Για ένα Πουκάμισο αδειανό από τη Κηφισιά

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Xρειαζόμαστε Θωμάκους, Χιωτάκηδες και Αυλίτηδες; Και, τελικά, έχει καθόλου σημασία;

Τα σημερινά Δημοτικά Συμβούλια με αυτό της Κηφισιάς μαζί μοιάζει να δικαιώνει τους υπέρμαχους της λίστας. Όλες σχεδόν οι παρατάξεις είχαν δολώσει τα ψηφοδέλτιά τους με έναν ή και περισσότερους «επώνυμους» της ευτελούς τέχνης του αθλητισμού, της πίτσας και της μπακαλοταβέρνας γενικά. Επαίρονται για τα «λαμπερά» ονόματα που δέχθηκαν να μπουν κάτω από τις μαρκίζες τους. Και ευελπιστούν –κάτι θα ξέρουν- πως με την παρουσία τους και μόνο θα τραβήξουν ψηφοφόρους που ειδάλλως ούτε απ’έξω θα περνούσαν απ’τα παραταξιακά μαγαζιά. Κι έτσι θα κάνουν τη διαφορά.

Οι σοβαροί πολίτες τραβάνε τα μαλλιά τους. «Τι μπορεί να σκαμπάζει» αναρωτιούνται «ένας ταβερνιάρης ή ένας Αυλίτης, ένας λογιστάκος έστω, από τα όσα κρίνονται στο Δήμο; Πώς είναι δυνατόν να στέλνουμε στο Δήμο ανθρώπους οι οποίοι θα περάσουν από κάθε άποψη απαρατήρητοι; Εκτός πια κι αν τρέφουμε την ψευδαίσθηση ότι οι τοπικοί «σταρ» διαθέτουν ίχνος διεθνούς εκτοπίσματος ώστε να λειτουργήσουν ως διαφημιστές των τοπικών μας δικαίων… Μας περισσεύουν έδρες στο Δήμο για να τις δίνουμε όπου λάχει;»

Αλλοίμονο! Εάν οι Κηφισιώτες επικροτήσουν την φελινικής αισθητικής πασαρέλα των ψηφοδελτίων, αυτό δεν θα αποδεικνύει –κατά την άποψή μου- ανεπίτρεπτη εκ μέρους τους επιπολαιότητα. Θα σημαίνει κάτι πολύ χειρότερο. Κάτι πολύ βαθύτερο. Την χρεοκοπία της ίδιας της ιδέας Κηφισιά.

Προσπαθήστε να θυμηθείτε πόσες φορές κατά τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια -που η Κηφισιά κλυδωνίζεται από την πιο δεινή μεταπολεμική της κρίση- όρθωσε το ανάστημά της. Πότε παρενέβη κατά τρόπο σαφή και κατηγορηματικό προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση. Το σώμα που κατεξοχήν εκπροσωπεί –υποτίθεται- τους πολίτες της Κηφισιά; Κατά κύριο λόγο αλλά και της Νέα Ερυθραίας και Εκάλης παρέμεινε δευτεραγωνιστής, αν όχι και κομπάρσος του δράματος. Κομπάρσος ευγενέστατος –εννοείται- με γλώσσες ταβερνιάρικες και με τρόπους πεζοδρομείου…

Ποιοι εκφράζουν τη βούληση της Κηφισιάς στα μάτια του μέσου Κηφισιώτη; Ο Γ. Θωμάκος, ο Νίκος Χιωτάκης ή ο Βαγγέλης Αυλίτης. Περιστοιχισμένοι από τους βωβούς συνήθως συμβούλους και από μια κουστωδία τεχνοκρατών-γραφειοκρατών, που κανείς μας σχεδόν δεν ξέρει σε ποια λαϊκή βούληση χρωστάνε το τουπέ τους.

Κάποιος Κηφισιώτης με βαθιά γνώση και θερμή πίστη (επιβιώνουν ευτυχώς ακόμα τέτοιοι) θα μου αντέτεινε πλήθος επιχειρήματα. Θα μου αποδείκνυε πως όλοι οι υψηλοί ινστρούχτορες της Κηφισιάς διαθέτουν δημοκρατική νομιμοποίηση.  Θα μου έκρουε κώδωνα κινδύνου: «Τώρα, που η Κηφισιά έχει χάσει το βήμα αν όχι και το δρόμο της, τώρα περισσότερο από ποτέ απαιτείται το Δήμο να στελεχωθεί από τους άριστους κι από τους πλέον επαΐοντες, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Ούτε από Θωμάκους, Χιωτάκηδες ή Αυλίτηδες»

Αποκλείεται να ήταν όλοι σκάρτοι. Σίγουρα υπήρξαν μεταξύ τους αρκετοί άκρως αξιόλογοι και ευσυνείδητοι άνθρωποι. Πείτε μου έναν –έναν έστω- ο οποίος να ξεχώρισε με τις παρεμβάσεις του. Δείξτε μου έναν ο οποίος να έκανε τη διαφορά.

Τόσα χρόνια, οι Κηφισιώτες αντιλαμβάνονταν την Κηφισιά ως μία πελώρια αγελάδα με αστείρευτους μαστούς. Κάμποσα χρόνια, μεταμορφώθηκε στα μάτια μας σε μια σανίδα σωτηρίας, γεμάτη δυστυχώς με σκουριασμένα καρφιά. Όσο κοντόφθαλμοι και καιροσκόποι και αν είμαστε, δεν γίνεται να φταίμε αποκλειστικά εμείς για αυτή τη θλιβερή παρεξήγηση.

Η Κηφισιώτικη Ιδέα –η προοπτική μιας Κηφισιάς να αποτελεί όχι απλώς κοιτίδα αλλά και κιβωτό του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας. Κι άρχισε να ξεφτίζει όταν τους διαδέχθηκαν ανέμπνευστοι διαχειριστές, ικανοί μονάχα για να μοιράζουν την πίτα. Μια πίτα που κατά τα τελευταία χρόνια διαρκώς συρρικνώνεται.

Ακόμα και κλασσικός μαρξιστής να είσαι, ακόμα και φανατικός νεοφιλελεύθερος, δεν μπορείς να αγνοείς πως των κοινών ταμείων προηγούνται οι κοινές αξίες. Ότι χωρίς ένα καινούργιο όραμα –ή αφήγημα ή σχέδιο- που θα της ξαναδώσει οικονομικό, πληθυσμιακό και πολιτιστικό σφρίγος, η Κηφισιά θα συνέχισει να φυλλοροεί.

Στο μεταξύ, οι πολίτες της θα ψηφίζουν όχι ως πολίτες. Αλλά σαν τηλεθεατές.-