Το ποτήρι ξεχείλισε, το επιτελικό κράτος το «πήρε και το σήκωσε» και αν η κατάσταση δεν εκτονωθεί στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, ο Μητσοτάκης δεν θα έχει πού να κρυφτεί.

Οι «πέντε»

«Κεραυνός εν αιθρία» – όχι ακριβώς «εν αιθρία», αλλά εν πάση περιπτώσει… – ήταν η επιστολή των πέντε βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στα χθεσινά «Νέα»! Με τεκμηριωμένη κριτική «εκθεμελίωσαν» την λογική του «επιτελικού κράτους» – το οποίο έτσι κι αλλιώς πλέον βρίσκεται υπό διάλυση! Και προκάλεσαν μεγάλη αναστάτωση στο Μέγαρο Μαξίμου. Δεν γνωρίζω αν οι «πέντε» αποτελούν ομάδα, όμως ο κ. Ανδρέας Κατσανιώτης είναι γνωστός «σαμαρικός», ο κ. Γιάννης Οικονόμου προέρχεται από την καραμανλική παράδοση, αλλά βρήκε «στοργή» στον περιβάλλον της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη – ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτό συμβαίνει ακόμη και σήμερα – ο κ. Γιάννης Παππάς έχει παρελθόν στην Πολιτική Ανοιξη, αλλά είναι περίεργες οι σχέσεις του με το «σαμαρικό» περιβάλλον – ο κ. Θανάσης Ζεμπίλης πρώην δήμαρχος της Χαλκίδας, ήταν «έκπληξη» η εμφάνιση του και για τον κ. Ξενοφώντα Μπαραλιάκο.

156 – 5 =

Τώρα γιατί ο αριθμός «πέντε»; Διότι έτσι δείχνουν ότι δεν θέλουν να απειλήσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας. Δηλαδή το «151». Οι πάντα έγκριτες πηγές μου όμως μου είπαν ότι ο αριθμός όσων δήλωσαν προθυμία να υπογράψουν την επιστολή και με τα δυο τα χέρια… ήταν πάνω από 12.

Ο κ. Μητσοτάκης στηρίζει τον κ. Σκέρτσο

Αλλά στη διάρκεια των τελευταίων ημερών το «επιτελικό κράτος» – το οποίο φημίζεται για τις απευθείας αναθέσεις του… – και ο υπουργός Επικρατείας κ. Ακης Σκέρτσος βρίσκονται στο επίκεντρο της κριτικής μεγάλου τμήματος της κοινοβουλευτικής ομάδας. Η απάντηση ήρθε από το Ναύπλιο – στα πλαίσια του 5ου προσυνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης υπεραμύνθηκε – φυσικά- του «επιτελικού κράτους» λέγοντας ότι τα 36 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης δεν θα τα είχαμε πάρει αν δεν υπήρχε το «επιτελικό κράτος». Στο πλευρό του όμως ο κ. Μητσοτάκης είχε και τον κ. Σκέρτσο – σαφή συμβολική κίνηση, πως τον στηρίζει στην κριτική που δέχεται.

Χαμός στην Κοινοβουλευτική Ομάδα

Κι όλα αυτά είναι μόνο η αρχή! Διότι όπως μου έλεγαν μετά από επτά χρόνια κι όταν το σύστημα βρίσκεται σε αποδρομή, ο κάθε βουλευτής έχει την δική του, προσωπική ατζέντα – άλλος θέλει να δείξει στους ψηφοφόρους του ότι «εγώ τους τα έλεγα αλλά δεν με άκουγαν», άλλος διότι διαπραγματεύεται για την επόμενη μέρα, άλλος γιατί θεωρεί ότι στον τελευταίο ανασχηματισμό μπορεί να έχει μία θέση και πάει λέγοντας…. Πίσω όμως από αυτές τις αντιδράσεις σε κάθε περίπτωση βρίσκονται δύο διαπιστώσεις – μάλλον οδυνηρές! Πρώτον, ότι το σύστημα εξουσίας του κ. Μητσοτάκη βρίσκεται πλέον σε αποδρομή και δεύτερον, περισσότεροι από σαράντα βουλευτές δεν πρόκειται να «επιστρέψουν» στα έδρανα της Βουλής μετά από τις επόμενες εκλογές. Ως εκ τούτου το πρόβλημα είναι υπαρξιακό….

Οι «μασέρ» επί το έργον

Κι όπως αντιλαμβάνεστε είναι πολύ δύσκολο και το έργο των … «μασέρ» της κοινοβουλευτικής ομάδας! Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Κωστής Χατζηδάκης και ο «επιτελάρχης» του Μεγάρου Μαξίμου κ. Θανάσης Νέζης – που είναι το βασικό δίδυμο, συνεπικουρούμενοι και από διάφορους άλλους – βρίσκονται σε πολύ δύσκολη αποστολή και το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου βέβαιο. Δηλαδή στην επικείμενη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας, ακόμη δεν έχει εξασφαλιστεί η «νηνεμία». Φάνηκε κι από την επιστολή των πέντε βουλευτών. Αυτό όμως για το οποίο υπάρχει μεγάλη ανησυχία είναι το εύρος της προεκλογικής περιόδου – άν αυτή «ξεχειλώσει» μου έλεγαν τότε θα χαθεί τελείως η μπάλα, δεν θα «μαζεύονται» οι βουλευτές με τίποτα! Για να σκεφτείτε το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζουν, ο κ. Χατζηδάκης έφτασε να προτείνει οι τροπολογίες των βουλευτών που δεν έχουν οικονομικό κόστος να γίνονται δεκτές από τους υπουργούς! Τα ύστερα του κόσμου….

Ενα όμως από τα ερωτήματα που ταλαιπωρούν τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας – νομίζω πως την κοινωνία την αφήνει παντελώς αδιάφορη… – είναι αν και πότε θα γίνει ανασχηματισμός. Ξέρετε ο εκλογικός! Ρώτησα σχετικά. Και μου είπαν τα εξής: πρωτίστως πως κανείς δεν το γνωρίζει και τούτο διότι εξαρτάται από το πότε θα γίνουν οι εκλογές. Αν οι εκλογές προκηρυχθούν το φθινόπωρο, τότε ανασχηματισμός δεν θα γίνει. Αν όμως τελικά οι εκλογές γίνουν κανονικά την άνοιξη του 2027 τότε θα γίνει – βέβαια το ένα «κλειδί» το κρατά ο πρωθυπουργός και το άλλο το κρατάει η … Λάουρα!

Ο Σεπτέμβριος…

Τώρα βέβαια σχετικά με τις εκλογές, μου έλεγαν ότι δύσκολα θα «παίξει» το δίμηνο Οκτωβρίου – Νοεμβρίου, διότι εκτός των άλλων είναι το δίμηνο του προϋπολογισμού. Αν είναι να γίνουν πρόωρα πιο πιθανός μήνας είναι ο Σεπτέμβριος – με την αναγγελία τους από του βήματος της ΔΕΘ! Μάλιστα έλεγαν πως το 2007 ο κ. Κώστας Καραμανλής προκήρυξε τις εκλογές την παραμονή του δεκαπενταύγουστου – στις 14 Αυγούστου – και τις έκανε στις 16 Σεπτεμβρίου….

Ενας κύκλος κλείνει…

Σήμερα όμως είναι μία σημαντική μέρα για την Λεωφόρο Αμαλίας. Κλείνει το … «τουρ» της «Ιθάκης» ανά την Ελλάδα – ο τελευταίος σταθμός είναι το Ηράκλειο. Ισως ο «θόρυβος» που θα προκαλέσει να είναι αντίστοιχος της … «αφετηρίας» – στο «Παλλάς»! Κι έχει κάθε λόγο να το πράξει, πρώτον, λόγω της συγκυρίας – προσφέρεται για υψηλούς τόνους αντιπολιτευτικής κριτικής… – και δεύτερον, γιατί βρίσκεται στην έδρα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και θα πρέπει ο πολιτικός του λόγος να «υπερακοντίσει» τον αντίστοιχο του κ. Ανδρουλάκη….

Θα περάσει!

Σχετικά με τη Εξεταστική Επιτροπή που πρότεινε ο κ. Ανδρουλάκης για το σκάνδαλο των υποκλοπών, μου έλεγαν ότι στη Χαριλάου Τρικούπη είναι βέβαιοι ότι σύμπασα η αντιπολίτευση θα την στηρίξει. Για να περάσει χρειάζεται 120 ψήφους – όμως το ΠΑΣΟΚ θα την καταθέσει με τις υπογραφές της δικής του κοινοβουλευτικής ομάδας και θα ζητήσει από την αντιπολίτευση να την ψηφίσει. Θεωρούν βέβαιο ότι θα περάσει. Να δω τον Ντίλιαν να καταθέτει στην Εξεταστική κι όσο τίποτ΄ άλλο στον κόσμο….

Οι γυναίκες άνω των 50 ετών δεν εκπροσωπούνται επαρκώς, παρότι διαθέτουν σημαντική αγοραστική δύναμη. Ο Matthieu Blazy στη Chanel, όπως φαίνεται, τους δίνει προσοχή.

Η «Matthieu Blazy-μανία» ήταν τόσο έντονη που επισκίασε την Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού -φανταστείτε ουρές μιας ώρας έξω από τα καταστήματα και εκλεπτυσμένες αλλά αμείλικτες μάχες μέσα στα καταστήματα για τα παπούτσια- οπότε είναι αυτονόητο ότι ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μόδας έχει αποστομώσει και με το παραπάνω τους επικριτές του για τη νέα του στη Chanel.

Η πρώτη του συλλογή Chanel Cruise 26/27, που παρουσιάστηκε στο Μπιαρίτς, εκεί όπου η Gabrielle Chanel ίδρυσε τον οίκο της το 1915, ενισχύει ακόμη περισσότερο την υπόθεσή του. Η λέξη-κλειδί για την πασαρέλα ήταν: διαχρονικότητα.

REUTERS/Vincent West

REUTERS/Vincent West

REUTERS/Vincent West

Η ηλικία δεν έχει σημασία

Οι μακροχρόνιες πελάτισσες της Chanel φοβούνταν ότι ο Blazy δεν θα ικανοποιούσε τις ανάγκες τους. Ότι αντίθετα θα εστίαζε σε ένα νεότερο, πιο τολμηρό κοινό. Η απάντησή του; Να δημιουργήσει κομμάτια που αψηφούν την ηλικία και να ενσωματώσει μοντέλα διαφορετικών γενεών σε κάθε επίδειξη.

«Βοηθώντας τις γυναίκες να απελευθερωθούν από τους κυριολεκτικούς περιορισμούς των συμβατικών κανόνων που χαρακτήριζαν μια ζωή περιορισμένη στα σαλόνια»

«Σούπερ καταναλώτριες»

Ας πάρουμε για παράδειγμα την 50χρονη Στέφανι Σίμουρ, που άνοιξε την επίδειξη μόδας της Chanel για το Φθινόπωρο/Χειμώνα 2026, την 58χρονη Νικόλ Κίντμαν, που είναι πλέον το πρόσωπο της σειράς γυαλιών της Chanel, και την 65χρονη Τίλντα Σουίντον, την οποία ο οίκος ντύσει σε όλα τα κόκκινα χαλιά και πρόσφατα για τα βραβεία BAFTA, αναφέροντας μόνο μερικές από τις γυναίκες άνω των 50 ετών που προβάλλει η μάρκα.

Όλες ανήκουν στη γυναικεία δημογραφική ομάδα που, σύμφωνα με το Forbes, αντιπροσωπεύει το 27% του συνόλου των καταναλωτικών δαπανών.

Η ομάδα αυτή αποκαλείται «σούπερ καταναλώτριες» και θεωρείται η πλουσιότερη και πιο δραστήρια γενιά στην ιστορία. Μια δημογραφική ομάδα που, ωστόσο, συχνά παραβλέπεται.

REUTERS/Vincent West

REUTERS/Vincent West

Ύπαρξη κι αντίληψη

Όχι, όπως φαίνεται, από τον Blazy. Και αυτό το μήνυμα διατρέχει την κολεξιόν Cruise 26/27. Για τη συλλογή, γράφει: «Η Chanel βρήκε στο Μπιαρίτς διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης και αντίληψης, κίνησης και ελευθερίας. Τους έκανε το βάθρο της μόδας της.

»Είναι ένας τόπος που προσφέρει την τέλεια ισορροπία μεταξύ λειτουργικότητας και φαντασίας. Μεταξύ καλλιτεχνών, εργατών, αριστοκρατών, ναυτικών και του φυσικού κόσμου, όλοι και όλα μοιράζονταν την ίδια σκηνή, ζώντας μαζί ως κανόνας. Όλοι είχαν έναν ρόλο να παίξουν».

REUTERS/Vincent West

REUTERS/Vincent West

Το παρελθόν και το παρόν σε μια πασαρέλα

Τα look είναι ένα μείγμα παιχνιδιάρικων statement κομματιών -πουκάμισα με ρίγες Μπασκ, φούστες με όγκο και πολλά επίπεδα υφάσματος και μαγιό εμπνευσμένα από το παρελθόν που παίζουν με το παραθαλάσσιο θέμα της γύμνιας- μαζί με στοιχεία του φυσικού κόσμου συνδεδεμένα με μετάξια, πούλιες σε σχήμα ψαροκόκαλου και πλεκτά με χάντρες.

Και μετά τα κλασικά χαρακτηριστικά, που σίγουρα θα ικανοποιήσουν κάθε παλιό λάτρη της Chanel: καλαίσθητα τουίντ, καλοραμμένα καθημερινά ρούχα και επανεφευρέσεις του εμβληματικού λογότυπου σε ένα κολάρο που τραβάει την προσοχή.

REUTERS/Vincent West

REUTERS/Vincent West

REUTERS/Vincent West

REUTERS/Vincent West

Τα στοιχεία της φύσης και τα χαλαρά πατρόν

Ο στόχος αυτός αντανακλά την ίδια την αποστολή της Gabrielle Chanel, όταν άνοιξε τον πρώτο της οίκο υψηλής ραπτικής στο Μπιαρίτς.

«Βοηθώντας τις γυναίκες να απελευθερωθούν από τους κυριολεκτικούς περιορισμούς των συμβατικών κανόνων που χαρακτήριζαν μια ζωή περιορισμένη στα σαλόνια, ήταν ο κόσμος της υπαίθρου, των στοιχείων της φύσης, της θάλασσας, της παραλίας, του ήλιου και του ανέμου, που απαιτούσε πρακτικότητα και άνεση στην κίνηση» αναφέρουν οι σημειώσεις της επίδειξης.

*Αρχική Φωτό: REUTERS/Vincent West

Ολοένα και πιο πολύ συνειδητοποιούν οι πολίτες τι ακριβώς σημαίνει «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη και παντοκρατορία της «παρέας του Μαξίμου». Και τείνει περισσότερο προς μια συμμορία που λυμαίνεται το κράτος παρά σε «χρηστή διακυβέρνηση»

Δεν είναι μικρό πράγμα πέντε βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας να γράφουν ανοιχτή επιστολή κατηγορώντας την πιο εμβληματική θεσμική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης, αυτή που αφορά το «επιτελικό κράτος».

Ιδίως όταν, σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πηγές, προτίθεντο να την υπογράψουν μια ντουζίνα βουλευτές, αλλά στη περίπτωση αυτή θα ετίθετο ανοιχτά θέμα δεδηλωμένης για την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Γιατί πρόκειται για ένα κείμενο σκληρής κριτικής, εκ θεμελίων αμφισβήτησης του μοντέλου διακυβέρνησης. Κατά την κρίση των συντακτών του, το επιτελικό κράτος «γεννά ενίοτε ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας, που δεν συνάδουν με μια ώριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία», «περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας», αποτελεί «παράκαμψη της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης από κλειστό κέντρο τεχνοκρατικής διαχείρισης» και «μέχρι σήμερα αξιολογείται από τον εαυτό του».

Την ίδια στιγμή, ορθώς, δεν πέρασε απαρατήρητη η χρονική σύμπτωση αυτής της επιστολής με τις εξελίξεις στην υπόθεση των υποκλοπών. Και αυτό γιατί με το σκάνδαλο των υποκλοπών αποδεικνύεται ότι για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τα στελέχη γύρω από αυτόν, νομιμοποιούνταν στο πλαίσιο του «επιτελικού κράτους» και η χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού για την παρακολούθηση μεγάλου μέρους του υπουργικού συμβουλίου, της ηγεσίας του στρατού, δικαστικών, πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών.

Στην πραγματικότητα, το επιτελικό κράτος εδώ και καιρό έχει αποτύχει παταγωδώς. Αποδείχτηκε ότι η βασική σκοπιμότητά του ήταν να αποκτήσει η στενή ομάδα γύρω από τον πρωθυπουργό αυξημένη εξουσία, να μην έχουν σημαντικό ρόλο οι βουλευτές και οι υπουργοί να πρέπει να δίνουν εχέγγυα υποτέλειας στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ακόμη χειρότερα, το επιτελικό κράτος συχνά δεν επέτρεψε στους βουλευτές να μπορέσουν να εκπροσωπήσουν τα αιτήματα της κοινωνίας, την ώρα που, όπως έδειξε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, άφηνε να εξελίσσονται γενικευμένες πρακτικές παραβατικότητας, με διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων και αποκλειστικό σκοπό την ψηφοθηρία.

Εάν κάναμε έναν απολογισμό του «επιτελικού κράτους» αυτό που θα βλέπαμε δεν θα ήταν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, ούτε καλύτερη διαχείριση. Και σίγουρα δεν θα βλέπαμε λογοδοσία. Αυτό που θα βλέπαμε θα ήταν υπερσυγκέντρωση εξουσίας στο Μέγαρο Μαξίμου, υπουργούς που σκύβουν το κεφάλι, βουλευτές που απλώς επικυρώνουν προειλημμένες αποφάσεις και βεβαίως «επενδυτές» που ξέρουν από πού να ξεκινήσουν για να δείξουν ότι δεν είναι «αγνώμονες».

Επιπλέον, θα βλέπαμε συστηματική προσπάθεια ελέγχου του κρατικού μηχανισμού, με έμφαση στη δικαστική εξουσία, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται ατιμωρησία για την κυβέρνηση σε μια εποχή όπου προκύπτουν διαρκώς όχι μόνο πολιτικές, αλλά και ποινικές ευθύνες στελεχών της. Αλλά και αντίστοιχη προσπάθεια να σταλεί το μήνυμα στην επιχειρηματικότητα ότι ο δρόμος για τις επενδύσεις περνάει από το Μέγαρο Μαξίμου.

Και βέβαια θα βλέπαμε μια διαρκή και συνειδητή προσπάθεια υπονόμευσης της δημοκρατίας. Γιατί το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη στηρίζεται σε μια αυταρχική λογική εχθρική στον κοινοβουλευτικό έλεγχο και στη λογοδοσία. Κράτος εν κράτει για να μπορέσει να ξοφλήσει τα γραμμάτια και να ολοκληρώσει τη λίστα με τις «δουλειές» που έταξε για να αναλάβει την εξουσία. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που αναζητά τρόπους να την κρατήσει ακόμη και μέσα σε μια συνθήκη που σφραγίζεται από γενικευμένη λαϊκή αποδοκιμασία σε βάρος της.

Όμως το πιο βασικό είναι ότι πλέον το «επιτελικό κράτος» δεν πείθει ούτε στο εξωτερικό, ούτε στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί ολοένα και περισσότερο οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας αντιδρούν στον ιδιότυπο «φόρο πολιτικής υποτέλειας» που καλούνται να καταβάλουν στο Μέγαρο Μαξίμου, την ώρα που υποχρεώνονται να απαντούν στην οργή της κοινωνίας για τις επιλογές του. Αλλά και γιατί συνειδητοποιούν ότι αυτή τη στιγμή το «επιτελικό κράτος» είναι αυτό που οδηγεί στη διαρκή μείωση των εκλογικών προοπτικών της Νέας Δημοκρατίας και άρα θέτει σε κίνδυνο και την ίδια την επανεκλογή αρκετών βουλευτών. Κάτι που με τη σειρά του εξηγεί γιατί επιλέγουν να βγουν και να τοποθετηθούν δημόσια, σε μια προσπάθεια να υπάρξει έστω και την ύστατη στιγμή μια αλλαγή πορείας.

Μόνο που όλοι ξέρουμε ότι σε κόμματα εξουσίας όπως η Νέα Δημοκρατία, η κορυφαία στιγμή «πολιτικής κρίσης» είναι ακριβώς όταν η κριτική και η πολεμική «έρχεται από τα μέσα». Και συνήθως όταν μια τέτοια δυναμική εκφράζεται ανοιχτά, δημόσια και επώνυμα, σημαίνει ότι η κρίση είναι βαθιά και γι’ αυτό ενεργοποιούνται και όλα τα αντανακλαστικά πολιτικής επιβίωσης των βουλευτών. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι μέρες του «επιτελικού κράτους» είναι μετρημένες. Εκτός όλων των άλλων, και γιατί οι πολίτες προτιμούν να εκλέγουν κοινοβουλευτικές ομάδες και υπουργικά συμβούλια και όχι συμμορίες νομής της κυβερνητικής εξουσίας.

Πηγή: in

Ο νομικός Βασίλης Σωτηρόπουλος παρουσιάζει τον Καβάφη ως έναν προφήτη των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων

Ο Βασίλης Σωτηρόπουλος έχει κατοχυρώσει εδώ και χρόνια μια σημαντική θέση στη δημόσια σφαίρα ως ένας τους κατεξοχήν νομικούς υποστηρικτές των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του σημαντικού συγγραφικού έργου του πάνω σε αυτά τα θέματα, με τα βιβλία του να θεωρούνται σημεία αναφοράς στη σχετική συζήτηση. Όμως, στο τελευταίο βιβλίο του, με τίτλο «Ο Καβάφης και τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα», που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα από τις εκδόσεις Πόλις, ο Σωτηρόπουλος αποδεικνύεται και δεινός καβαφιστής.

Ότι ο Καβάφης όχι μόνο υπερασπίστηκε στο ποιητικό του έργο την ομοφυλοφιλία του, σε μια εποχή που αυτή αντιμετωπιζόταν ακόμη είτε ως ποινικά κολάσιμη παραβατικότητα, είτε, στην καλύτερη των περιπτώσεων ως αντικείμενο ψυχιατρικής αντιμετώπισης, επιμένοντας μάλιστα ότι γύρω από αυτή μπορεί να διατυπωθεί ένας οικουμενικός στοχασμός για τη ζωή, τον έρωτα και τη σωματικότητα, είναι κάτι που το τελευταίο διάστημα έχει μελετηθεί αρκετά. Έχουμε ξεπεράσει το στάδιο όπου ο Καβάφης αντιμετωπιζόταν ως σπουδαίος ποιητής, πλην ομοφυλόφιλος, και είμαστε πια σε μια φάση όπου ο Καβάφης είναι σπουδαίος ποιητής ακριβώς επειδή αποτυπώνει και το βίωμα της ομοφυλοφιλίας του. Ας σημειώσουμε εδώ τον πρωτοπόρο ρόλο της ανάγνωσης που έκανε του Καβάφη ο Δημήτρης Παπανικολάου στο βιβλίο του με τίτλο « “Σαν κ’ εμένα καμωμένοι”. Ο ομοφυλόφιλος Καβάφης και η ποιητική της σεξουαλικότητας» (εκδ. Πατάκη, 2014).

Όμως, αυτό που κάνει ο Σωτηρόπουλος είναι να πάρει ένα βήμα παρακάτω. Να δείξει πώς μέσα στο ποιητικό έργο του Καβάφη διατυπώνεται ουσιαστικά το αίτημα για την αναγνώριση και κατοχύρωση ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. Γι’ αυτό και αυτό που κάνει είναι να οργανώσει το υλικό του γύρω από την ανάγνωση συγκεκριμένων ποιημάτων του Καβάφη πάνω σε συγκεκριμένους άξονες ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων: το δικαίωμα στη συμβίωση, το δικαίωμα στην ίση μεταχείριση, το δικαίωμα στη θρησκευτική συνείδηση, το δικαίωμα στη σεξεργασία, αλλά και τα μετά θάνατον δικαιωμάτων, παρουσιάζοντας αναλυτικά πώς διαμορφώθηκαν τα συγκεκριμένα δικαιώματα αλλά και μέσα από ποια θεσμικά βήματα ενσωματώθηκαν στην ελληνική έννομη τάξη.

Σε αυτό το φόντο, όπως σπεύδει να υπογραμμίσει και ο ίδιος ο Σωτηρόπουλος, ο Καβάφης δεν εμφανίζεται απλώς ως ένα διεκδικητής δικαιωμάτων, ως ένας προφήτης μελλοντικών διεκδικήσεων, αλλά κάποιος που όντως οραματίζεται μια κοινωνία πραγματικής ελευθερίας όπου η επιθυμία δεν θα καταπιέζεται, όπου δεν θα καταπιέζονται άνθρωποι «σαν κ’ εμένα καμωμένοι», όπως έγραφε με πικρία σε ένα σημείωμά του ο Αλεξανδρινός. Γιατί όπως γράφει στο ποίημα με τίτλο «Κρυμμένα του 1908, «Κατόπι – στην τελειωτέρα κοινωνία –  / κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα / βέβαια θα φανεί κ’ ελεύθερα θα κάμει». Κατά συνέπεια αυτή η ανάγνωση του Καβάφη που κάνει ο Σωτηρόπουλος έρχεται να δείξει τη σημασία που έχει αυτός ο οραματισμός και η διεκδίκηση μιας «τελειωτέρας κοινωνίας».

Σημαίνουν όλα αυτά μια υποτίμηση της οικουμενικότητας του Καβάφη ή μια προσπάθεια «ταυτοτικού» περιορισμού του; Κάθε άλλο! Είναι ακριβώς αυτό το βίωμα και αυτή η διεκδίκηση που δίνουν την αυθεντική οικουμενικότητα του Καβάφη, αυτή ενός ποιητή που παρότι προτίμησε πολύ συχνά να χρησιμοποιήσει αναφορές και εικόνες της αρχαιότητες, στην πραγματικότητα υπήρξε πολύ πιο σύγχρονος, πολύ πιο σύγχρονος στην πραγματικότητα από όσο μπορούσαν να αντιληφθούν οι άνθρωποι του καιρού του. Κάτι που εξηγεί την διαρκή επιστροφή στο έργο του και την ανακάλυψη επιπέδων και διαστάσεων που το φωτίζουν πολύ περισσότερο.