Με τον τρόπο του έρωτα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Λίγες εβδομάδες πριν, σ’ ένα από τα πιο λαμπερά Κυριακάτικα πρωινά που θυμάμαι, ανεβαίναμε οικογενειακώς στη πλατεία Πλατάνου και τα γύρω καταστήματα, για ένα καφέ. Με την προσμονή που έχει κανείς πριν από αρκετά χρόνια, αυτό το ιδιότυπο καρδιοχτύπι που δεν έχει ίχνος αγωνίας ούτε σχέση με το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, μα έχει για μόνο οδηγό τη χαρά.

Ανηφορήσαμε από την Όθωνος, τον εμβληματικότερο δρόμο της Κηφισιάς, χαιρετηθήκαμε εγκάρδια με φίλους, πήραμε μυρωδιά της Κηφισιάς και φτάσαμε στην πλατεία. Ανακατευτήκαμε κυριολεκτικά μέσα στο κόσμο, έτσι καθώς ήταν αραιοί οι δρόμοι, και βαλθήκαμε να κάνουμε χαλαρές συζητήσεις και να χαζεύουμε γενικώς και αορίστως, χωρίς συγκεκριμένο θέμα.

Κι έπειτα σήκωσα το βλέμμα και το άφησα να φτάσει μακριά, όσο έβλεπα, όσο μπορούσα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα να παρατηρώ τη πολύχρωμη πόλη να ετοιμάζεται στην επιστροφή των κατοίκων. Για την ακρίβεια, ήταν μία από πολλές, πάμπολλες στην εξαετία που περπατώ καθημερινά.

Μα η απρόσμενη εικόνα αυτής της ανθρώπινης γραμμής, η αίσθηση που απέπνεε η συλλογικότητα, ήταν κάτι διαφορετικό. Πρωτόγνωρο για μένα, καινούργιο για την πόλη.

Ενδεικτικό μιας αλλαγής που τη μυρίζεσαι λίγο-λίγο μα αναζητάς ευκαιρία για να τη συνειδητοποιήσεις για τα καλά, χωρίς να αναρωτιέσαι αν γελάστηκες.

Ναι, είναι πολύς καιρός που οι περιπατητές, δρομείς που βλέπω στο δρόμο πληθαίνουν. Που οι άσκηση πολλαπλασιάζετε, μαζί και οι συμμετοχές. Που οι συζητήσεις για το αν «έτρεξες», ή «θα τρέξεις» ή «τι χρόνο έκανες» μοιάζουν να αφορούν ένα ευρύτερο ακροατήριο. Που υπάρχει κόσμος που συναντιέται για μια προπόνηση με τη χαλαρότητα ενός διαλείμματος για καφέ. Που ο προγραμματισμός της συμμετοχής σε αγώνες θυμίζει σε λαχτάρα τον προγραμματισμό των διακοπών.

Ναι, είναι πολύς καιρός που βλέπω συχνά ποδήλατα. Σε προπονήσεις και σε καθημερινές διαδρομές, σε αγώνες και μετακινήσεις της μέρας. Είναι καιρός που το μάτι μου έχει εξοικειωθεί με τις γρήγορες κινήσεις του αναβάτη: τις νευρικές διαδρομές, το πέρασμα της αλυσίδας για να ασφαλίσει το πολύτιμο απόκτημα, το δίπλωμα ενός σπαστού οχήματος.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Θυμάμαι πολύ καθαρά την εποχή που άρχισα να περπατώ καθημερινά, μια εξαετία πριν, όταν ήταν - δεν ήταν στην πόλη καμιά εικοσαριά φανατικοί δρομείς-περιπατητές. Μαζί προπονούμασταν, μαζί ασκούμαστε, μαζί γυρίζαμε την Κηφισιά για να πάρουμε μέρος σε κάθε έναν από τους λιγοστούς οργανωμένους δρόμους.

Οι «άλλοι», συντριπτική πλειοψηφία, μας κοίταζαν σαν αξιοπερίεργο, μας έκαναν χάζι. Δεν ταιριάζαμε στην αίσθησή τους για τη ζωή. Έμοιαζε ακατανόητο το πάθος μας, τρέλα η προσήλωσή μας.

Θυμάμαι τους παλιούς μαραθώνιους, πριν την Ολυμπιάδα της Αθήνας, με το ένα ρεύμα κλειστό και το άλλο γεμάτο αυτοκίνητα που αγκομαχούσαν στο κυριακάτικο μεσημέρι και οδηγούς που λοιδορούσαν τους ασκούμενους-αγωνιζόμενους, στην πιο δύσκολη καμπή του αγώνα. Θυμάμαι τις γιαγιάδες που σταυροκοπιόντουσαν όταν τους έβλεπαν τα καλοκαίρια να τρέχουν στα νησιά και τους νταλικέρηδες που άνοιγαν το παράθυρο και ρωτούσαν υποτιμητικά αν δεν είχαμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Θυμάμαι το πείσμα τους, το πείσμα που γεννιέται από αυτό που αγαπάς, όταν επιμένεις κόντρα στις συνθήκες.

Από τότε άλλαξαν πολλά, χρόνο το χρόνο, άσκηση με την άσκηση. Και τον τελευταίο χρόνο, το αθλητικό ρεύμα στην Κηφισιά έγινε κάτι περισσότερο από εμφανές. Αναδύθηκε ως αναντίρρητο φαινόμενο, καταγράφηκε ως πραγματική αλλαγή στη ζωή της πόλης. Αρκετοί ερασιτέχνες αθλητές βγήκαν στους δρόμους και στα πάρκα για να αναμετρηθούν με τις δυνάμεις τους, να δαμάσουν την απόσταση, να γνωρίσουν αυτή τη χαρά. Το τρέξιμο και το ποδήλατο έγιναν πρώτα αποδεκτά συστατικά ζωής κι έπειτα μόδα.

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει, ούτε πού θα κατασταλάξει όλο αυτό όταν περάσει ο πρώτος ενθουσιασμός. Δεν ξέρω αν θα γίνει άλλη μια παροδική τάση, όπως τόσες που προηγήθηκαν.

Ξέρω όμως σίγουρα, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, πως κάποιοι θα μαγευτούν από τη διαδρομή, θα εμπνευστούν από την προσπάθεια, θα αγαπήσουν τον κάματο. Ξέρω πως κάποιοι θα αποκτήσουν μια ιδιότυπη μονάδα μέτρησης για τις μέρες τους: τη χαρά των ανοιχτών δρόμων. Θα δαμάσουν την απόσταση, θα ξεπεράσουν τους φόβους, θα δουν να γεννιέται μέσα τους κάτι πρωτόγνωρο.

Κάποιοι θα αρκεστούν σε αυτό, στην κατάκτηση της μίας φοράς ή της μιας φάσης ζωής, που θα τη θυμούνται εσαεί και θα την επικαλούνται ως σημάδι δύναμης και τόλμης. Άλλοι θα αρχίσουν, θα σταματήσουν και ίσως κάποτε αρχίσουν ξανά, με την ελαφρότητα που χαρακτηρίζει τις περιστασιακές σχέσεις.

Κι άλλοι θα μείνουν εκεί, στους ανοιχτούς δρόμους. Θα ακούν την καρδιά να χτυπά δυνατά, θα απολαμβάνουν κάθε βήμα, θα ταξιδεύουν το βλέμμα σε μαλακούς λόφους και κάθε φύσης, -σε χώμα ή άσφαλτο-  διαδρομές, θα σταματούν να μυρίσουν γύρω τους τη ζωή.

Με τον τρόπο του έρωτα.-