Χιωτάκης-Βάρσος, Παρωδία ή τραγωδία

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πώς γίνεται πολίτες οι οποίοι έχει τόσο καψαλιστεί, να ανέχεται να τους κοροϊδεύουν μες στα μούτρα τους.

Τα δυο ταξί που αναγκάστηκε να πουλήσει για το καλό της πόλης ισχυρίζεται –ακόμη και σήμερα- ο Β. Βάρσος.

Η Κηφισιά τώρα θα αλλάξει πρόσωπο, τώρα θα αντιληφθούν οι πολίτες τι έκαναν, λέει ο έτερος Καπαδόκης Ν. Χιωτάκης.

Η ανωτέρω δηλώσεις των Β. Βάρσου-Ν. Χιωτάκη θα κέρδιζαν πολλαπλάσια δημοσιότητα εάν συνοδευόταν από φωτογραφικό υλικό. Εάν –ακόμα καλύτερα- οι κύριοι Βάρσος-Χιωτάκης καλούσαν τα τηλεοπτικά κανάλια να απαθανατίσουν τις πράξεις τους.

Τους φαντάζομαι να στέκουν προσοχή εμπρός στο μνημείο κι ενώ μια μπάντα μουσικών-παρατρεχάμενων θα παιανίζει το «Βροντάει ο Όλυμπος κι αστράφτει η Γκιώνα», να λένε αυτά τα αλήστου κάλους –υποτιθέμενα- γεγονότα και να ακουμπάει τα κομμάτια του στο μάρμαρο. Να αφήνουν έπειτα ένα δάκρυ να κυλήσει και να ποτίσει τα άγρια πρόσωπά τους και λίγο πριν αποχωρήσουν, ένα πουλί –ένα λευκό, για την ακρίβεια, περιστέρι- να προσγειώνεται στον αριστερό τους ώμο ή στην κορυφή του κεφαλιού τους. Πριν με κατηγορήσετε ότι φαντασιοκοπώ, σας θυμίζω πως ένα τέτοιο περιστέρι είχε καθίσει πάνω στα κορακίσια μαλλιά του Γιώργου Καρατζαφέρη –φίλου και μέντορα του Β, Βάρσου- κατά τον αγιασμό των υδάτων στην Κωνσταντινούπολη, το 2004. Ο ίδιος ο αρχηγός του ΛΑΟΣ δεν δίστασε να αξιοποιήσει το περιστατικό, υπονοώντας πως διαθέτει αποδεδειγμένα την ευλογία του Αγίου Πνεύματος. Μήπως το ίδιο δεν έκανε ο Β. Βάρσος εξ’ ου και το προσωνύμιο «άγιος» σε κωμική βερσιόν.

Σε τι διαφέρει η παρωδία από την τραγωδία; Η πρώτη παριστάνει τη δεύτερη δίχως όμως να αποδέχεται τις συνέπειές της. Δέκα γυναίκες που τραγουδώντας και χορεύοντας το «έχετε γεια βρυσούλες», ρίχνονται στον γκρεμό είναι τραγικές ηρωίδες. Δέκα γυναίκες, που με τον ίδιο τρόπο πηδάνε από ύψος είκοσι πόντων, συμμετέχουν σε μια παρωδία. Ή αλλιώς φάρσα. Για να προκαλέσει το γέλιο των θεατών, ο σκηνοθέτης πρώτα θα ζουμάρει στα συσπαζόμενα πρόσωπα των δήθεν Σουλιωτισσών και έπειτα θα δείξει το αντί βαράθρου σκαλοπατάκι. Για να προκαλέσει το γέλιο των πολιτών, ο σκηνοθέτης πρώτα θα παίξει στη διαπασών το κέλευσμα του Νίκου Χιωτάκη και Βασίλη Βάρσου «εμείς είμαστε οι μόνη αξιόπιστη λύση για την πόλη! και έπειτα δεν θα αποκαλύψουν –μεταφραζόμενο ως τουμπεκί ψιλοκομμένο- ότι ως δήμαρχοι και οι δυο έβαλαν για τα καλά την παρακμή μέσα στην πόλη, από την κύρια πόρτα, χωρίς περιστροφές. Εγκαθιδρύοντας ένα τελείως ιδιοτελεί μηχανισμό, μόνο για τον εαυτό τους και για κάποιους παρατρεχάμενους. Και την πόλη να ακολουθεί μην έχοντας άλλη διέξοδο.  

Κατά την χαρισάμενη Μεταπολίτευση, η ελληνική κοινωνία είχε γίνει ευεπίφορη σε κάθε λογής παρωδία. Αρκεί να θυμηθούμε τον Κώστα Καζάκο ως επικεφαλής λαϊκού δικαστηρίου στην Πλατεία Συντάγματος να μαστιγώνει λεκτικά τον πρόεδρο Κλίντον και τελικά να του επιβάλει την εσχάτη των ποινών. Ή, λίγα χρόνια νωρίτερα, τους «δημοκρατικούς» δημάρχους να κηρύσσουν τους δήμους τους «αποπυρηνικοποιημένες ζώνες», λες και έτσι, εάν ξεσπούσε Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Δάφνη, η Ν. Ερυθραία και η Ηλιούπολη θα προστατεύονταν από τις βόμβες νετρονίου. Ή τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, δήμαρχο τότε Αθηναίων, να κηρύσσει τη λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου και να συμφιλιώνεται με τον δήμαρχο Σπάρτης. Εμείς, εσείς κι εγώ, προφανώς καγχάζαμε με τα παραπάνω καμώματα. Κάποιοι άλλοι ωστόσο –περισσότεροι; λιγότεροι;- δεν μπορεί παρά να τα έπαιρναν στα σοβαρά...  Και οι δικοί μας, -Βάρσος, Χιωτάκης- ταγοί με τα μυαλά στα κάγκελα της κονομησιάς. Εμείς εξαρτημένοι από τον πάτο της πόλης.   

Πως γίνεται ένας κόσμος ο οποίος έχει τόσο καψαλιστεί, να ανέχεται να τον κοροϊδεύουν μες στα μούτρα τύποι που προφανώς ελάχιστα έχει ιδρώσει το αυτί τους απ'την κρίση; Που ζούνε όπως πρώτα και καλύτερα;

Η φαρσική χρήση των συμβόλων ήταν ίσως αναμενόμενη σε μιαν Ελλάδα η οποία έχοντας ξεφύγει από τους ηρωισμούς και από τα δράματα του παρελθόντος, είχε την πολυτέλεια να τα εξωραΐζει και να τα νοσταλγεί. Εξηντάρηδες άκουγαν αντάρτικα δίπλα στις πισίνες τους. Δεκαπεντάρηδες έπαιρναν ύφος Τσε Γκεβάρα και κατελάμβαναν σχολεία. Συνέπειες δεν υπήρχαν για σχεδόν κανέναν. Όλοι σερφάριζαν ανέμελα στην ελαφρότητα των καιρών.

Με τη χρεοκοπία του κράτους το 2010, σύσσωμος ο ελληνικός λαός έπεσε από τα σύννεφα. Και τσακίστηκε. Τα σχέδιά μας για το μέλλον ακυρώθηκαν μέχρι νεοτέρας. Στερηθήκαμε, το χειρότερο, κάθε αίσθημα ασφάλειας. Θα περίμενε κανείς ότι στις νέες, δεινές συνθήκες, η παρωδία θα εξαφανιζόταν δια ροπάλου από τον δημόσιο βίο μας. Πως εφόσον σοβάρεψαν τόσο απότομα τα πράγματα, θα σοβάρευαν και τα πρόσωπα.

Φευ! Η εποχή των μνημονίων έθρεψε τις πλέον φαρσικές, τις πιο γκροτέσκες καταστάσεις και μορφώματα που έχουμε αντικρύσει στη ζωή μας. Πλάι στο τέρας του νεοναζισμού, θαυμάσαμε ως αρχηγό πολιτικού κόμματος έναν άνθρωπο που μπερδεύει τους υδατάνθρακες με τους υδρογονάνθρακες. Είδαμε δημοτικές συμβούλους-ηρωίδες του Αλμοδοβάρ, δημοσιογράφους (τρόπος του λέγειν) αλλά και μικρό διαβόλους να κατεβάζουν τις ρακέτες του τένις και να σηκώνουν τα κόκκινα λάβαρα, σκιώδεις ή πρώην δημάρχους να μπαρουφολογούν ακαταπαύστως ή να πίνουν το αμίλητο νερό. Οι Β. Βάρσος και Ν. Χιωτάκης τα δυο συνετεράκια δεν αποτελούν παρά τον τελευταίο τροχό αυτής της παρδαλής αμάξης, που περιφέρεται ανά την Κηφισιά και πέριξ της και στήνει ακόμα παραστάσεις με εντυπωσιακή επιτυχία...

Το δυσαπάντητο για μένα ερώτημα είναι πως γίνεται ένας κόσμος ο οποίος έχει τόσο καψαλιστεί, να ανέχεται να τον κοροϊδεύουν μες στα μούτρα τύποι που προφανώς ελάχιστα έχει ιδρώσει το αυτί τους απ'την κρίση; Που ζούνε όπως πρώτα και καλύτερα; Πώς τα καταφέρνουν σαλντιμπάγκοι τελευταίας διαλογής να κερδίζουν, να μαγνητίζουν, να κατευθύνουν την κοινή γνώμη;

«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη...» θα έλεγε ο σκοπελίτης λόγιος του 18ου αιώνα, Καισάριος Δαπόντες.

Ενδεχομένως πάλι, όταν πριν από την οικονομία έχει καταρρεύσει η παιδεία, και η πιο αυτοκτονική αφέλεια του κόσμου να είναι απολύτως εξηγήσιμη...  

Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ της ΚΗΦΙΣΙΑΣ