Μήνυση κατάθεσε κυρία ενώπιον του εισαγγελέα για εκβιασμό-χρηματισμό από πλευρά του Δημάρχου Ν. Χιωτάκη. Η περίπτωση της είναι μια από τις πολλές υποθέσεις που μυρίζουν τη έντονη μυρωδιά του ακατάσχετου χρηματισμού
Ο Dan Bannino είναι ένας φωτογράφος από την Ιταλία.
Για το τελευταίο του πρότζεκτ, "Still Diet", ο Bannino μετατρέπει τις (παραδόξως) πασίγνωστες δίαιτες των διάσημων και λαμπερών πρωταγωνιστών του star system, σε στιγμιότυπα που θυμίζουν πίνακες νεκρής φύσης, δημιουργώντας το απόλυτο φωτογραφικό viral των τελευταίων ημερών. "Με αυτή τη σειρά ο στόχος μου ήταν να συλλάβω την ομορφιά που κρύβεται σε αυτές τις συχνά απαίσιες και εκκεντρικές δίαιτες και στερήσεις, δίνοντάς τους τη σημασία ενός παλιού αυθεντικού πίνακα ζωγραφικής", εξηγεί ο φωτογράφος.
Μαζί με τις συχνά αλλόκοτες δίαιτες σταρ όπως η Kate Moss,η Beyonce,και η Γκουίνεθ Πάλτροου, στο πρότζεκτ Still Diets συναντούμε και αυτές πολιτικών, αλλά και ιστορικών προσώπων όπως ο Λόρδος Μπάιρον και ο Ερρίκος ο 8ος, σε μία προσπάθεια του Bannino να "καταδείξει πώς αυτές οι αλλόκοτες διατροφικές συνήθειες δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τον 15ο αιώνα". Ερρίκος ο 8οςThe banquet diet Beyonce “Master cleanse diet” Simon Cowell “Life enhancing” Kate Moss “Hollywood diet” Charles Saatchi “Eggs diet” Luigi Cornaro “Sober Life” Λόρδος Μπάιρον “Romantic poet’s diet” Γκουίνεθ Πάλτροου “Strict detox diet” Bill Clinton “Cabbage soup diet”
Πηγή: lifo
Όσο το καλοκαίρι πλησιάζει και η θερμοκρασία ανεβαίνει τα μαγειρέματά μας, αντιστρόφως ανάλογα, απλοποιούνται. Φτάνοντας προς την καρδιά του μαγειρεύουμε σαφώς ελαφρότερα όχι όμως και λιγότερο γευστικά. Εύκολες στην παρασκευή πίτες και τάρτες έχουν αυτή την εποχή την τιμητική τους, ανάμεσά τους και η πάντοτε πρωτότυπη ιδέα της ανάποδης τάρτας των αδερφών Tatin.
Εξαίσια μέσα στην απλότητά της, μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης για έναν σωρό από αλμυρές εκδοχές:
με κρεμμύδια, αγκινάρες, ντοματίνια, πράσα ή και μανιτάρια.
Οι παραλλαγές αυτές ίσως δείχνουν να στερούν κάτι από τη γαλλική λεπτότητα και φινέτσα της αρχικής, γλυκιάς τάρτας, όμως η ευκολία στην προετοιμασία σε συνδυασμό με τη νοστιμιά τους τις καθιστούν ακαταμάχητες. Φέρνοντας την εκλεπτυσμένη, γαλλοτραφή «δεσποινίδα» πιο κοντά στις οικείες μας, μεσογειακές γεύσεις, οι δροσερές ντομάτες και το κατσικίσιο τυρί μας χαρίζουν ένα άκρως χορταστικό και ζουμερό αποτέλεσμα. Όψη τραγανής, λεπτοζυμωμένης πίτσας και γεύση καψαλισμένης ντομάτας και μυρωδάτου τυριού - οι πιο λιμπιστερές μπουκιές.
Και αν οι ζύμες και οι πλάστες δεν είναι το φόρτε μας, τότε τα χειροποίητα έτοιμα φύλλα από μικρές οικοτεχνίες, που πωλούνται συνήθως κατεψυγμένα, είναι η καλύτερη λύση.
Για τη Γαλλίδα που αποφάσισε να λιαστεί στη Μεσόγειο θα χρειαστούμε
Προαιρετικά
3 ξερά μέτρια κρεμμύδια κομμένα σε λεπτές φέτες
Ξεπαγώνουμε το ένα από τα - συνήθως - δύο φύλλα του πακέτου της σφολιάτας. Κόβουμε τiς μεσαίου μεγέθους ντομάτες στη μέση και προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 220 βαθμούς, στις αντιστάσεις.
Σε βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο μέχρι να κάψει και μόλις ζεσταθεί αρκετά τοποθετούμε τις ντομάτες μας ανάσκελα, με την φλούδα τους δηλαδή προς τα κάτω και το κομμένο τμήμα του προς τα επάνω. Xαμηλώνουμε στη συνέχεια τη φωτιά· συνήθως τα υγρά τους αρκούν για να σοταριστούν.
Αν ωστόσο διαπιστώσουμε πως χρειάζονται «βοήθεια» προσθέτουμε με φειδώ λίγο νερό: μία με δύο κουταλιές της σούπας αρκούν, καθώς θέλουμε να στεγνώσουν αρκετά.
Τις αφήνουμε στην ίδια θερμοκρασία μέχρι το υγρό τους να εξατμιστεί και παράλληλα σε ένα κατσαρολάκι φτιάχνουμε μικρή ποσότητα από γλυκό σιρόπι.
Ζάχαρη, δύο κουταλιές της σούπας νερό, καλό ανακάτεμα και μόλις κιτρινίσει ελαφρώς το αδειάζουμε στο ταψί που θα υποδεχτεί την τάρτα μας.
Από πάνω απλώνουμε τις αφυδατωμένες πια ντομάτες και ανάμεσά τους μοιράζουμε γενναιόδωρα κομμάτια τυριού (ας φάμε και λίγο ωμό, το δικαιούμαστε). Ακολουθούν θυμάρι, πιπέρι, λίγο αλάτι και τέλος το φύλλο της σφολιάτας. Το κόβουμε περιμετρικά, ώστε να προσαρμοστεί στις διαστάσεις του ταψιού μας και, πριν φουρνίσουμε, χαράζουμε τη ζύμη σε τρία με τέσσερα σημεία. Ψήνουμε στην ίδια θερμοκρασία (220 °C) για περίπου 30 λεπτά μέχρι να δούμε πως το χρώμα της ροδίζει και έχει κριτσανιστή όψη. Αφού ξεφουρνίσουμε, την αφήνουμε να κρυώσει για περίπου 5 λεπτά και με προσοχή περνάμε ένα μαχαίρι γύρω από την τάρτα, ώστε να αποχωριστεί ευκολότερα το ταψί, και επιμελώς την αναποδογυρίζουμε σε μια πιατέλα.
Μερικά φύλλα φρέσκου θυμαριού για το σερβίρισμα και θα ευωδιάσει, το δίχως άλλο, κάτι από το καλοκαίρι που αφίχθη.
Δεν μπορείς να ξέρεις αν έχει στ' αλήθεια τεράστια κατάθλιψη η ίδια ή η περσόνα της.
Πάντως όταν ο Tim Jonze του Guardian την ρώτησε για την εμμονή της με το θάνατο, αυτή είπε "Εύχομαι να είχα ήδη πεθάνει". Μια εβδομάδα μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης (με τον εν λόγω τίτλο) η Del Rey έγραψε στο τουίτερ της ότι οι ερωτήσεις ήταν κατευθυνόμενες και ότι ο Alexis -εννοεί τον μουσικοκριτικό του Guardian Αλέξη Πετρίδη- της το έπαιξε φαν αλλά είχε κακές προθέσεις.
Αργότερα έσβησε τα τουίτς, αλλά το μπέρδεμα παρέμεινε, εκτός των άλλων επειδή τη συνέντευξη δεν της την είχε πάρει ο Alexis Petridis αλλά ο Tim Jonze. (Πώς τα φέρνει η τύχη: ο Petridis είχε γράψει την ίδια μέρα μια καλή κριτική, βάζοντας στο νέο άλμπουμ της Ultraviolence 4 στα 5 αστεράκια).
Ο Jonze απάντησε αυτό:
Και έβαλε το ηχητικό απόσπασμα απ' τη συνέντευξή τους.
Το απόσπασμα με ψυχοπλάκωσε κάπως.
Δεν ξέρω τι έχει γίνει, αν όμως είναι τόσο μπερδεμένη και με τόσο χοντρή κατάθλιψη η Del Rey τι να πούμε οι υπόλοιποι. Είναι νέα, όμορφη, πλούσια, πετυχημένη, ερωτευμένη με το σύντροφό της - συγγνώμη κιόλας αλλά δε δικαιούται να έχει ψυχικά προβλήματα. Ή μάλλον φυσικά και δικαιούται, αλλά έχει ταυτόχρονα την υποχρέωση (στον εαυτό της πάνω απ' όλα) να κάνει το πολύ απλό βήμα και να θεραπευτεί.
Από την άλλη μπορεί η τεράστια κατάθλιψη να είναι μέρος της περσόνας του Ultraviolence και μετά να ένιωσε ότι παρατράβηξε. Σε κάθε περίπτωση, ο δημοσιογράφος του Guardian έχει απόλυτο δίκιο.
Πέρα όμως απ' όλα αυτά, το γεγονός για μένα είναι ένα και μοναδικό.
Ο νέος της δίσκος που βγήκε την Τρίτη, είναι -ως σύνολο- ό,τι καλύτερο έχει κάνει μέχρι σήμερα.
Είναι σκοτεινός, παρακμιακός, καταθλιπτικός, σπαρακτικός. Την ίδια στιγμή όμως είναι γεμάτος με υπέροχες μελωδίες, με ρεφρέν που κολλάνε για μέρες, με απολαυστικά φωνητικά.
Η παραγωγή του Dan Auerbach (Black Keys) πήρε τις γνωστές μελωδίες της ονειρικής ποπ που πάντα τραγουδά η Del Rey και τους έδωσε νέα πνοή. Το Cruel World, τραγούδι με το οποίο ξεκινά ο δίσκος είναι ενδεικτικό των προθέσεων και των δυο τους - σκληρή, "ποιοτική" παραγωγή από τη μία, αιθέρια φωνητικά και σούπερ πιασάρικό ρεφρέν. Eίναι τραβηγμένο αυτό που θα πω, αλλά το συγκεκριμένο τραγούδι θα μπορούσε να είχε βγει απ' το δίσκο των Velvet Underground, ακούγεται σαν διασκευή από τότε.
Δεν ξέρω τι να ξεχωρίσω απ' το άλμπουμ. Παρ' ό,τι έχουν δουλέψει τουλάχιστον 7 διαφορετικοί συνθέτες και παραγωγοί σ' αυτόν, μοιάζει και είναι συμπαγής στον ήχο του. Ακούγεται ολόκληρος. Ενδιαφέρουσες πινελιές, η διασκευή στο The Other Woman που είχε γίνει γνωστό απ' την Νίνα Σιμόν, το τραγούδι που της έγραψε ο σκηνοθέτης (και σεναριογράφος του Kids) Harmony Korine, το κομμάτι Fucked My Way to the Top... Βούλωσε πολλά στόματα μ' αυτό το άλμπουμ η Del Rey, κυρίως των πάλαι ποτέ επικριτών της. [Το Pitchfork με μισή καρδιά του έδωσε μεν 7.1, με μια κριτική όμως που θύμιζε κομψό τροπο παραδοχής λάθους - είχαν δώσει στο Born to Die μόλις 5.5.] Κι αν κάποιοι κριτικοί ήταν επιφυλακτικοί για τις προηγούμενες δουλειές της επειδή θεωρούσαν, βλακωδώς, ότι δεν είχαν το απαραίτητο credibility, τώρα απλώς μοιάζουν να ακούν και να απολαμβάνουν τη μουσική, χωρίς να το υπεραναλύουν.
Το ξέρω ότι δεν μετράει ή δεν ενδιαφέρει, αλλά από μένα το άλμπουμ Ultraviolence παίρνει δέκα στα δέκα.
Πηγή: Lifo
