και εγκλωβίζοντας τους Κεντρώους στον φόβο της Αριστεράς.

Το 1991, όταν κατέρρευσε η Γιουγκοσλαβία, και λίγο πριν αρχίσει ο εμφύλιος πόλεμος και εξαπλωθεί από την Κροατία μέχρι το Κόσοβο, κάποιοι δικοί τους Μπαλτάκοι επένδυσαν επιτυχώς σε παραλληλισμούς μεταξύ της δεκαετίας του 1940 και του 1990. Το έκαναν για να πολώσουν τους πολίτες με αφηγήματα από το παρελθόν, με ιδεολογήματα που ανέσυραν τις ρήσεις των φασιστών Τσέτνικ, των ναζί Ουστάσι, των παρτιζάνων του Τίτο κ.λπ.

Τότε διαφώνησα με πολλούς που είπαν ότι αυτές οι συγκρούσεις δεν είχαν φύγει ποτέ αλλά ότι, επί Τίτο, είχαν καταπιεστεί, κι έτσι, όταν το καταπιεστικό καθεστώς κατέρρευσε, ήρθαν ξανά στην επιφάνεια. Άποψή μου ήταν ότι τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Απλώς, η οικονομική κατάρρευση έδωσε τη δυνατότητα σε επιτήδειους εξουσιαστές να εκμεταλλευτούν την κρίση, καλλιεργώντας εκ νέου τη μισαλλοδοξία του παρελθόντος στις υπό κατάρρευση κοινωνικές οικονομίες. Κάτι αντίστοιχο προσπαθεί και ο κ. Μπαλτάκος. Τον Εμφύλιο, και τη λογική του, τον έχουμε υπερβεί ως κοινωνία.

Το γνωρίζει αυτό. Όμως, η οικονομική κρίση δίνει ευκαιρία στους διάφορους Μπαλτάκους να καλλιεργήσουν εκ νέου το εμφυλιοπολεμικό αφήγημα στην απεγνωσμένη κοινωνία μας, ώστε να δημιουργήσουν τις δικές τους Σρεμπρένιτσες, τους δικούς τους Μελιγαλάδες, τις δικές τους Μακρονήσους. Και όλα αυτά για να έρθει η νέα Βάρκιζα, που στη βάση της μισαλλοδοξίας και του διχασμού θα τους κρατήσει, μαζί με τους νέους δωσίλογους-χρυσαυγίτες, στα «πράγματα». A

Ας δουλέψουμε, λοιπόν, οι υπόλοιποι, ώστε να μην υπάρξει νέα Βάρκιζα. Ώστε η τύχη της Αριστεράς, είτε σχηματίσει κυβέρνηση είτε όχι, να εξαρτηθεί μόνο από πολιτισμένο διάλογο και τις κάλπες.

Πηγή: lifo

O χημικός που επαναπροσδιόρισε το δημοφιλές ναρκωτικό ecstasy, πέθανε σε ηλικία 88 ετών από καρκίνο του ήπατος. Ο Αλεξάντερ Σούλγκιν κέρδισε το προσωνύμιο «ο νονός του ecstasy», αφότου κατάφερε να φτιάξει το ναρκωτικό, τεστάροντας το στον εαυτό του εκτός εργαστηρίου.

Σύμφωνα με δημοσίευση της συζύγου και ερευνητικού συνεταίρου του στο Facebook «ο Σούλγκιν πέθανε κοντά στην οικογένεια του και τους νοσηλευτές του, υπό τους ήχους βουδιστικής μουσικής διαλογισμού». Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο σπίτι του στη Βόρεια Καλιφόρνια.

«Ο Νονός»

O Σούλγκιν άρχισε τις σπουδές του στην οργανική χημεία στο Πανεπιστήμιο του Harvard στην εφηβεία του και, μετά από ένα διάλειμμα στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στο Berkeley της Καλιφόρνια, για να πάρει το διδακτορικό του στη βιοχημεία.

Στις αρχές της  επαγγελματικής σταδιοδρομίας του, εντάχθηκε στη Dow Chemical Company όπου ανέπτυξε το πρώτο βιοδιασπώμενο φυτοφάρμακο στον κόσμο. Η πρώτη του επαφή του με τις ψυχοτρόπες ουσίες έγινε όταν ο Σούλγκιν ξεκίνησε τη διεξαγωγή δικής του, προσωπικής έρευνας.

Σύμφωνα με το BBC, δοκίμαζε τα κατασκευάσματά του μόνος του ή με φίλους, καλώντας τους σε «συναντήσεις γευσιγνωσίας». Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60, δοκίμασε εκατοντάδες χημικών σκευασμάτων. Το 1965, αποχώρησε με την Dow, αλλά συνέχισε τις σπουδές του και άρχισε να διδάσκει σε τοπικά πανεπιστήμια.

«Η πενικιλίνη της ψυχής»

Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, ανακάλυψε μια ένωση που συνδέεται στενά με αυτό που σήμερα αποκαλούμε ecstasy ή MDMA.

Το MDMA είχε προηγουμένως συντεθεί και κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1912 από την φαρμακευτική εταιρεία Merck, αλλά ποτέ δεν είχε διερευνηθεί πλήρως η δράση του στους ανθρώπους. Τότε ο Σουλγκιν  αποφάσισε να ξεκινήσει δοκιμές σε ανθρώπους, ξεκινώντας και πάλι με τον εαυτό του.

Μόλις τελειοποίησε συνταγή του, παρουσίασε το χημικό σε έναν ψυχολόγο από το Όκλαντ. Τον Λέο Ζεφ. Στη συνέχεια ο Ζεφ γνώρισε στον Σούλγκιν σε μια θεραπεύτρια, η οποία έγινε αργότερα και γυναίκα του.

Ο Ζεφ χρησιμοποίησε μικρές δόσεις της ουσίας ως βοήθημα για την λογοθεραπεία, και το προώθησε σε ψυχολόγων σε ολόκληρη τη χώρα. Ορισμένοι από αυτούς ενθουσιάστηκαν τόσο με το σκεύασμα, που το αποκαλούσαν «πενικιλίνη για την ψυχή», παρά το γεγονός ότι δεν είχε ελεγχθεί κλινικά  ή εγκριθεί για ανθρώπινη χρήση.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η χρήση των «empathy» και «ecstasy» (αργκό εκφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν για το MDMA) άρχισε να αυξάνεται, κυρίως στις περιθωριοποιημένες ομάδες. Από τη δεκαετία του 1990 η χρήση ecstasy εξαπλώθηκε και στα νυχτερινά κέντρα και συνδέθηκε με την ηλεκτρονική μουσική σκηνή.

Επιπλέον υπάρχουν αναφορές για χρήση του MDMA από τον αμερικανικό στρατό ως ορός της αλήθειας, κυρίως τη δεκαετία του ’50, ενώ άλλες πληροφορίες κάνουν λόγο για χρήση του ναρκωτικού για την αντιμετώπιση μετατραυματικών στρες από τον πόλεμο.

Το ecstasy απαγορεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1985, όταν η αμερικανική Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών το πρόσθεσε στον κατάλογο των ελεγχόμενων ουσιών, κρίνοντας πως δεν είχε καμία ιατρική χρήση. Το παράδειγμα των ΗΠΑ ακολούθησαν και άλλες χώρες και σύντομα το ecstasy αναγνωρίστηκε ως παράνομο στα περισσότερα μέρη του κόσμου.

Της Δρ. Αναστασίας Μοσχοβάκη

Τα τραύματα, η ηλίαση, τα εγκαύματα, τα τσιμπήματα από τσούχτρες και κουνούπια, η διάρροια, ο πνιγμός, οι αλλεργίες είναι συχνά ιατρικά απρόοπτα του καλοκαιριού.

ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

·Μην οδηγείτε κατά τη νύχτα, εάν είστε άυπνοι, μετά από οινοποσία και χωρίς ζώνη ασφαλείας.

·Να αποφεύγετε την έκθεση στον ήλιο από τις 10.30-17.00, να φοράτε άοσμα υποαλλεργικά αντηλιακά με δείκτη προστασίας άνω του 30 και καπέλο.

·Η πρόληψη της διάρροιας του καλοκαιριού γίνεται με  καλό πλύσιμο  χεριών και των τροφίμων, καλό ψήσιμο τροφίμων (το φαγητό πρέπει να σερβίρεται ζεματιστό), αποφυγή κατανάλωσης μη παστεριωμένων γαλακτοκομικών προϊόντων, αμφιβόλου προέλευσης τροφίμων ποτών ή πάγου.

· Να επιλέγετε καθαρές παραλίες, να μην περπατάτε σε αυτές χωρίς παπούτσια, να κάθεστε σε καθαρή πετσέτα στην παραλία και όχι κατάχαμα.

·Τα νοσήματα από κουνούπια μπορεί να είναι σοβαρά: Στο σπίτι, μην ανοίγετε τα παράθυρα μετά το σούρουπο και χρησιμοποιήστε σήτες και κουνουπιέρες.  Να   έχετε μακριά ρούχα, που σκεπάζουν τα χέρια και τα πόδια, παπούτσια κλειστά αντί για σανδάλια και πουκάμισα που «μπαίνουν» μέσα στην φούστα ή το παντελόνι. Να χρησιμοποιείτε  ειδικά αντικουνουπικά σκευάσματα.

·Σε πνιγμό μην σπεύσετε να σώσετε το θύμα εάν δεν έχετε εκπαιδευτεί σε ειδικές τεχνικές. Πολλοί πνιγμοί γίνονται κατά την διάρκεια διάσωσης των θυμάτων. Απλώστε το χέρι σας ή πετάξτε στο θύμα ένα φουσκωτό μαξιλάρι χωρίς να κολυμπήσετε προς αυτό.

Μόλις λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη της νέας γενιάς του εμβληματικού αστικού μοντέλου, η ισχυρότερη έκδοσή του, με τα διακριτικά της Brabus, κάνει την εμφάνισή της σε πίστα δοκιμών προσφέροντας μια σαφή εικόνα για το δυναμικότερο στίγμα της. 

Ξεκινώντας από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά, το γνώριμο, πλέον, αποτύπωμα του smart fortwo εμπλουτίζεται με μια ανασχεδιασμένη γρίλια, πιο σκούρα φωτιστικά σώματα και νέας σχεδίασης πίσω προφυλακτήρα ο οποίος καταλήγει σε μια διπλή απόληξη της εξάτμισης, ενώ την εικόνα συμπληρώνουν οι μεγαλύτεροι πίσω τροχοί. 

Στην έκδοση παραγωγής, η εικόνα αναμένεται να εμπλουτιστεί περαιτέρω με τις γνώριμες πινελιές της Brabus οι οποίες και δεν περιοριστούν φυσικά στο εξωτερικό του αυτοκινήτου. 

Όπως και να έχει, αυτό που έχει σημασία στην περίπτωση αντίστοιχων εκδόσεων ακόμα και όταν πρόκειται για αστικά μοντέλα είναι η επιπλέον ισχύς. Στην προκειμένη περίπτωση αναμένεται να κινηθεί στο φάσμα μεταξύ 110 και 120 ίππων χάρη σε μια αναβαθμισμένη εκδοχή του οικείου turbo τρικύλινδρου με χωρητικότητα 0,9 λίτρου. 

Ο κινητήρας αναμένεται να συνδυάζεται αποκλειστικά με κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, ενώ τις προδιαγραφές του smart fortwo Brabus αναμένεται να συμπληρώσει η sport ανάρτηση, τα αναβαθμισμένα φρένα καθώς και αλλαγές που θα αφορούν τις ταχύτερες αντιδράσεις του συστήματος διεύθυνσης σε συνδυασμό και με τις διαφορετικές ρυθμίσεις σε ό,τι αφορά τα ηλεκτρονικά συστήματα του αυτοκινήτου.