Η Ασημαντότητα και ο Αρχοντοχωριάτης

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Απ' όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου -κρίσεις, αντιφάσεις, αντιθέσεις, τομές-, εκείνο που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ασημαντότητα.

Κορνήλιος Καστοριάδης

Έχω ξαναγράψει για την folie des grandeurs, την τρέλα των μεγαλείων, που με σπαρταριστές εικόνες την περιγράφει ο Μολιέρος, στον «Αρχοντοχωριάτη» του.

Αυτή η «κωμωδία-μπαλέτο», όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος ο Μολιέρος, ένα είδος μιούζικαλ της εποχής της, προχωρεί σε μια καυστική σάτιρα του νεοπλουτισμού και της αστικής τάξης που προσπαθεί να μιμηθεί την υψηλή κοινωνία, μαϊμουδίζοντας τρόπους, συνήθειες και συμπεριφορές φτάνοντας στα όρια του γελοίου. Στον Αρχοντοχωριάτη, εύκολα μπορεί να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Γ. Θωμάκου πολλά ομοιότυπα της σύγχρονης κοινωνικής ζωής αλλά και να βρει αναλογίες με την εποχή μας, μέσα από την σάτιρα που παραμένει αναλλοίωτη.

Αναγκάζομαι να επανέλθω στο ίδιο θέμα, μια και η παράταξη Θωμάκου έχει μετατρέψει τη παράταξη-δήμο κατά δήλωση των «φίλων» της, σε υπόδειγμα ηγετών με ιδιαίτερη επίδοση στην επίδειξη πλούτου και ελιτίστικων επιλογών.

Αλλά με καταβολές συγκεκαλυμμένου επαρχιωτισμού…

Βεβαίως, η ίδια ασθένεια της κοινωνικής επίδειξης κατατρύχει και ηγεσίες παρατάξεων-κομμάτων του αστικοδημοκρατικού χώρου. Αυτό πλέον αποτελεί αδιαμφισβήτητη παράδοση. Το να διαγωνίζεται όμως ο ίδιος ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος, που μοστράρει ως υπόδειγμα «παιδιού του λαού» (θα θυμάστε ασφαλώς τον Νίκο Ξανθόπουλο), θρησκευόμενου, το να αυτοπροβάλλεται λοιπόν ο Γιώργος, με το έτερον συνοδοιπόρο, ως θρησκευόμενος οικογενειάρχης με εκλεκτικές, αριστοκρατικές επιλογές, αυτό πια δεν επιτρέπεται να περνά απαρατήρητο.

Ο Αρχοντοχωριάτης είναι η τάξη που ηγήθηκε της γαλλικής επανάστασης. Αυτή η τάξη είναι σήμερα στη χώρα μας εκείνη που ανδρώθηκε και πλούτισε με πλαστό χρήμα, αρπαχτές, συμβάσεις, υπόγειες διαδικασίες, μίζες... Οι ψευτοαριστοκράτες του Μολιέρου είναι τα σημερινά λαμόγια. Η αυλή του Λουδοβίκου είναι η αυλή του Δήμου μας»

Βούιξαν τα σχόλια στην Κηφισιά, για τον αυτοδιασυρμό του Γ. Θωμάκου κατά το κοινό λεγόμενο, τώρα κάνουν παρέα με τη «υψηλή κοινωνία».

Προσωπικά, απεχθάνομαι τις τύπου Έλσα Μάξγουελ κοσμικογραφικές στήλες, που αφυπνίζουν, από την ανία τους τα κουστομπολίστικα ψευδοαριστοκρατικά «πηγαδάκια». Και για τον λόγο αυτό δεν υπεισέρχομαι στα: «ποιος, ποια, από πού, με ποιόν και ποια και …πώς». (Μάλιστα, η τελευταία λέξη γεμίζει ολόκληρες σελίδες στα συνοικιακά περιοδικά του Life Style), τελευταίας υποστάθμης.

Δεν αντέχω όμως στον πειρασμό να αντιγράψω, από τα σχόλια για «παιδιά του καλού κόσμου»-άλλοτε στην κυριολεξία αυτή η έκφραση και άλλοτε κατ’ ευφημισμόν. Σε αυτή λοιπόν τη φανταχτερή κοσμική επίδειξη, τον κυρίαρχο ρόλο έπαιξε η ανεπανάληπτη συντροφιά των «διάσημων τίποτα».

Επικεφαλής αυτής της παρέας, που ξεκίνησε από τις δεύτερες δικηγορικές δουλειές του σχοινιού και του παλουκιού, για να κατακτήσει το Δήμο Κηφισιάς, (ο Θεός να βάλει το χέρι του για την εκ νέου κατάληψη των Ανακτόρων από τα εγχώρια ψευδοσοβιέτ), γενάρχη λοιπόν αυτής της ανεπανάληπτης πλειάδος, ποιος άλλος;

Μα και ο Βαγγέλης Αυλίτης. Ο τρισυπόστατος, συντονιστής της σκόρπιας διοικητικής ορχήστρας, οικοδεσπότης με πλουσιοπάροχα γεύματα (δηλαδή Αμφιτρύων) και άλλοτε όνομα και πράμα Αυλίτης, δηλαδή μπαϊρακτάρης, δηλαδή σημαιοφόρος του συνθήματος «ξεμπερδεύουμε με το παλιό. Φέρνουμε το νέο».

Και πράγματι ο άνθρωπος έφερε την ανανέωση. Συνένωσε τις τήδε καικείσε βίλες, βιλίτσες, της Κηφισιωτικής-Μαρουσιώτικης συντροφιάς, υπό την σκέπην του, έχοντας ως …αποδιοπομπαίο τράγο τον Χρήστο Καλό.

Περίεργο επάγγελμα η πολιτική, ακόμη κι αυτή εδώ η μηδαμινή πολιτική. Γιατί; Διότι προϋποθέτει δύο ικανότητες που δεν συνδυάζονται μεταξύ τους.

Η πρώτη ικανότητα είναι η κατάκτηση της εξουσίας (μπορεί να έχει κανείς τις καλύτερες ιδέες, αλλά αυτό δεν χρησιμεύει, εάν δεν έχει κατακτήσει την εξουσία).

Η δεύτερη είναι, μετά την κατάκτηση της εξουσίας, να την αξιοποιήσει κανείς, δηλαδή να διοικήσει.

Κλείνοντας αυτή τη σημερινή μου παρένθεση, που πιστεύω ότι σκορπά ένα άλλο άρωμα θλιβερής ευθυμίας, στις δυσοσμίες των επιτηδευμένων προεκλογικών αντιπαραθέσεων, επισημαίνω ότι η Διοίκηση Θωμάκου ασφαλώς και δεν έχει το μονοπωλιακό προνόμιο του αρχοντοχωριατισμού.

Σε ένα προσεχές άρθρο μου θεωρώ χρέος μου ν’ αναφερθώ και στους πρώτους διδάξαντες αυτών των modus vivendi. Ένα τρόπο ζωής που κηλιδώνει την πολιτική μας παράδοση. Και αφήνει συχνά άναυδους ακόμη και τους πιο απαράδεκτους επιφανείς ινστρούχτορές μας…

Ο βήχας και ο παράς δεν κρύβονται, οσοδήποτε και αν ο θρυλικός Δικηγορίσκος υποκρίνεται τον θρησκευόμενο Ρομπέν των αδυνάτων…

Κι όμως: Ο δεύτερος και μοιραίος συνεταιρισμός του με τον Χρ. Καλό τον παρέσυρε σε έναν τρόπο ζωής ακόρεστο κι επιδεικτικότατο, εφάμιλλο του μολιερικού Αρχοντοχωριάτη.-