Ο Λουδοβίκος του Θωμάκου

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Θωμάκος όλο και περισσότερο μοιάζει µε ένα καρτούν της πολιτικής που αντιδρά µε χρονοκαθυστέρηση, προκαλώντας ενίοτε γέλιο. Από Δήμαρχος µμετατρέπεται σε Λουδοβίκο των υπογείων της προπαγάνδας και των συμφερόντων. Λουδοβίκος της µπίζνας και της κακόγουστης φάρσας της Ιστορίας.

Ο Γ. Θωμάκος διαθέτει µια µμοναδική ιδιότητα που τον διαφοροποιεί αισθητά από τους άλλους πολιτικούς πρώτης γραµµής, αλλά κυρίως από τους έως σήμερα Δημάρχους. Είναι απομακρυσμένος από τους προβληματισμούς και κυρίως από τα προβλήματα των πολιτών της πόλης, ξένος απέναντι στις αγωνίες τους και αδιάφορος απέναντι στα προσχήματα που πρέπει να τηρεί επειδή ακριβώς έχει τον θεσµικό ρόλο που έχει.

Η συμπεριφορά του αυτή δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί µε πολιτικούς όρους. Κανένας Δήμαρχος δεν θα επέλεγε (ακόµη κι αν το ήθελε ως πατέρας) να αφήσει την πληγείσα πόλη του για να ταξιδέψει ως το Άγιο Όρος ώστε να «εγκαταστήσει», όπως δήλωσε ο κουμπάρος του πίστη του στο Όσιο κάλος . 
Οχι, ο Γ. Θωμάκος δεν πάει στο Άγιο Όρος να προσκυνήσει ούτε για να συμπαρασταθεί στην αγωνία του για το μέλλον της για να δώσει τη µάχη του. Πάει, γιατί αυτό θέλει να κάνει, µια βόλτα μέχρι το Άγιο Όρος, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει στη πόλη και τι µμήνυμα δίνει στον κόσμο. Ακριβώς γιατί το µμήνυμα του είναι ο στόχος: δεν µε νοιάζει τι κάνουν τα παιδιά σας, η οικογένειά σας Παρακμή θα αναγκαστούν να μπουν στο ίδιο μονοπάτι των δικών μου συμφερόντων.

Τον Δήμαρχο δεν τον ενδιαφέρει το ερώτημα γιατί ως Δήμαρχος της πόλης, αντί να φτιάξει τις υποδομές, να έχει μεριμνήσει για να είναι οι κοινόχρηστοι χώροι καθαροί, επιλέγει απλώς τα δικά του συμφέροντα μικρά και μεγαλύτερα. ∆εν τον νοιάζουν ούτε οι ψίθυροι (εντός της παράταξής του) που θέτουν και ξαναθέτουν το ερώτημα που βρίσκει η οικογένεια Θωμάκου τόσους πόρους, φανερούς αλλά υποθέτω και έτερους, κρυφούς; Γιατί είναι εμφανές ότι δεν κάνει θυσίες για την πόλη, δεν τρώει κουραμάνα για το καλό και τη µμόρφωση των παιδιών, αντιθέτως προσθέτει µε άνεση ένα τεράστιο έξοδο στα ήδη υπάρχοντα που αφορούν την άνετη ζωή του και την αγορά πολλαπλών ακινήτων. Και όλα αυτά όταν ένα ερώτημα πλανιέται πάνω από την πόλη: «Τι γίνεται µε το πόθεν έσχες του Δημάρχου;».

Για να επανέλθουµε στην ιδιαιτερότητα του Γ. Θωμάκου για την απομάκρυνσή του από την αγωνία των πολιτών που (υποτίθεται ότι) διοικεί, δεν του αρκεί που κάνει όσα κάνει, έχει και την ανάγκη να τα επιδεικνύει. Να κάνει τις επιλογές του θέμα συζήτησης στη δημόσια σφαίρα και, ακόμη χειρότερα, να τα κάνει τρόπο λειτουργίας και κουλτούρα της.

Ο Γ. Θωμάκος έχει συνεχώς µια ασυνήθιστη πολιτική στάση η οποία υπαγορεύεται από µη πολιτικούς όρους. Ανεβαίνει στο βήμα του Δημοτικού Συμβουλίου όταν η πόλη φλέγεται και αντί να απαντήσει για τις ευθύνες της διοίκησής του περιφέρει τα καμένα ακίνητα, κατοικίες από άλλες πυρκαγιές για να δείξει πόσο δικαιολογημένος είναι.  Βγάζει διαγγέλματα στην τηλεόραση και καλεί τους κατεστραµµένους κατοίκους στις Αδάμες να αγκαλιάσουν την πράσινη µμετάβαση σαν να πρόκειται για καμιά µμηχανή που θα κινηθεί µε τα κάρβουνα των περιουσιών τους.

Μιλά στους πυρόπληκτους για ασφαλιστικές εταιρείες και ασφάλιστρα και τους χαρακτηρίζει κακομαθημένους που έχουν συνηθίσει να θέλουν ένα βυτίο του Δήμου δίπλα τους για να σωθούν. Και το λέει αυτός που παίρνει το δισάκι του όποτε θέλει και αρμενίζει για τόπους μακρινούς και ονειρεμένους.

Την ίδια ώρα, βέβαια, δεν έχει την ευαισθησία να πάει ως τις Αδάμες για να δηλώσει τη συμπαράστασή του έστω. Μοναδικός από τους Δημάρχους της πόλης που δεν πήγε σε τόπο καταστροφής και θρήνου. ∆εν φοβάται µόνο µη στραπατσαριστεί το προφίλ του. Η απόφασή του προκύπτει από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα. ∆εν µπορούν οι υπήκοοι να καθορίζουν την ατζέντα του ούτε η πραγματικότητα να διαμορφώνει τη διάθεση και τις αποφάσεις του. Ο Γ. Θωμάκος θεωρεί ότι ίπταται πάνω από όλα αυτά, ως νεφελώδης ιδέα που πρέπει να ασπαστούν και να χειροκροτήσουν. Ο Δήμαρχος της πόλης εμφανίζει ένα σύμπτωμα που τον θέλει ως υπέρτατη αξία, ως χάρη προς τους πολίτες, οι οποίοι µε την ύπαρξή του και µόνο οφείλουν να αποδέχονται και να δικαιολογούν τα πάντα.

Η πολιτική συμπεριφορά του Γ. Θωμάκου αποτελεί µια υβριδική συμπεριφορά που πηγάζει από την εκ των υστέρων πολυτελή διαβίωσή του και την προβληματική αντίληψή του για την πραγματικότητα. Γι’ αυτό κάθε φορά που υπάρχει η ανάγκη να είναι σεμνός και συντετριµµένος απέναντι σε καταστάσεις που είναι επιβαρυντικές για τη πόλη, να µην προκαλεί και να δείχνει κατανόηση, επιλέγει συμπεριφορές µε τις οποίες διατυμπανίζει πως δεν ιδρώνει το αυτί του. Η πόλη θα καίγεται και αυτός θα είναι σε χαρωπές διακοπές.

Μέχρι πριν από µμερικούς µμήνες η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Δήμαρχου αντιμετωπιζόταν υπό την οπτική ενός εξωτικού πολιτικού προϊόντος. Κάθε πρόκληση µμεταφραζόταν ακόμη και ως αποφασιστικότητα, ως επιμονή να κάνει αυτό που έχει επιλέξει και να κριθεί µε βάση αυτό. Ελάχιστοι τον αντιμετώπιζαν ως Λουδοβίκο που δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και κακομαθημένο γόνο που θέλει να επιβάλει τη δική του. Η πλειονότητα εκστασιαζόταν µμπροστά στην απόφασή του να εφαρμόσει το δικό του «σοκ και δέος» χωρίς παρεκκλίσεις.

Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο Γ. Θωμάκος όλο και περισσότερο µμοιάζει µε ένα καρτούν της πολιτικής που αντιδρά µε χρονοκαθυστέρηση, προκαλώντας ενίοτε γέλιο. Από Δήμαρχος µμετατρέπεται σε Λουδοβίκο των υπογείων της προπαγάνδας και των συμφερόντων. Λουδοβίκος της µπίζνας και της κακόγουστης φάρσας της Ιστορίας. Λουδοβίκος του Αυλίτη, τόση παρακμή.-