Ο Αδωνις Γεωργιάδης μάς ανακοίνωσε οργίλος ότι θα μηνύσει τον πρώην υπουργό Υγείας Μάριο Σαλμά, που έχει αποχωρήσει από τη Ν.Δ., επειδή αυτός κατήγγειλε λοβιτούρες στον χώρο της Υγείας. Και θα τον μηνύσει, όπως είπε, γιατί για ζητήματα ηθικής τάξης και προσβολής της προσωπικότητάς του δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Μάλιστα. Εν τω μεταξύ ο ίδιος Αδωνις Γεωργιάδης δεν έχει πρόβλημα να σηκώνει το ίδιο σπαθί, χωρίς μύγα φυσικά στην κόψη του, για να κάνει φέτες σε ζητήματα ακριβώς ηθικής τάξης την Ευρωπαία εισαγγελέα. Στην οποία καταλογίζει δημόσια μύρια όσα για τη δικογραφία που αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με κορωνίδα την καταγγελία ότι αυτή δεν επιτίθεται στη Νέα Δημοκρατία, αλλά στη δημοκρατία. Η εισαγγελέας!

Θα πει κάποιος καλοπροαίρετος ότι δεν έχει και τόση σημασία οποιοσδήποτε λεκτικός τραμπουκισμός, όταν εκστομίζεται από τον περί ου ο λόγος ακροδεξιό φαφλατά. Και θα έχει δίκιο. Από την άλλη, όμως, αυτός είναι υπουργός επί της Υγείας μας. Επιλαμβάνεται του ΕΣΥ και απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Είναι ταυτόχρονα αντιπρόεδρος της Ν.Δ. και απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του προέδρου της. Κι αυτό γεννάει το εύλογο ερώτημα αν κάνει του κεφαλιού του ή αν είναι σε διατεταγμένη αποστολή από τον Μητσοτάκη αυτοπροσώπως. Ή σε μια άλλη απόδοση, αν ο Μητσοτάκης είναι πια τόσο αδύναμος που δεν μπορεί να τον μαζέψει ή τόσο ανήθικος ώστε με δική του εντολή, ή ανοχή, να γαυριά και να ασχημονεί ο υπουργός του.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς σοφός, αρκεί να ξέρει την πολιτική διαδρομή του Μητσοτάκη, και τη σχέση του με τα όρια της ηθικής, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κάθε λέξη και κάθε γαβ γαβ του Αδωνη τον εκφράζει πλήρως. Οτι το λουρί του Αδωνη το κρατούν από το Μαξίμου. Αν κάποιος όπως ο Αδωνις, εγνωσμένος ακροδεξιός και τραμπούκος του λόγου, με αποτύπωμα σε ένα μέρος του εκλογικού σώματος της Δεξιάς, επιχειρεί συστηματικά να διασύρει τη Δικαιοσύνη, όταν αυτή στρέφεται εναντίον στελεχών της παράταξης, τότε άξιος ο μισθός του. Παράσημο διακεκριμένων υπηρεσιών θα του έδιναν από το Μαξίμου αν μπορούσαν. Και παράσημο του δίνουν κάθε μέρα απλώς διακριτικά, χωρίς την τελετή που του αξίζει. Με την ευμενή σιωπή τους.