Χαρίσαμε την πόλη στον υπόκοσμο

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

“Ο πιο πονηρός βλάκας είναι ο σοβαρός!...”

Από το εγχειρίδιο της βλακείας του Διονύση Χαριτόπουλου.

Νέα Διοίκηση, νέα ανόθευτη δημιουργία, νέα ήθη, νέοι άνθρωποι. Αυτά είναι μερικά από τα συνθήματα που εξεστόμισαν, που μας χόρτασαν κατά την προεκλογική περίοδο. Μεθυσμένοι από την αναπάντεχη τύχη τους, βάλθηκαν σε χρόνο απίστευτο να κάνουν την διοίκηση, την νέα Δημαρχία.  

Τι έχει απομείνει άραγε; Έχει έστω κατ’ ελάχιστον κάτι συμπεριλάβει στο νέο πρόσωπο της νέα διοίκησης;

Από το ξεκίνημα έχει δώσει τα διαπιστευτήρια της, το αποτύπωμά της ανάγλυφο στο φαιδρό γελοίο προσωπείο του δήθεν καθωσπρεπισμού.

Προβλέψιμοι και επικίνδυνοι.

Από τις πρώτες κινήσεις φάνηκε για τα καλά η γλοιώδης ιδιοτέλεια, η δήθεν νέα διοίκηση άφησε να διαφανεί διάπλατα το νέο που είναι τόσο, μα τόσο φθαρμένο, ξεθωριασμένο, παλιό.

Τα στελέχη της νέας διοίκησης έχουν μαζέψει όλα τα τερατώδη στοιχεία της παλιάς, της γερασμένης, της ρυτιδιασμένης διοίκησης Χιωτάκη.

Έτσι λοιπόν συμβαίνουν απίστευτα γεγονότα στον δημοτικό κόσμο της Κηφισιάς.

Αν αφαιρέσουμε τις... σκουριασμένες σάλτσες

Καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, με συνεχή λειτουργία 40 και 50 χρόνια, στη Λεωφόρο Κηφισιάς να μην λειτουργούν στο βωμό της νέας «θρησκευτικής» διοίκησης.

Στο αντίποδα βλέπουμε καταστήματα, υγειονομικού ενδιαφέροντος πάλι, στη Χαρ. Τρικούπη Νέα Ερυθραία, να λειτουργούν έχοντας απασχολήσει-καταπατήσει όλους τους νόμους του κράτους και να μην ανοίγει μύτη.

Οι περίοικοι, κάτοικοι, αυτοί που στο τέλος πληρώνουν όλες τις αμαρτίες να έχουν προσφύγει σε όλα τα αρμόδια όργανα της πολιτείας με ένα ζητούμενο. Την ησυχία τους, το δικαίωμα των πολιτών-γειτόνων να μπορούν να ζουν στις ιδιοκτησίες τους.

Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα οι πολίτες να αναγκάζονται ψυχορραγώντας να προσφεύγουν, να αιμορραγούν οικονομικά για να μπορούν να δικαιωθούν, να μπορέσουν να είναι ιδιοκτήτες στην δική τους ιδιοκτησία. 

Έχουν αφήσει τις δουλειές τους και τρέχουν για να βρουν το δίκιο τους. Τα αυτονόητα.

Ποιος νοιάζεται;

Σημειολογικά αναφέρω 2 παραδείγματα, από τα πολλά που υπάρχουν στην πόλη σήμερα.

Μια διαφορά, στην περίπτωση της Νέας Ερυθραίας, οι αρμόδιοι έχουν πιάσει τα πόστα όλα. Λειτουργεί στο Δήμο μια ομάδα που φροντίζει τα περιστατικά αυτά. Με το αζημίωτο υποθέτω, δεν εξηγείται αλλιώς.

Στη περίπτωση του καταστήματος στην Κηφισιάς, μέχρι στιγμής δεν τα «έχουν βρει» το κατάστημα παραμένει κλειστό, μετά 60 και πλέον χρόνια συνεχούς λειτουργίας.

Άλλαξε η παλιά διοίκηση, ήρθε η νέα.

Ήρθε η καινούργια πεινασμένη, διψασμένη, θέλει να τα κερδίσει, να τα οικειοποιηθεί όλα. Ως δια μαγείας οι «νοικοκυραίοι» γίνονται πένητες και αντίστροφα οι νέα τάξη στα πράγματα θα ακολουθεί τους έχοντας τα «κλειδιά» για να ανοίγουν οι πόρτες. Τι μένει από όλα αυτά;

Τίποτα, για τους πολίτες.  

Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

Παραφράζοντας τον εξαιρετικό συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο που τόσο εύστοχα είχε τοποθετηθεί «χαρίσαμε την πατρίδα στο υπόκοσμο», ναι, χαρίσαμε την πόλη στον υπόκοσμο. -