Έμαθε να ζει με 1500 ευρώ!

Το δράμα μιας πονεμένης Κηφισιώτισας Δημοτικής Συμβούλου

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Έχω γράψει πολλά για τους Δημοτικούς Συμβούλους. Τους έχω χλευάσει και τους έχω αδικήσει μερικές φορές, ξεχνώντας πως κι αυτοί είναι άνθρωποι με προβλήματα. Και δε μιλώ για τα ψυχολογικά ή τα πνευματικά τους προβλήματα που είναι τόσο φανερά ώστε να προκαλεί κατάπληξη η παντελής αδιαφορία που δείχνουν οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Μιλάω για τα προβλήματά τους τα οικονομικά. Μιλώ για το δράμα που ζουν οι άνθρωποι που είναι ταγμένοι να εκπροσωπούν τη  πόλη θυσιάζοντας τα πάντα και πιθανότατα και άλλα είδη προς εξαφάνιση.

Ομολογώ, με συντριβή, πως στην αρχή οι κραυγές αγωνίας των δημοτικών συμβούλων για την οικονομική τους κατάσταση μου φαίνονταν κωμικές. Αισθάνομαι τρομερά άσχημα όταν σκέφτομαι τον τρόπο με τον οποίο είχα αντιμετωπίσει τη συγκλονιστική αποκάλυψη του Δάνη του Τζαμτζή σύμφωνα με την οποία υπάρχουν βουλευτές που από την πείνα αναγκάζονται να ξεραίνουν στο μπαλκόνι τους τα κακά τους και να τα κάνουν παξιμάδια για να τα βουτούν στο τσάι ή τον καφέ τους προκειμένου να ξεγελάσουν την πείνα τους. Τον είχα κοροϊδέψει όπως και όλη η Ελλάδα, ελπίζω να με συγχωρέσει. Ίσως να έφταιγε που η αποκάλυψη αυτή δεν ονομάτιζε τα πρόσωπα του δράματος αν και, εκ των υστέρων, φέρνω στο νου μου κάποιους βουλευτές που από τα λόγια και τις εκφράσεις τους μπορεί, μάλλον εύκολα, κανείς να συμπεράνει πως δεν είναι δυνατόν να τρέφονται με τις ίδιες τροφές που καταναλώνουμε όλοι εμείς που αφενός έχουμε λύσει το πρόβλημα της επιβίωσής μας και αφετέρου δεν παρασυρόμαστε από τη γοητεία της κοπροφαγίας.

Ο ίδιος ο Δάνης ο Τζαμτζής απέφυγε την κοπροφαγία χάρη στις ικανότητές του στο κυνήγι

Πρόσφατα, μόλις χθες ήλθε και άλλο πλήγμα κατά της νοημοσύνης των απλών πολιτών. Δηλαδή όλους εμάς. Το πλήγμα ήλθε από τον εκπρόσωπο της Ν.Δ κ. Άδωνι Γεωργιάδη. Τι νέο μας διεμήνυσε ο βουλευτής του Ελληνικού κοινοβουλίου. «Μπήκαμε πρώτοι στην οδό των θυσιών…»  Τόνισε επίσης ότι οι περικοπές στους μισθούς των βουλευτών έχουν φτάσει σχεδόν το 60%, κάνοντας λόγο για «υπερβολή» στη μείωση των αποδοχών τους.Είπε ακόμη ότι οι βουλευτές δεν διεκδίκησαν τα αναδρομικά που τους οφείλονταν και που ήταν περισσότερα από 150 χιλιάδες ευρώ για τον καθένα. Αναφέρθηκε δε στην περίπτωση ενός βουλευτή ο οποίος του είπε «δεν βγαίνω είναι πολλά τα έξοδα». «Δεν το λένε τα κανάλια γιατί δεν φέρνει τηλεθέαση, κάναμε μείωση αποδοχών που είναι η μεγαλύτερη στο δημόσιο», σημείωσε ο Γεωργιάδης. Δεν θα κάνω από την μεριά μου κανένα σχόλιο, για τον εκπρόσωπο της Ν.Δ. Μάταιο. Αν βλέπει από ψηλά ο ιδρυτής της, θα κάνει τα δικά σχόλια, όλα αυτά που σκέφτεστε και εσείς. Θα αναφέρω ότι, σύμφωνα με τον σχετικό πίνακα, οι συνολικές αποδοχές των βουλευτών μπορεί να φτάνουν από 7.644,79 έως 8.198,79 ευρώ, χωρίς να περιλαμβάνονται οι συμμετοχές σε επιτροπές της Βουλής. Εμπρός του, ο κ. Τζαμτζής είναι ένα απλό και άκακο, τριχωτό, χαριτωμένο, λούτρινο αρκουδάκι.

Με τις τύψεις να με βαραίνουν και προκειμένου να εξιλεωθώ, θέλω να παρουσιάσω το δράμα της δημοτικής συμβούλου και πρώην μόνιμης προέδρου της Κοινωνικής μέριμνας του Δήμου. Της Μαρίας της Σαλματάνη-Κεφαλά.

Της Μαρίας που η διαδρομή της ζωής της μπορεί να κατέληξε στο φως της δημοτικής έδρας, αλλά ξεκίνησε από το σκοτάδι της φτώχειας. Και μάλιστα όχι μιας κάποιας απλής φτώχειας, αλλά της φτώχειας της καταραμένης. Γιατί η Μαρία η Σαλματάνη-Κεφαλά, αυτή η άξια εκπρόσωπος του λαού της Κηφισιάς, έχει γνωρίσει την ανέχεια στο πετσί της.

Τόσο βαθιά στο πετσί της που πια της έχει γίνει τατουάζ κι αν τύχει να φορά χαμηλοκάβαλο παντελόνι και κοντό μπλουζάκι, στο κάτω μέρος της μέσης της κάποιος μπορεί να δει γραμμένη με μεγάλα γράμματα τη λέξη «ΑΝΑΙΧΙΑ» (ο τατουατζής ήταν Έλληνας εθνικιστής).

Αν όλα αυτά σας φαίνονται υπερβολικά δεν έχετε παρά να ακούσατε ιστορίες που ακολουθεί και στο οποίο η Μαρία η Σαλματάνη-Κεφαλά αποκαλύπτει (για πολλοστή φορά αλλά τις προηγούμενες, δυστυχώς, δεν τις πήρα χαμπάρι) πως στη ζωή της έχει μάθει να ζει και με 1.500 ευρώ. Διατηρώντας την αξιοπρέπειά της δεν αποκαλύπτει το διάστημα στο οποίο έζησε με 1.500 ευρώ, αν και κάποιες καλά ενημερωμένες πηγές κάνουν λόγο για έναν ολόκληρο μήνα! Εγώ, πάλι, σκεπτόμενος πως ακόμα και η καταραμένη η φτώχεια έχει όριο, το υπολογίζω κάπου ανάμεσα στη βδομάδα και τις 10 ημέρες. Όπως και να έχει, αυτά είναι λεπτομέρειες που δεν πρέπει να μας αφορούν. Αυτό που πρέπει να μας αφορά είναι το δράμα που έχει περάσει αυτή η γυναίκα. Ένα δράμα που σίγουρα θα συγκινήσει αλλά και θα προβληματίσει γόνιμα (χωρίς μέτρα αντισύλληψης δηλαδή) κάθε ευαίσθητο Κηφισιώτη που, παρακολουθώντας την ίδια τη Μαρία την Σαλματάνη-Κεφαλά να κάνει τη συγκλονιστική αποκάλυψη, δεν αποκλείεται με δάκρυα στα μάτια να αναρωτηθεί φωναχτά «ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΚΗΦΙΣΙΑ;»

Μιλώντας για δράματα, μου ήρθε αναπόφευκτα στο μυαλό η Μαρία η Σαλματάνη. Για τους πονηρούς να διευκρινίσω πως αναφέρομαι στο δράμα τού να βλέπεις, παρά της ηρωικές σου προσπάθειες, την πόλη σου να γίνεται βορά στις ορέξεις των εντολέων της Νέας της Τάξης των Πραγμάτων και των εθελόδουλων τσιρακιών τους. Ένα δράμα που έχει οδηγήσει τη δημοτική σύμβουλο της παράταξης του Νίκου του Χιωτάκη σε πολλές και ηρωικές πράξεις αντίστασης, οι οποίες κορυφώνονται με τη δημοσιοποίηση κωδικοποιημένων μηνυμάτων.

Ένα τέτοιο μήνυμα περιμαίνω από στιγμή σε στιγμή να ανέβασει στη σελίδα της στο face το book. Ένα μήνυμα στο οποίο θα γράφει πως η ίδια είναι ένα πρόσωπο που δεν παίρνει χαμπάρι. Το δούλεμα το καταλαβαίνω εύκολα, καθώς είναι ένα γνώρισμα των ασυμβίβαστων γυναικών όλων των αιώνων με φωτεινότερο παράδειγμα τη Ζαν την Ντ’ Αρκ.

Αυτό που με προβληματίζει είναι ο χαρακτηρισμός δεν παίρνω χαμπάρι. Το να εννοεί πως μοιάζει με την τροχιά που ακολουθεί ένα αρκουδάκι όταν το πετάς στο πάτωμα και μπιστάει μού φαίνεται μια εξαιρετικά απλοϊκή εξήγηση η οποία δεν ταιριάζει με το σύνθετο της σκέψης της, αλλά ούτε και με το σύνθετο που κοσμεί το σαλόνι της. Το να γράφει κατά λάθος παίρνει, άραγε γιατί έχει κολλήσει η βελόνα στο παίρνω; μου φαίνεται επίσης απίθανο.

Η Μαρία η Σαλματάνη δεν κάνει τέτοια λάθη.

Να μην ξεχνάμε πως πρόκειται για μια γυναίκα η οποία –κατά δήλωσή της– διάβασε το «ο Αγών μου» στα 12 της έτη, αν και ποτέ δεν διευκρίνισε ποιο έργο του της άρεσε περισσότερο, αν και μαντεύω πως ήταν το «Μια Νύχτα στην Όπερα». Κατά συνέπεια, για μένα, τον αμύητο στην αντίσταση, το μυστήριο του μηνύματος μάλλον θα παραμείνει άλυτο. Ελπίζω μόνο να φτάσει στους παραλήπτες του και να βοηθήσει στον αγώνα για τη λευτεριά και μπράβο του.-