Θρησκευτική αηδία

Είχε ποτέ σοβαρότητα, θα πείτε, αυτή η άγρια συμμορία και οι ναι - σε - όλα παπαγάλοι της;

Η παροιμία λέει ότι ο κόσμος καίγεται και κάποιοι χτενίζονται. Στην παραλλαγή του Γ. Θωμάκου κόσμος πεθαίνει, τρέχει για εμβόλια, αναρωτιέται για το αύριο, χάνει τη δουλειά του, φοβάται για τη ζωή και την επιβίωσή του. Και η πλειονότητα των εντεταλμένων του Δήμαρχου, Αυλίτης και λοιποί, τραβολογούν τη Δικαιοσύνη, την αλήθεια. Να παθαίνεις αηδία με τους διαλόγους που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Και αποκαλύπτουν την ανηθικότητα μιας πολιτικής που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει εν ονόματι κάποιου παραταξιακού, ή και προσωπικού, συμφέροντος.

Τον απαίτησαν αυτόν τον εξευτελισμό των πάντων οι βαρόνοι των απάντων, γιατί μ’ αυτούς ο τζάμπας πέθανε; Ζητούν εκδίκηση γιατί τους κλειδαμπάρωσαν σε έναν διαγωνισμό που το ντελίβερί του ήταν σουβλάκια και όχι πακέτα κάτω από το τραπέζι;  Έστησε την παράσταση ο Γ. Θωμάκος για να τους δείξει πόσο στοργικός είναι και να εξασφαλίσει ό,τι ζούμε - τη μετάλλαξη της ενημέρωσης σε λιβανωτό του Όσιου; Ποιος να ξέρει. Εκείνο που ξέρουμε, και βλέπουμε, και ακούμε, είναι η προανακριτική κατρακύλα όχι μόνο της Δικαιοσύνης αλλά και κάθε υποψίας σοβαρότητας.

Είχε ποτέ σοβαρότητα, θα πείτε, αυτή η άγρια συμμορία και οι ναι - σε - όλα παπαγάλοι της; Το διαπράττουν λοιπόν και καμιά ντροπή δεν τους σταματάει.

Κωμωδία; Σίγουρα. Αλλά μην ξεχνιέστε στη θυμηδία. Το κρασί που ετοίμασαν στα υπόγειά τους θα το σερβίρουν μέχρι τελευταίας σταγόνας. Κι ας το έκαναν ξίδι ο βασικός τους μάρτυρας, οι αντιφάσεις, οι παλινωδίες, η χειραγώγηση. Οι χέστες, όπως τους αποκάλεσε το καμάρι της δικαιοσύνης τους, δεν πρόκειται να παραβούν τι εντολές τους. Την τεχνογνωσία, εξάλλου, να μην αφήνουν την αλήθεια να τους χαλάσει μια ωραία δίωξη την έχουν από παλιά...