Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Κυριακή, προχθές το πρωί, η ώρα είναι περίπου 6, ακούω το θόρυβο, είναι η σκούπα, το μηχάνημα που καθαρίζει τους δρόμους του Δήμου.

Παραξενεύομαι μέσ’ το ύπνο μου και μονολογώ. Τι έγινε έπιασε προκοπή το Θωμάκο Κυριακάτικα πρωί, ξημερώματα σκουπίζουν του δρόμους;

Αυτόματα έρχεται μαζί με το ξύπνημα και η λύση. Όχι, δεν τους έχει πιάσει κανένας τύπος περίεργος, είναι το άνοιγμα της Ανθοκομικής.

Τώρα εξηγείται, μονολογώ. Έχει τα εγκαίνια και κοιτάνε οι δρόμοι πέριξ της ανθοκομικής να είναι καθαροί. Θα έρθουν επισκέπτες, μην λένε ότι είμαστε και βρωμιάρηδες, γύφτοι.

Κατόπιν βγαίνω για το καθημερινό μου περίπατο. Είναι άνοιξη, η καλύτερη εποχή του χρόνου, τα λουλούδια, το πράσινο έχουν βαλθεί να μας κάνουν να ξεχάσουμε τον άσχημο χειμώνα που μόλις περάσαμε συνάμα με την πανδημία.

Μόλις περνώ το πρώτο κάθετο δρόμο ως δια θαύματος ανακαλύπτω ότι είμαστε στην ίδια τη μίζερη κατάσταση. Όχι, δεν μιλώ για τη φύση που οργιάζει, αλλά για την οργή που αυτόματα σε πιάνει μόλις δεις ότι δίπλα στο όμορφο είναι και το άσχημο.

Σε πιάνει μια απελπισία.

Όχι, δεν θα μου χαλάσει τη ανοιξιάτικη διάθεση αυτό που αντικρύζω. Όχι δεν είναι ικανό να αλλάξει τις όμορφες δημιουργικές σκέψεις αυτή η γκρίζα, μαύρη βρώμικη πραγματικότητα.

Αλλάζω σκέψεις, διάθεση. Κάνω το περίπατό μου σε μια όμορφη πόλη. Την Κηφισιά μου.-