Η αποτίμηση του Γιώργου Θωμάκου

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πώς θα αποτιμήσει η ιστορία την πολιτική παρουσία του Γιώργου Θωμάκου; Είναι το ερώτημα από το οποίο ξεκινούν οι πολιτικοί επικήδειοι για αυτό και θα δεχθώ την ένσταση.

Άλλωστε ο Θωμάκος είπε στο στενό του κύκλο ότι αποχωρεί από την Δημαρχία, όχι όμως από την πολιτική. Και ήταν σαν να έλεγε, προς τον διάδοχο του, ότι το δικό του κάδρο θα έχει φωνή. Ο Τασούλας έφυγε, ο Χιωτάκης συνταξιοδοτήθηκε και ο Βάρσος είναι μνήμη.

Ο Θωμάκος θα τριγυρίζει εκεί μέσα, μουρμουρίζοντας όσα είπε στο μικρό κύκλο του για τη μετεξέλιξη της παράταξής του και την όποια προοπτική.

Όμως και ο ίδιος, σε ομιλίες του, αποτίμηση έκανε. Μίλησε για την άφιξη του στο Δήμο Κηφισιάς «την εποχή που όλοι εγκατέλειπαν τον Βασίλη Βάρσο», μουρμούρισε ότι δεν ήταν στον ηγετικό πυρήνα του Χιωτάκη και σημείωσε, με χολή, ότι υπό κανονικές συνθήκες δεν επρόκειτο να γίνει Δήμαρχος Κηφισιάς.

«Οι προηγούμενοι Δήμαρχοι, διοίκησαν τον τόπο. Όμως αυτό που κλήθηκα να κάνω εγώ, ήταν δυσκολότερο». Αν το πιστεύει, τότε θα κοιμάται πιο ήσυχος τα βράδια και θα συνομιλεί καλύτερα με την τύχη και τον εαυτό του. Όμως έχω την αίσθηση ότι είναι βαριά πικραμένος. Από το 2009, όταν τον είδαμε να βγαίνει στη σκηνή όπως ο σταρ στο μιούζικαλ, ο Θωμάκος, σου έδινε την εντύπωση ότι είχε εντυπώσει στον κώδικα του τη διαδρομή προς την εξουσία.

Ήταν δε, συνεπής προς στο σχέδιο και τις αρχές που απαιτεί αυτή η δουλειά. Ήπιε νερό από τη γούρνα που πίνουν και τα άλλα άλογα κούρσας. Πολιτεύτηκε με τα ήθη των καιρών, έστησε δίκτυο, έβαλε ανθρώπους, έκανε ρουσφέτια, ανέπτυξε μηχανισμούς, μπήκε στην ίντριγκα.

«Έφαγε από της ίδια κουτάλα».

Δεν γίνεται και αλλιώς. Είναι ευφυής και, μακράν, ο καλύτερος μηχανορράφος στη ιστορία της Κηφισιάς, ένας από τους επαρκέστερους όλων των εποχών. Έγινε Δήμαρχος Κηφισιάς, από σπόντα. Και αυτό θα έχει διπλή ανάγνωση. Από τη μία θα φωτίζει την ήττα της έπαρσης και από την άλλη θα θυμίζει ότι οι κατάλληλες συνθήκες μπορούν να δικαιώσουν τη μετριότητα.

Προσπαθήστε να χαρακτηρίσετε με μία, άντε δύο λέξεις, τον Θωμάκο. Αδύνατο. Οι μονοσήμαντοι άνθρωποι δεν ασκούν γοητεία και δεν διεγείρουν πάθη. Ακούγοντας τον, όμως, να εκφωνεί τις πιο ενδιαφέρουσες ομιλίες της καριέρας του τώρα που η εξουσία απομακρύνεται, σκέφτομαι ότι, κατά κάποιον τρόπο, κάνει αυτοκριτική, αναζητώντας εξιλέωση. Ίσως πάλι να έχει σχέδια για το μέλλον. Να μείνει στην άκρη παριστάνοντας την εφεδρεία, τον πυροσβεστήρα ή τον απινιδωτή σε περίπτωση ατυχήματος. Μπορεί όμως να είναι απλώς ο χρόνος που επιτρέπει, επιτέλους, στη σοφία να νικήσει τη βουλιμία.

Κάποιες μικρές, ασήμαντες επισημάνσεις. Ο Θωμάκος δεν ήταν ένας από τους 9 Δημοτικούς συμβούλους που πριόνιζαν την καρέκλα του Δημάρχου Βασίλη Βάρσου.

Δεν ήταν ένας από τους 9 που στα μουλωχτά ανηφόριζαν στη οδό Ρηγίλλης και έλεγαν, συνωμοτικά τα μύρια όσια για τον ευεργέτη του Βασίλη Βάρσο, τον άνθρωπο που τον ανέδειξε Πρόεδρο του Δ.Σ. στο Δήμο.

Χάριν του Β. Βάρσου δεν ανέγραφε στο βιογραφικό του «ο μικρότερος Δημοτικός Σύμβουλος στη ιστορία του Δήμου Κηφισιάς»;  

Δεν ήταν από τους κυριότερους αντιπολιτευόμενους μέσα στη ίδια παράταξη του Νίκου Χιωτάκη; Δεν του είχε αφήσει «τα πόστα» ελεύθερα να κάνει ότι θέλει στο τομέα των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος; 

Δεν είχε κάνει το καίριο αυτό πόστο, με πολλά χρήματα, «μαγαζί Θωμάκου»;

Μικρή σημασία έχουν όλα αυτά, καθόλου καταδεικνύουν με πόσο μίσος, με πόσο μένος πολέμησε αυτούς που τον ανέδειξαν.

Καταδεικνύουν το ποιόν του ανδρός.-