Οι χορτάτοι Δημοτικοί Άρχοντες θα κάνουν επιτέλους κάτι για τους αποκλεισμένους;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα έλθουν» Μπέρτολτ Μπρέχτ

Πριν λίγες μέρες βλέποντας ειδήσεις στη τηλεόραση ένα αφιέρωμα για τα συσσίτια στο Δήμο της Αθήνας. Ανάμεσα στους στοιβαγμένους πολίτες για ένα πιάτο φαγητό αντίκρισα και τρεις Κηφισιώτες. Ο ένας μάλιστα γνωστός μου, συνταξιούχος χημικός στο επάγγελμα.

Κάποιες ειδήσεις έχουν πάντα την τάση να περνάνε στα ψιλά. Κυρίως όταν δεν έχουν τα στοιχεία εκείνα που θα τους επιτρέψει να γίνουν βορά των κουτσομπολίστικων φυλλάδων ή της «κίτρινης» δημοσιογραφίας ούτε και της mainstream πολιτικής προπαγανδιστικής τρομολαγνείας, τότε συχνά χάνονται μέσα στην σύγχρονη υπερπληθώρα πληροφοριών που προσφέρει το διαδίκτυο και μόνο τυχαία κυκλοφορούν και αναπαράγονται πριν τις εξαφανίσει η ταχύτητα της εναλλαγής των γεγονότων και η λήθη της καθημερινότητας. 

Αναρωτήθηκα για ποιόν λόγο πολίτες από την Κηφισιά περιμένουν στην ουρά για ένα πιάτο φαγητό στο Δήμο της Αθήνας. Δεν πρόλαβα να συνειδητοποιήσω την σκέψη μου και μίλησε στην κάμερα.   

Η ανέχεια που υπάρχει είναι μεγάλη, οι αποκλεισμένοι πολίτες ψάχνουν να βρουν έστω ένα πιάτο για να ξεγελάσουν την πείνα, την απέραντη δυστυχία που τους έχει κατακρημνίσει.

Η Εκκλησία η μόνη σοβαρή βοήθεια στους ανήμπορους, στους κατατρεγμένους. Το έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος σοβαρότατο και χωρίς φανφάρες κορδέλες και λόγια πολλά. Και ειδικά στην Κηφισιά, η ενορία του Αγίου Γεωργίου και του πατέρα Θεοδώρου αξιοθαύμαστη, καθώς πολιτών της πόλης που αθόρυβα στηρίζουν αυτή την προσπάθεια. Δεν γίνετε βέβαια λόγος για βοήθεια στην πλευρά του Δήμου. Ξέρουν ότι πρόκειται για ένα ξέφραγο αμπέλι, γνωρίζουν ότι είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο και από πάνω 15-20 νοματαίοι με την κουτάλα, έτοιμοι να ξεκοκαλίσουν, γλύψουν, κομματιάσουν ότι πέσει κάτω.

Αλλά οι ανάγκες είναι περισσότερες, η κατάσταση έχει προ πολλού χτυπήσει το κουδούνι της αλληλεγγύης. Δεν μπορεί να περιμένουμε τα πάντα από την Εκκλησία. Η στήριξη των αποκλεισμένων έχει γίνει μέγιστης σημασίας.

Πρέπει και ο Δήμος, στην περίπτωσή μας, να αναλάβει πρωτοβουλίες ανακούφισης των πολιτών του που έχουν την ανάγκη μας.

Ας κάνει την αρχή ο Δήμος να διοργανώσει συσσίτια για αυτή την ευπαθή ομάδα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και κάμερες ή εφημερίδες, σιωπηλά. Να δείξει ότι ενδιαφέρετε πραγματικά για τους πολίτες του.

«Ο λαϊκισμός είναι ένα φίδι που γοητεύει τους πολίτες όπως το φίδι της Βίβλου» και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο.

Είμαι σίγουρος ότι η Κηφισιά θα πρέπει να είναι αρωγός για αυτή την προσπάθεια. Εκτός αν έχουν αποφασίσει να παίξουν πρώτα τον ρόλο του νεκροθάφτη και μετά των τεθλιμμένων συγγενών.

Οι πολίτες δεν έχουν εμπιστοσύνη στους Δημοτικούς Άρχοντες και έχουν δίκιο. Με τα τόσα που μαθαίνουν, ακούν, βλέπουν έχει φοβηθεί το μάτι τους, τους έχουν σιχαθεί.

Ας είναι το παράδειγμα της Εκκλησίας ο φάρος που θα λάμψει και θα δώσει το φως για συνανθρώπους μας.    

Ας δώσει το φως του στους Δημοτικούς Άρχοντες για κάτι ουσιαστικό, κάτι μεγάλο, κάτι εποικοδομητικό.

Όχι πλέον άλλες επισκέψεις και προσκυνήματα, να περιμένουν από την Εκκλησία. Όχι σε άλλες ψηφοθηρίες μέσω της Εκκλησίας. Ας δώσουν και κάτι. 

Άνοιξε η ψυχή μας, φύσηξε μέσα μας φρέσκος αέρας. Όπως κάθε φορά που αντιλαμβάνεσαι πως η ζωή δεν είναι μόνο αυτό που έχεις εσύ συνηθίσει. Ή κατακτήσει. Ή σιχαθεί.

Παλιά το έλεγαν σεμνοτυφία. Σήμερα το λένε "πολιτική ορθότητα".

Είμαι βέβαιος ότι όσοι με τέτοιο πάθος επιτίθενται κάθε άλλο παρά εκφράζουν το σύνολο των ψηφοφόρων τους. Και είμαι ακόμα πιο βέβαιος ότι με τέτοια μισαλλοδοξία δεν κερδίζονται πλειοψηφίες. Ούτε επιτυγχάνεται η τόσο αναγκαία στην εποχή μας συναίνεση.-

Θα βρούμε καύσιμα πιο καθαρά
Και παραμύθια πιο αληθινά
Και θα ανεβούμε από αυτό το ψέμα πιο ψηλά!

Νίκος Πορτοκάλογλου, τώρα.