Γιάννης Γρηγοράκος, η κατσαρίδα της Κηφισιάς

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Όλοι τον γνωρίζουν από παλιά, δεν υπάρχουν αθώοι εδώ. Ο άνθρωπος περικλείει όλες τις συνιστώσες του κακού- κανείς δεν έχει γλυτώσει από τους βρώμικους πολέμους που κήρυττε ανάλογα με τη συγκυρία κάθε εποχής.

Παλαιότερα έβριζε με χυδαίους χαρακτηρισμούς την τότε παράταξη Βάρσου και συκοφαντούσε τον Δήμαρχο, ακόμα και ως κάτοχο πολυτελούς αυτοκινήτου. Χειρότερα έλεγε για την τότε παράταξη Βάρσου, που αποκαλούσε «Φιλιππινέζα» του Τασούλα. Η «αριστερή δημοσιογραφία»  είχε υποστεί την πιο βρώμικη και χωρίς φραγμούς επίθεση του εκδότη αυτού τα χρόνια που κατοχυρωνόταν ο όρος «Γρηγορακισμός».

Η αριστερά, όπως θα θυμάται ο τότε Γραμματέας Κ. Δροσινός, είχε επίσημο πόλεμο με το φαινόμενο αυτό και είχε πρωτοστατήσει στην υπεράσπιση των πολλών και ανηλεή διωκόμενων από την εφημερίδα «Κηφισιά» και τον εκδότη της Γ. Γρηγοράκο από τις εμετικές επιθέσεις του Γ. Γρηγοράκου. Ακόμα και οι παλιοί αριστεροί του ΚΚΕ, δεν γίνεται να μην εξοργίστηκαν με τον εξευτελισμό που είχε υποστεί ο παλιός αρχηγός τους, τα χρόνια της Δημαρχίας του και τον εξοβελισμό που υπέστη από την αλαζονεία, το «μαύρο» σημείο της αδυναμίας του από το Δημαρχιακό θώκο. Το καβάλημα της πόρνης εξουσίας που όλα τριγύρω της τα αλλάζει, τα υποσκάπτει και τελικά τα εξαφανίζει.

Πιθανότατα δεν υπάρχει εκδοχή, συνιστώσα ή στέλεχος  του τότε Συνασπισμού που δεν βίωσε κάποια στιγμή τη φρίκη της επίθεσης χωρίς όρους και αρχές, που δεν τον έπνιξε η οργή για τη βρωμιά των κάτω από τη ζώνη κτυπημάτων, που δεν ανατρίχιασε από τον ωμό κιτρινισμό, ρατσισμό, φασισμό που συνέθεσαν τον δυσώδη χυλό του «Γρηγορακισμού», που δεν ένιωσε οιονεί στόχος.

Ο «Γρηγορακισμός» ήταν γέννημα του βολέματος, της όποιας αρπαχτής, των ελεεινών-στυγνών εκβιασμών, των λειτουργιών πάντα υπόγεια με σαφή προσανατολισμό: το ματωμένο κέρδος. "Τι μας νοιάζει, αυτός να έχει τα ματωμένα κέρδη του".

Αλλά με ευκολία στράφηκε εναντίον του και το πολέμησε με ελεεινό τρόπο χωρίς αυτό να τον εμποδίσει να το ξαναστηρίξει και να το ξαναφήσει καμιά δυό φορές ακόμα. Ήταν η «εφημερίδα που γκρέμισε τον λαϊκισμό Βάρσου» αλλά αυτό δεν πείραζε όταν στήριζε τον μικρό τότε Χιωτάκη για ένα διάστημα. Ποιος είχε το μυαλό να ερμηνεύσει τα πατήματα Γρηγοράκου, ο Βάρσος;. Όποιος δεν ζαλιζόταν από τις απότομες  στροφές του συστήματος ισχυριζόταν ότι δεν ήταν οι αμετακίνητες ιδεολογικές αρχές του εκδότη που τις υπαγόρευαν αλλά τα δάνεια, τα χρέη και τα τραβήγματα με τη Δικαιοσύνη. Γύρευε ποια είναι η αλήθεια, κατά την προσφιλή του έκφραση.

Λένε ότι αν γίνει πυρηνικός πόλεμος το μόνο είδος που θα γλυτώσει θα είναι η κατσαρίδα. Αν υπάρχει αντίστοιχό της σε άνθρωπο αυτό είναι ο Γιάννης Γρηγοράκος. Όποια μεταβολή και αν συνέβαινε στον πολυτάραχο βίο της δημοσιογραφίας στην Κηφισιά αυτός βρισκόταν πάντα στο συμφερότερο στρατόπεδο. Πάρα πολλοί καταστράφηκαν από λάθος συμμαχίες, ηττήθηκαν από κακές εκτιμήσεις των συσχετισμών και περιέπεσαν στην ανυπαρξία, αλλά όχι ο αρχιερέας του Γρηγορακισμού. Αυτός ο τερατώδους αντοχής εκδότης άλλαζε σαν χαμαιλέοντα πουκάμισα, συνεταίρους και παρατάξεις και πάντα κατάφερνε να επιβιώνει. Ακόμα και αυτήν την εποχή, που φαίνεται να τελειώνουν τα ψέματα για πολλούς λούμπεν επιχειρηματίες, δημοσιογράφους αυτός ξαναγίνεται κυρίαρχος παίκτης. Εκεί που τον θυμόσουν στο υπόγειο της διαπλοκής με το μειλίχιο ύφος, ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχει ξαναγίνει  ρυθμιστής του δημοσίου βίου της πόλης. Ένα δημοσίευμα του περιθωριακού του εντύπου για κουτσομπολιά σε ένα γάμο έγινε η θρυαλλίδα που έβαλε φωτιά στα τόπια της πολιτικής ζωής και έδωσε τον ρυθμό που χορεύουν οι παρατάξεις, ο Τύπος και η Δικαιοσύνη.

Ήταν η πρώτη φορά που η αριστερά, η μόνη αμόλυντη από τον «Γρηγορακισμό», ακούμπησε πάνω του. Και αυτό είναι το χειρότερο των ημερών αυτών γιατί, προ των πυλών της εξουσίας, δείχνει να έμαθε τι κάνουν οι παρατάξεις εξουσίας. Όχι βέβαια όλες τις φορές, αλλά γρήγορα αλλάζει το πουκάμισο και νάτον πετιέται και ξανά στο κέντρο του παιχνιδιού.  Συμμαχούν ακόμα και με τον πιο ορκισμένο εχθρό τους. Θα το βρει και αυτή μπροστά της όπως όλοι οι προηγούμενοι. Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, περισσότερο από τους φίλους μας πρέπει να προσέχουμε και να διατηρούμε τους εχθρούς μας.-