Παλιό ή νέο, σάπιο και φρέσκο

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Το κρασί παλιώνει. Το κρέας σαπίζει.
Η Ιλιάδα κι η Οδύσσεια, παλιές. Οι αποχρώσεις του γκρι, νέες.
Η γλώσσα μας, παλιά. Τα Γκρίκλις, νέα.
Ο Βάρσος, παλιός. Ο Θωμάκος, νέος.
Η Κηφισιά, παλιά. Τα καινούργια τζάκια, νέα.
Η Δημοκρατία, παλιά. Η διοίκηση Θωμάκου, νέα.
Η Μεταπολίτευση ήταν η ευτυχέστερη μακρά περίοδος της νεότερης ελληνικής Ιστορίας. Τη διαχειρίστηκαν οι παλιοί, το σύστημα.
Τώρα δεν έχουμε Κηφισιά. Έχουμε ντεμέκ θρησκευτική διοίκηση. Επιτέλους τη διαχειρίζονται νέοι!

Νέοι ή νέα τέρατα;

Δύο παρατάξεις. Του Θωμάκου και του Χιωτάκη. Και οι δυο επιμένουν στη διάκριση παλιού-νέου. Οι αρχηγοί τους είναι νέοι, το σύνθημά τους παλιώνει γρήγορα.

Το 1974 υπονόμευσε τη Μεταπολίτευση -χρειάστηκαν 30 χρόνια για να φανεί ξεκάθαρα- ο Ανδρέας Παπανδρέου, με την πολύ ηθελημένη αδιαλλαξία του. Νατοϊκή αλλαγή ήταν και ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Με τέτοιες μπαρούφες διχασμού τα θεμέλια μπήκαν στραβά, όσο κι αν τα χαρίσματά του έσβησαν τα «λόγια της νιότης». Τότε, πάλι το 1974, ο Λεωνίδας Κύρκος, ουτοπικά αλλά πολιτικά, μίλαγε για την εθνική Αντιδικτατορική Δημοκρατική Ενότητα.  Άλλο σχέδιο για την Ελλάδα. Τότε χάθηκε η σκέψη αλλά κι ο κόσμος ήταν διπολικός κι ο πόλεμος ψυχρός.

Τώρα, μετά μια τοπική καταστροφή συνεχείας 2004-2019, γιατί ο Θωμάκος ή η παράταξή του έχουν κάποιο μονοπώλιο αλήθειας; Να ορίζουν δηλαδή το νέο;

Η Διοίκηση Θωμάκου δεν είναι απολίτικο τάχα σύνθημα, γλυκερό και ακατόρθωτο. Αν γίνει για τρία χρόνια ακόμη, θα ορίσει την πολιτική εκ νέου.
Πώς ζητάμε σε πληθυσμούς με διαφορετικές θρησκείες, χρώματα και καταβολές να ζουν αρμονικά και εμείς εδώ μοιράζουμε πιστοποιητικά νεότητας; Τα διλήμματα που χωρίζουν τόσο χοντροκομμένα τους πολίτες δεν είναι της μόδας. Η Κηφισιά έχει καταληφθεί και τα καλά νέα θα είναι αν τα capital controls αρθούν το 2016. Και η Κηφισιά είναι το πειραματόζωο στου κάθε μοχθηρού, ελλαττωματικού Ένωση και η συνεργασία μόνο μπορεί να σώσει την γενικότηρη ηθική κατάπτωση από τους σεισμούς της απορρύθμισης.

Η ευκαιρία ήταν πράγματι για την Κηφισιά μεγάλη για τον Ν. Χιωτάκη και για τον Γ. Θωμάκο να δώσουν παράδειγμα νεότητας.

Η ακαμψία είναι τόσο γεροντικό σύμπτωμα. Η σαπίλα διάχυτη, μυρίζει άσχημα, μια σφυξία μας πνίγει.-