Για μια πόλη με ήθος

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Σε εποχές βαθιάς κρίσης, ο δημόσιος χώρος ξαναποκτά την κρίσιμη σημασία του. Μπορεί το καταχρεωμένο κράτος μα τα διεφθαρμένα παρακλάδια του, τους Δήμους, να εξαγγέλλει ορυμαγδό ιδιωτικοποιήσεων μπας και ξελασπώσει, μα ο πολίτης –που στην περίοδο των παχιών αγελάδων έπλεκε γύρω του ένα παχύ μονωτικό κουκούλι με υλικά χρυσοπληρωμένα στην «ελεύθερη» αγορά- στρέφεται τώρα εξ ανάγκης στα κοινόχρηστα αγαθά. Δεν αναφέρομαι μονάχα στη δημόσια υγεία και παιδεία, οι οποίες καθίστανται μονόδρομος για την μεσαία τάξη, που όσο ευημερούσε τις σνόμπαρε ενώ τώρα οφείλει να αγωνιστεί για την αναβάθμισή τους. Μιλάω και για τη γαρνιτούρα της καθημερινότητας: Όταν ο παιδότοπος-εμπορική επιχείρηση γίνεται οικονομικά απρόσιτος, το παρατημένο παρκάκι της γειτονιάς πρέπει να καθαριστεί και να ομορφύνει με τη συμμετοχή και προς όφελος σύσσωμου του τοπικού πληθυσμού. Όσο το εισιτήριο των ιδιωτικών πλαζ θα ακριβαίνει, τόσο οι ελεύθερες παραλίες θα πρέπει να φροντίζονται από τους ίδιους τους λουόμενους. Το ίδιο –τηρουμένων των αναλογιών- ισχύει και για το δημοτικό χώρο.

Η δημοσιογραφία στη πόλη μας αποτύπωσε με πιστότητα τη λάμψη και την επακόλουθη χρεωκοπία του μεταπολιτευτικού ονείρου: Απ’τον ανταρτοπόλεμο των εφημερίδων κατά τις δεκαετίες ’70 και ’80, στην άρση του μονοπωλούμε τους γνωστούς εκβιασμούς. Κατά το επόμενο, σύντομο σχετικά, διάστημα οι Κηφισιώτες έζησαν όμορφες μέρες της ντόπιας δημοσιογραφίας. Όχι μονάχα οι άμεσα εμπλεκόμενοι με το βαθύ δημοτικό κορβανά αλλά και οι ιδιωτικές εφημερίδες - φιλοδοξούσαν να μαζέψουν στα γραφεία-πορνεία τους τον ανθό και να εκφράσουν την πρωτοπορία της κοινωνίας. (Το αντίστοιχο συνέβη αρκετά χρόνια αργότερα με τα free press έντυπα και με τα blogs.) Η παρακμή ξεκίνησε όταν κατάντησε προνομιακός χώρος ρουσφετιού και το ιδιωτικό υποτάχθηκε πλήρως στη λογική του κέρδους ή και των μικροκομματικών παιχνιδιών του κάθε εκδότη.

Σήμερα το σκηνικό εμφανίζεται πιο αποξηραμένο παρά ποτέ, την τελευταία τουλάχιστον εικοσαετία: Οι ενημερωτικές εφημερίδες μοιάζουν με χαλασμένες τηλεοράσεις –ήχος χωρίς εικόνα- είτε με εφημερίδες που εκφωνούνται μονότονα και σχολιάζονται εξυπνακίστικα μεν, άτολμα δε. Έχουν παραδοθεί  στα συμφέροντα των ανθρώπων του υποκόσμου, δηλαδή εκλεγμένων του Δήμου γράφουν αι αναμασούν τα ίδια χιλιοπαιγμένα τροπάρια, που φορτώνονται στα κομπιούτερ και απαλλάσσουν τον ιδιοκτήτη απ’τη μισθοδοσία. Οι διάφορες εφημερίδες πριονίζουν αέναα τα ειδησεογραφικά πριονίδια και μετατρέπονται τα βράδια σε φόρουμ ομαδικής ψυχοθεραπείας, εκδίδοντας παραληρήματα εμμονικών «δολοφόνων χαρακτήρων». Πλην φυσικά εξαιρέσεων.

Σήμερα υπάρχει περισσότερο παρά ποτέ χώρος και ανάγκη για την αναγέννηση του τοπίου. Ενός τοπίου που θα συνδυάζει τον αυθόρμητο ερασιτεχνισμό των παλιών καλών εφημερίδων με το ρηξικέλευθο πνεύμα του τόσων και τόσων εντύπων. Που θα ανοίγει στους πιτσιρικάδες, αναθέτοντάς τους τη σύνταξη εναλλακτικών δελτίων ειδήσεων. Που θα επιστρατεύει ως ανταποκριτές τόσο τον περιπτερά της Πλατείας όσο και τον συμπολίτη της Νέας και Άνω Κηφισιάς. Που -απαλλαγμένο από τη βλακώδη αντίληψη της πλειονότητας των χορηγών περί ασυμβίβαστου μεταξύ ποιότητας και εμπορικότητας- θα περιλαμβάνει στο παλμαρέ τους το θέατρο, το βιβλίο, τα εικαστικά. Που θα στηρίζεται σε παραγωγούς-αφηγητές και όχι σε δημοσιογράφους-διεκπεραιωτές…

Αυτά καταθέτω εν ολίγοις στον Γιώργο Θωμάκο, ευθύς λίγο μετά την επαν-εκλογή του.. Ευελπιστώ πως η λογική του κάθε βιώσας στο δημοτικό χώρο θα ηττηθεί και ότι χίλια λουλούδια θα ανθίσουν στο χέρσο προσώρας Κηφισιώτικο έδαφος.-