Δεν θα παραδώσουμε ερείπια στα παιδιά μας

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Στα τριάντα χρόνια που υπηρετώ με όσες δημιουργικές δυνάμεις διαθέτω την δουλειά μου, έχω μάθει ότι όποιος σέβεται τον εαυτό του οφείλει να εργάζεται νηφάλιος. Πρέπει να αφομοιώνει πρώτα τις συγκινήσεις που του δίνει η ζωή. Να μεταβολίζει τις εμπειρίες του, θαυμάσιες ή φρικτές. Κι έπειτα να τις κάνει έργο.

Σήμερα είναι η πρώτη φορά που γράφω εν θερμώ, συγκλονισμένος από τα γεγονότα, πασχίζοντας να διαφυλάξω –σαν φλογίτσα που τρεμοσβήνει– την ψύχραιμη κρίση μου.

Γεννήθηκα στη Κηφισιά, σε μια Ελλάδα που αναπτυσσόταν ταχύτατα –στρεβλά, πάντως ταχύτατα– και αγωνιζόταν να επουλώσει τα εμφυλιοπολεμικά της τραύματα. Ωσπου, μια 21η Απριλίου, κάθε κουβέντα για εκδημοκρατισμό της κοινωνίας, για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, πνίγηκε από το μουγκρητό των τανκς.

Οι πρώτες μου αναμνήσεις είναι από τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Θυμάμαι το πουλί της Χούντας να ασχημαίνει τα δημόσια κτίρια και τα σχολικά βιβλία. Θυμάμαι ρήτορες με μακρύ νυχάκι και με στριγκιά φωνή να αγορεύουν για τα πεπρωμένα της φυλής, για την τόσο ένδοξη και τόσο μοναχική πορεία του Ελληνισμού ανά τους αιώνες.

Θυμάμαι το μακαρίτη το παππού να βλέπουμε όλοι μαζί τηλεόραση νέα, τότε, κι ο παππούς να λέει για τους συνταγματάρχες, όλα τα μούτρα φοράνε μαύρα γυαλιά.  

Στην πρώτη Δημοτικού μου έλεγε «Να διαβάζεις τα μαθήματά σου». «Να είσαι άριστος στο σχολείο. Να μάθεις γλώσσες, για να ταξιδεύεις και να μιλάς με τους ξένους…».

Το ταξίδι στο εξωτερικό αποτελούσε τότε για εμάς ένα μακρινό –κι άπιαστο ενδεχομένως– όνειρο. Απαιτούσε να αλλάξεις τις δραχμές σου, οι οποίες διαρκώς υποτιμούνταν λόγω του πληθωρισμού, με σκληρό συνάλλαγμα. Για την αγορά μιας τηλεόρασης, ενός στερεοφωνικού, πόσω δε μάλλον ενός αυτοκινήτου, ένα αστικό νοικοκυριό έπρεπε να αποταμιεύει επί μήνες ή και χρόνια. «Η Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα», μας έλεγαν οι μεγάλοι, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Μυριάδες οικογένειες συντηρούνταν από τα εμβάσματα των ναυτικών και των μεταναστών, που έτρωγαν τα νιάτα τους στα εργοστάσια της Γερμανίας και στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου.

Οι νεότεροί μου, ακόμη και όσοι γεννήθηκαν μια μόλις δεκαετία ύστερα από εμένα, δεν τα θυμούνται όλα αυτά. Πιθανόν οι γονείς του να μην τους τα έχουν καν διηγηθεί – οι άνθρωποι συχνά απωθούν τις μίζερες αναμνήσεις. Οι νεότεροί μου μεγάλωσαν σε μια κοινωνία υπεράφθονη σε αγαθά και προσλαμβάνουσες. Μια κοινωνία επιδοτούμενη με καταστροφική –όπως πλέον διαπιστώνουμε– γενναιοδωρία από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πήγαν, από βρέφη κιόλας, διακοπές στα νησιά. Απέκτησαν στην πρώτη νιότη τους κομπιούτερ και κινητό. Γύρισαν με το πρόγραμμα Interail, με το τρένο, την Ευρώπη. Σπούδασαν στα πανεπιστήμια της Γαλλίας και της Αγγλίας, πληρώνοντας τα ίδια –συμβολικά συνήθως– δίδακτρα με τους ντόπιους φοιτητές. Γλέντησαν μέχρι κορεσμού τη χαρισάμενη μεταπολίτευση.

Το 2010, το ελληνικό κράτος έχασε την ικανότητά του να δανείζεται από τις αγορές. Το ποιοι και γιατί όλοι πλέον γνωρίζουμε, αλλά μην τα συζητήσουμε, επι του παρόντος. Μπήκαμε στην περίοδο των μνημονίων. Ξυπνήσαμε ως λαός από το χειρότερο μεθύσι της Ιστορίας μας. Αντί η κρίση να εμπνεύσει την αυτοκριτική και την αλληλεγγύη, ξύπνησε τα χειρότερα ένστικτά μας. Οι πλατείες γέμισαν από «Αγανακτισμένους» με μούτζες και κρεμάλες. Το κίνημα του «Ψόφα!» κόπρισε πάνω σε ιδέες και σε ανθρώπους. Οι δημαγωγοί, οι ανεύθυνα υποσχόμενοι στους πάντες τα πάντα αποθεώθηκαν.

Τον Ιούνιο του 2015, ένα δημοψήφισμα βρίσκει τη πλειονότητα των πολιτών διατεθειμένη να τιμωρήσει όλους αυτούς που σε βάρος μας και χωρίς ντροπή μια έκλεβαν για να ικανοποιήσουν τη λαίμαργη όρεξή τους. Απέφευγαν δε, με πονηριά προαγωγού, να ενημερώσουν τους πολίτες για το τι πρόκειται να συμβεί την επόμενη ημέρα.

Οι πρώτες παιδικές μου αναμνήσεις θα βρικολακιάσουν. Ρήτορες θα κρώζουν για την ένδοξη και μοναχική πορεία μας και θα σπιλώνουν βάναυσα κάθε αντιφρονούντα. Σύνορα, τείχη οικονομικά και νομικά θα υψώνονται ανάμεσα σε εμάς και την Ευρώπη. Οικονομικοί ή και πολιτικοί πρόσφυγες θα αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό. Οχι για να εργαστούν ως επιστήμονες, αλλά για να εξασφαλίσουν ένα γλίσχρο μεροκάματο, κάνοντας οποιαδήποτε δουλειά, όσο σκληρή ή ταπεινωτική και αν είναι. Όπως ακριβώς συνέβη με τους μετανάστες από τον πρώην «υπαρκτό σοσιαλισμό», που έφτασαν στην πατρίδα μας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Παιχνίδια για την άλωση των όποιων εναπομείναντων οικονομικών πόρων καθενός εκάστου.

Και σήμερα έχουμε περάσει στο μετά σχέδιο της ολικής άλωσης των περιορισμένων οικονομικών, εις βάρος των δήθεν αναυθενουπεύθυνων, των συνηθισμένων ίδιων βρομερών υπόπτων.

Η Ελλάδα ξανά στο ίδιο σταυροδρόμι. Ξανά μια από τα ίδια.-