Αποκάλυψη - Τι κρύβει η νεκρική σιωπή για τον Βαγγέλη Αυλίτη;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Την εβδομάδα που μας πέρασε συνειδητοποίησα ότι μπορούν ακόμα να με εκπλήσσουν τα δημόσια πράγματα. Μόλις άκουσα την είδηση για τη δίωξη των φορολογικών αρχών εναντίον του Βαγγέλη Αυλίτη για απόκρυψη περιουσιακών στοιχείων 10 εκατομμυρίων ευρώ, σκέφτηκα ότι το σκηνικό για τον γνωστό κουμπάρο και Αντιδήμαρχο του Δήμαρχου Κηφισιάς Γ. Θωμάκου αλλάζει οριστικά. Τίποτα πια δεν είναι δυνατόν να είναι το ίδιο για έναν άνθρωπο που επί έξι, επτά συναπτά έτη θεωρούσε τον εαυτόν του (αλλά περιέργως και πολλοί άλλοι), ως τον απόλυτο κήνσορα και τιμητή όλων των κατεστημένων και όλων των εξουσιών με ένα τρόπο που κάνει την λέξη λαϊκισμός να ωχριά από ανεπάρκεια. Έπεσα έξω. Όλα κύλησαν όπως πριν. Ο Βαγγέλης Αυλίτης συνέχισε να πολεμά ανενόχλητος το σύστημα (του οποίου είχε έναν επιπλέον λόγο να φέρεται ως αθώος στόχος), οι συνάδελφοί του εξακολουθούν να του περιποιούν τιμές και οι πολιτικοί συνεχίζουν να αποδέχονται προσκλήσεις του στις «εξωτικές» μαζώξεις του, συνοδεία Black whisky με πούρα, από ψιλικατζίδικο της γειτονιάς .

Η είδηση όταν δεν θάφτηκε εξ αρχής δόθηκε με κύριο βάρος στην εκδοχή του Βαγγέλη Αυλίτη. Κάποιοι συνάδελφοί του έσπευσαν με βεβαιότητα να τον υπερασπιστούν, αντλώντας από πού άραγε τη σιγουριά για την αθωότητα του διωκόμενου από τις αρχές. Γνώριζαν κάτι παραπάνω από τους ανθρώπους που έκαναν τον έλεγχο; Σύμφωνοι, υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας αλλά είναι άλλο από τη βεβαιότητα της αθωότητας. Με την ίδια σιγουριά άλλωστε είχαν διακηρύξει ότι ο Βαγγέλης Αυλίτης ήταν κάτοικος της κατά τα άλλα επονείδιστης λίστας Λαγκάρντ με μηδενικό λογαριασμό. Από που προκύπτει η ασφαλής πληροφόρηση για μια λίστα που οι διαχειριστές της κατηγορούνται ότι ακριβώς την κράτησαν στο σκοτάδι; Και είναι να απορεί κανείς με πόση προθυμία υιοθετήθηκε η τωρινή υπερασπιστική του γραμμή, τόσο εμφανώς ανίσχυρη, από ανθρώπους που σε άλλες περιπτώσεις διυλίζουν τον κώνωπα. Από τα βασικά επιχειρήματα ήταν ότι επρόκειτο για παλιά υπόθεση, του 2019. Δηλαδή; Υπάρχει κάποιου είδους φορολογική παραγραφή μετά παρέλευση τριών ετών προκειμένου για «διάσημους»;

Προσπαθώ να ερμηνεύσω το φαινόμενο. Να είναι ο φόβος; Είναι πιθανό. Κανείς δεν θέλει να τον βάλει ο Βαγγέλης Αυλίτης και οι όμοιοί του στο μάτι. Πρόκειται για μία οιονεί συμμαχία που είναι ορατή στο διαδίκτυο και σε μικρές ομάδες ανθρώπων που μπορεί να τρομάξει ανθρώπους που κινούνται σε άλλον πολιτικό πολιτισμό. Ακόμα και πολιτικά πρόσωπα που είχαν πολλά να πουν, δεν άρθρωσαν λέξη για τα περιουσιακά στοιχεία του Βαγγέλη Αυλίτη, αν και υφίστανται σκληρή πολεμική από αυτόν. Γιατί;

Πιστεύω πάντως ότι η κυριότερη αιτία της ασυλίας που απήλαυσε ο Αντιδήμαχος και κουμπάρος του Γ. Θωμάκου οφείλεται σε αυτό το μνημείο ανορθολογισμού και παράνοιας που ονομάζεται η Κηφισιά μετά Χιωτάκη. Σε αυτόν τον χυλό που ισοπεδώνει και αποπροσωποποιεί τα πάντα. Που καταπίνει προϊστορία, δεοντολογία, ποινικά μητρώα, κοινή λογική. Που σε κάνει ξαφνικά να βλέπεις πολιτικούς και λογιστές με επάρκεια και βάθος και συνεπή πορεία να δείχνουν κατανόηση για ακροδεξιούς, σεξιστές, λαικιστές, εθνικιστές, λούμπεν, αγοραίους, γραφικούς και απατεώνες μόνο και μόνο γιατί νιώθουν να τους ενώνει ο κοινός εχθρός, τα 30 αργύρια που πρόδωσαν μέχρι και το Χριστό. Που βλέπεις ανθρώπους τους οποίους σέβεσαι για τις γνώσεις, το ήθος και την προσήλωσή τους στα ιδεώδη της δημοκρατίας και του ουμανισμού να εγκλωβίζονται σε ένα ιδεολόγημα που τους με έναν συρφετό που παλιά και οι ίδιοι θα ονόμαζαν αυριανισμό.

Η μόνη μου ελπίδα είναι το κομμάτι των πολιτών που φανατικά δεν ακούει και αναπαράγει τις ατάκες του Βαγγέλη Αυλίτη. Που τον ένιωθε σαν τη φωνή του, διερμηνέα του πόνου του και εκτόνωση της δικής του οργής. Μήπως ξαφνικά αυτό το τμήμα των πολιτών σκεφτεί ότι, καλά ο Χιωτάκης και ο Θωμάκος και ο Αυλίτης και οι συν αυτόν, αλλά μήπως για την ξαφνική αλλαγή της ζωής μας φταίει και το γεγονός ότι άνθρωποι με τόσα πολλά λεφτά απέφευγαν και αποφεύγουν να πληρώνουν τους φόρους τους; Μήπως ο υπάλληλος του Δήμου, ή ο μεσάζων στα έργα τις ημέρες Θωμάκου-Αυλίτη που τον ακούει πληρώνει χαράτσι για το τριάρι του ακριβώς γιατί οι Αυλίτηδες αυτής της πόλης δεν πληρώνουν αυτά που αναλογούν στα δικά τους μεγαλύτερα σπίτια; Και το κυριότερο να συνειδητοποιήσει ποιας τάξεως χρήματα, έστω και απολύτως νόμιμα, έχει ένας άνθρωπος με τον οποίο ταυτίζεται στην καθημερινή του βιοπάλη; Πόσα λεφτά Δημοτικής διαφήμισης π.χ. έπαιρνε η ημιθανής εφημερίδα του Γρηγοράκου ώστε να τους λιβανίζει μαζί, Θωμάκο και Χιωτάκη και για ποιο λόγο φρόντιζαν να τα εγκρίνουν; Πόσο προσοδοφόρος τελικά είναι ο ασυνθηκολόγητος πόλεμος ενός αντισυστημικού κατά του κατεστημένου, ενός αντιστασιακού κατά της «κατοχικής διοίκησης»;