Είσαι Άτομο με ειδικές ανάγκες; - στη σημερινή Κηφισιά δεν έχεις πια ζωή

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είσαι ΑΜΕΑ και θέλεις να μένεις στη Κηφισιά Θωμάκου;

Είσαι ΑΜΕΑ και δεν ρώτησες αν ο Δήμαρχος Θωμάκος και ο Αντιδήμαρχος Αυλίτης σου επιτρέπει να κατοικείς με αξιοπρέπεια;

Είσαι ΑΜΕΑ, η ζωή σου φέρθηκε σκληρά και κατάντησες να ζητάς μια θέση parking να μπορείς να πηγαίνεις στο σπίτι σου;

Η απάντηση είναι ΟΧΙ.

ΟΧΙ ειδικά όταν δεν είσαι ψηφοφόρος Θωμάκου. Να πας να μείνεις κάπου αλλού, δεν έχεις θέση στη θεοκρατική Δημαρχία ενός ατόμου. Και όχι όποιου και όποιου, του Δήμαρχου Θωμάκου.

Αφού του έχουν ζητήσει ένα σορό δικαιολογητικά και τα έχει προσκομίσει περνάει από την «ποιότητα ζωής». Και αφού περνάει παμψηφεί, έρχεται η ώρα Αυλίτη

“Tον περασμένο χρόνο ένα από τα γνωστά σε όλους «θολά μονοπάτια» για όσους ασχολούνται λίγο με τα τεκτενόμενα στη Κηφισιά έδειξε το αληθινό πρόσωπό του. Κανείς μας δεν ξέρει (και ίσως κανείς ποτέ δεν θα μάθει) πώς ακριβώς πραγματοποιήθηκε αυτή η δόλια ενέργεια: λένε ότι είναι έργο του Δήμαρχου Γ. Θωμάκου και σαν ειδικό στην υλοποίηση αυτού έβαλε τον αντιδήμαρχο και κουμπάρο του Βαγγ. Αυλίτη, το σχέδιο απλό να ωριμάσουν τους καρπούς του μίσους τους.

Το άτομο με κινητικά προβλήματα με 67% πιστοποιημένη αναπηρία δεν πρέπει να πάρει ότι ο νόμος υπόσχεται και υποχρεώνει τους Δήμους. Μια θέση να μπορεί να παρκάρει το αυτοκίνητό, που χρησιμοποιεί να πηγαίνει στο Γιατρό.

Σήμερα έχει πεθάνει μπροστά στα μάτια μας ο παράγον ανθρωπιά, η συμπαράσταση στο συμπολίτη που έχει χτυπηθεί απ’τη μοίρα. Ίσως ο Δήμαρχος Θωμάκος και ο Αντιδήμαρχος Αυλίτης δεν θα καταλάβουν ότι ο μοναχικός θάνατος, ο ανθρώπινος θάνατος που του δόθηκε θα του χαρίσει δόξα και όχι ντροπή.

Θα ευχόμουν να μπορούσα να διηγηθώ ότι μέσα από αυτό το ελεεινό κοπάδι ακούστηκε μια φωνή, ένα μουρμουρητό, ένα σημάδι επιδοκιμασίας. Όμως τίποτα δεν συνέβη. Έμεινα ακίνητος, γκρίζος, με σκυμμένο κεφάλι, και έβγαλα τον σκασμό μόνο όταν μας διέταξε με αυτό τον απάνθρωπο τρόπο ο Δήμαρχος Θωμάκος. Άνοιξε η καταπακτή, το σώμα τρομακτικό, σπαρτάρισε. Η μπάντα ξανάρχισε τη μουσική της κι εμείς, παρελάσαμε μπροστά από το φίλο που ψυχορραγούσε.

Θα μας βρουν σκεφτόμουνα υποταγμένους, σβησμένους, άξιους του θανάτου που μας περιμένει.

Να εκμηδενίσεις τον άνθρωπο είναι δύσκολο, όσο και να τον δημιουργήσεις: δεν ήταν απλό, πήρε χρόνο, αλλά τα καταφέρατε, διάφοροι Θωμάκοι της ιστορίας. Είμαστε υπάκουοι, κάτω από το βλέμμα σας. Δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα από μας: καμιά πράξη αντίστασης, καμιά λέξη πρόκλησης, κανένα κριτικό βλέμμα.

Αυτός ο άντρας θα πρέπει να ήταν γενναίος, φτιαγμένος από διαφορετικό μέταλλο, εμείς λυγίσαμε, αυτός όχι. Γιατί είμαστε νικημένοι, συντετριμμένοι, ακόμα και αν προσαρμοστήκαμε, ακόμα και αν μάθαμε να βρίσκουμε τους τρόπους επιβίωσης και να αντέχουμε στο κρύο και την κούραση, ακόμα και αν επιστρέψουμε

Ανεβάσαμε τη μανέσκα στην κουκέτα, μοιράσαμε το φαγητό, σβήσαμε την καθημερινή οργή της πείνας και τώρα μας βαραίνει η ντροπή».-

Απ’ αυτές τις γραμμές θέλω να ευχαριστήσω τον μοναδικό ανιδιοτελή άνθρωπο, τον Βασίλη Βάρσο, ο όρος, το μότο που έχει κυκλοφορήσει σε ολάκερη τη πόλη «πάντα δίπλα μας» είναι το πιο αληθινό και ανθρώπινο.

Σ’ ευχαριστώ Βασίλη