Το νέο περιστατικό αναζωπυρώνει τις ανησυχίες για την ασφάλειά του αλλά και γενικότερα την πολιτική βία στις ΗΠΑ

Ένα ακόμη περιστατικό ένοπλης επίθεσης, επανάφερε στο προσκήνιο τις ανησυχίες για την ασφάλεια του Ντόναλντ Τραμπ, καθώς ένοπλος πλησίασε επικίνδυνα τον χώρο όπου βρισκόταν ο Αμερικανός πρόεδρος στην Ουάσινγκτον.

Σύμφωνα με ανάλυση των New York Times, πρόκειται για το τρίτο σοβαρό περιστατικό μέσα σε τρία χρόνια που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του Ντόναλντ Τραμπ.

Το τελευταίο περιστατικό σημειώθηκε πριν λίγες ώρες, κατά τη διάρκεια του ετήσιου δείπνου των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου στην Ουάσινγκτον.

Ένας ένοπλος άνδρας παραβίασε σημείο ελέγχου και κινήθηκε προς την αίθουσα όπου βρίσκονταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, δημοσιογράφοι και αξιωματούχοι. Οι δυνάμεις ασφαλείας αντέδρασαν άμεσα και τον ακινητοποίησαν πριν φτάσει στον χώρο της εκδήλωσης.

Προηγούμενες απόπειρες κατά του Ντόναλντ Τραμπ

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, δεν είχαν τοποθετηθεί ανιχνευτές μετάλλων στις κύριες εισόδους του ξενοδοχείου, ενώ η πλήρης ζώνη ασφαλείας είχε στηθεί πιο κοντά στην αίθουσα.

Το περιστατικό έφερε ξανά στο προσκήνιο ερωτήματα για την επάρκεια των μέτρων ασφαλείας, ειδικά μετά από προηγούμενες επιθέσεις που είχαν ήδη προκαλέσει έντονη κριτική στις υπηρεσίες προστασίας.

Το περιστατικό αυτό συγκεκριμένα, εντάσσεται σε μια σειρά σοβαρών επιθέσεων και αποπειρών κατά του Ντόναλντ Τραμπ.

Το 2024, κατά την προεκλογική περίοδο, είχε δεχθεί πυροβολισμό που τον τραυμάτισε ελαφρά στο αυτί, ενώ λίγους μήνες αργότερα αποτράπηκε νέα απόπειρα σε γήπεδο γκολφ στη Φλόριντα. Παράλληλα, έχουν καταγραφεί και άλλες απειλές, όπως σχέδια δολοφονίας από ξένους πράκτορες και ένοπλες επιθέσεις σε πολιτικούς σε διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ, δείχνοντας μια ευρύτερη έξαρση πολιτικής βίας. Μετά το περιστατικό, ο Τραμπ χαρακτήρισε τη δημόσια ζωή «επικίνδυνο επάγγελμα», συγκρίνοντάς την με αθλήματα υψηλού ρίσκου, ενώ κάλεσε σε ειρηνική επίλυση των πολιτικών διαφορών.

Παράλληλα, τόνισε ότι οι επιθέσεις επιβεβαιώνουν την ανάγκη για ενισχυμένα μέτρα ασφαλείας.

Οι αρχές και η κυβέρνηση υπογράμμισαν ότι, παρά τη σοβαρότητα των γεγονότων, η άμεση αντίδραση των δυνάμεων ασφαλείας απέτρεψε τα χειρότερα, ενώ η έρευνα για το περιστατικό συνεχίζεται.

Η κυβέρνηση δείχνει ανήμπορη να διαχειριστεί τα σκάνδαλα στο κατώφλι της. Τι δείχνουν οι επιθέσεις στον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και τι διαφαίνεται στον ορίζοντα για ΟΠΕΚΕΠΕ - υποκλοπές.

Υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ. Δύο μεγάλα σκάνδαλα που ταράζουν συθέμελα την κυβέρνηση της ΝΔ εδώ και καιρό κι έχουν αποτύπωμα -ειδικά το δεύτερο- στις δημοσκοπικές της επιδόσεις. Μπορούν τα πράγματα να πάνε χειρότερα για την κυβέρνηση, είναι το ερώτημα. Φυσικά και μπορούν είναι η απάντηση, εκτός και αν μπουν σε λειτουργία μηχανισμοί αυτοπροστασίας.

Οι επιθέσεις

Ας αρχίσουμε από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το τελευταίο διάστημα καταγράφεται μια ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας από κυβερνητικά στελέχη και μάλιστα πρώτης γραμμής όπως είναι ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Άδωνις Γεωργιάδης. Πέρα από τις συκοφαντικές επιθέσεις στον ευρωπαϊκό θεσμό αλλά και στους Έλληνες εισαγγελείς που υπηρετούν στο γραφείο της Αθήνας, ο μεγάλος καημός του ίδιου του κ. Γεωργιάδη -τον οποίο μάλλον ασπάζεται πλήρως η κυβέρνηση- είναι η ανανέωση ή όχι της θητείας των εισαγγελέων που τρέχουν τις έρευνες.

Οι δικογραφίες

Ανάμεσά τους βρίσκονται και αυτές του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πρόκειται για τις έρευνες που έχουν ήδη παραγάγει δικογραφίες στις οποίες εμπλέκονται ουκ ολίγοι βουλευτές, υπουργοί και στελέχη της κυβέρνησης και της ΝΔ. Ας σημειωθεί πως οι έρευνες δεν έχουν τελειώσει, συνεχίζονται. Το τελευταίο «πακέτο» των δικογραφιών αφορούσε την περίοδο 2021-2022. Η ειρωνεία είναι πως αρκετοί υποστηρικτές της κυβέρνησης, υποστήριζαν έως πριν λίγο καιρό ότι η συγκεκριμένη χρονική περίοδος είχε μείνει εκτός έρευνας και έψεγαν τους εισαγγελείς γι’ αυτό. Τώρα είτε σιωπούν είτε βάλουν εναντίον τους επειδή έκαναν τη δουλειά τους.

Η αγωνία και οι καταγγελίες

Αλλά ας επιστρέψουμε στην έκδηλη αγωνία κυβερνητικών στελεχών για το αν θα ανανεωθεί ή όχι η θητεία των εισαγγελέων του γραφείου της Αθήνας. Ο Άδωνις Γεωργιάδης αφενός στοχοποίησε προσωπικά την εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου (αυτήν που ήθελε να βγει από τη μέση και ο… Χασάπης), αφετέρου δεν δίστασε να ειρωνευτεί την Λάουρα Κοβέσι, την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Το ειρωνικό του σχόλιο περί «δημοκρατίας για όσο μας το επιτρέπει η κα Κοβέσι», στη συνέχεια το βάφτισε «χιούμορ», σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μόνο που κανείς δεν γέλασε. Αντιθέτως πληθαίνουν οι καταγγελίες για το υπουργείο που διαχειρίζεται ο ίδιος και για διασπάθιση πόρων. Η αρχή έγινε από τον πρώην βουλευτή της ΝΔ -και νυν ανεξάρτητο- Μάριο Σαλμά στις  αρχές της  εβδομάδας. Η καταγγελία του κ. Σαλμά έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς είναι γιατρός ο ίδιος, ενώ έχει θητεύσει στο συγκεκριμένο υπουργείο στην κυβέρνηση Σαμαρά.

Μετά ήρθε η καταγγελία του επικεφαλής της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκου Βελόπουλου στο in, όταν και μίλησε για χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης. Ο κ. Γεωργιάδης έχει δηλώσει ότι θα κινηθεί δικαστικά εις βάρος των δύο. Μένει να δούμε αν θα το πράξει.

Οι αναρτήσεις

Ο κ. Γεωργιάδης πάντως συνεχίζει τις αναρτήσεις και ουδείς απ’ το Μαξίμου διανοείται να του βάλει φρένο. Στο τελευταίο του σημείωμα, μετά τους Δελφούς, αφού έφτασε στο συμπέρασμα ότι η ομιλία και η συνολική παρουσία της Λάουρα Κοβέσι ήταν υπέρ της κυβέρνησης (!), ξαναγύρισε στο αγαπημένο του θέμα: την ανανέωση ή όχι της θητείας των εισαγγελέων.

«Δηλαδή τί νομίζει ακριβώς ότι οι Έλληνες Ανώτατοι Δικαστές είναι τίποτε παιδάκια που τα απείλησε η δασκάλα τους να τους βάλει τιμωρία (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) και σταματούν να κάνουν αταξίες; Το ΑΔΣ έχει την πλήρη αρμοδιότητα και οι απειλές της κας Κοβέσι είναι προσβλητικές. Θα πράξουν κατά συνείδηση διότι αυτό επιτάσσει το Ελληνικό Σύνταγμα άρθρο 90», έγραψε ο κ. Γεωργιάδης, απευθυνόμενος στην κα Κοβέσι αλλά και στο κοινό που τον ακολουθεί φανατικά.

Περί επικύρωσης

Ο κ. Γεωργιάδης αναφέρεται στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο που θα κληθεί εντός του επόμενου μήνα να επικυρώσει ή όχι την  ομόφωνη απόφαση του Κολλεγίου των Ευρωπαίων Εισαγγελέων (το οποίο έχει ταχθεί υπέρ της ανανέωσης της θητείας). Εν προκειμένω η στάση της κας Κοβέσι ήταν πολύ συγκεκριμένη κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στους Δελφούς. Εάν δεν ανανεωθεί η θητεία των εισαγγελέων η χώρα θα βρεθεί κατηγορούμενη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Το γιατί είναι απλό. Επειδή εν προκειμένω το ενωσιακό δίκαιο υπερτερεί του εθνικού. Το μόνο που μπορεί να κάνει η ελληνική πλευρά είναι να καταφύγει η ίδια στο ευρωπαϊκό δικαστήριο κατά του κολλεγίου των εισαγγελέων και να τους κατηγορήσει για κατάχρηση εξουσίας. Κάτι βέβαια που θα πρέπει να αποδειχθεί στη συνέχεια από τον καταγγέλλοντα. Θα μπει σε τέτοια περιπέτεια η κυβέρνηση; Μένει να το δούμε επίσης. Θα έχει πραγματικό ενδιαφέρον μια τέτοια εξέλιξη.

Το καλό (;) σενάριο

Το καλό σενάριο για την κυβέρνηση στην παρούσα συγκυρία θα ήταν ένα. Να καταφέρει να αλλάξει τους εισαγγελείς, τοποθετώντας άλλους στη θέση τους. Σε αυτή την περίπτωση βέβαια θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά το κόστος. Από τη μια θα σημάνει σύγκρουση μ’ έναν ευρωπαϊκό θεσμό, από την άλλη θα υπάρξουν συνειρμοί που δεν συμφέρουν την κυβέρνηση, καθώς η υπόθεση θα θυμίζει σε μεγάλο βαθμό όσα έγιναν κατά τη διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών.

Υπενθυμίζεται ότι κατά τη διάρκεια κρίσιμης φάσης της έρευνας, η τότε εισαγγελέας του Άρειου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη την είχε αφαιρέσει από τους 3 εισαγγελείς της Εισαγγελίας Πρωτοδικών και την είχε αναθέσει στον αντιεισαγγελέα του Άρειου Πάγου, Αχιλλέα Ζήση.

Τα αποτελέσματα αυτής της κίνησης είναι γνωστά. Κατά τη διάρκεια της δίκης των υποκλοπών αποδείχθηκε η ελλιπέστατη έρευνα του κ. Ζήση και το διάτρητο πόρισμα που εξέδωσε – το οποίο μόνο τυχαία δεν επικαλείται η κυβέρνηση κάθε φορά που «στριμώχνεται» για τις υποκλοπές.

Γιατί προβληματίζουν οι υποκλοπές

Μιας και περάσαμε στις υποκλοπές, δύο είναι τα στοιχεία που προβληματίζουν σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της υπόθεσης και τη στάση της κυβέρνησης. Το πρώτο είναι η καθυστέρηση της έρευνας από την εισαγγελία πρωτοδικών. Υπενθυμίζεται ότι η απόφαση του μονομελούς πλημμελειοδικείου ήταν συγκεκριμένη.

Έστειλε εκ νέου την υπόθεση στην εισαγγελία πρωτοδικών προκειμένου να διερευνηθούν ποινικές ευθύνες, μεταξύ αυτών και το αδίκημα της κατασκοπείας. Η εισαγγελία από την πλευρά της έσπασε την έρευνα σε κομμάτια. Όταν μια έρευνα σπάει σε κομμάτια είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα καθυστερήσει χρονικά. Ήδη επί του θέματος της καθυστέρησης εξέδωσε σχετική ανακοίνωση ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών.

Και μπορεί ήδη να διαγράφονται αδικήματα, λόγω παρέλευσης της πενταετίας, το θέμα ωστόσο που καίει περισσότερο είναι η φημολογία που ακούγεται συχνά για αλλαγή του ποινικού κώδικα, με «φωτογραφική» διάταξη υπέρ των καταδικασμένων του σκανδάλου.

Αλλαγή και διάψευση

Το θέμα έθιξε πρόσφατα ο δικηγόρος του Νίκου Ανδρουλάκη, Χρήστος Κακλαμάνης με δημόσια ανάρτησή του στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων: «Με μια απλή τροπολογία που δεν χρειάζεται πάνω από 20 λεπτά για να συνταχθεί, μπορεί να αλλάξει το άρθρο 80Α περί μετατροπής της ποινής φυλάκισης σε χρήμα και να μεταβληθεί προς τα πάνω το όριο (σήμερα είναι 2 χρόνια). Αυτό θα αφαιρέσει τον κίνδυνο να οδηγηθεί στην φυλακή οποιοσδήποτε από τους καταδικασθέντες ή και οποιοσδήποτε από τους νέους υπόπτους μετά την πρωτόδικη διαδικασία. Η ποινή των 8 ετών θα μετατραπεί υποχρεωτικά σε χρήμα, θα εξαγοραστεί προς 10€/ημέρα (μαζί με τις προσαυξήσεις βάλτε 20) και όλα καλά. Θα επανέλθει έτσι η ηρεμία και η κανονικότητα στις σχέσεις όλων».

Επ’ αυτού βέβαια αξίζει να σημειωθεί ότι είναι ένα σενάριο που έχει διαψεύσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, μιλώντας στο Mega. «Αυτά κυκλοφορούν για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα», είχε πει χαρακτηριστικά.

Εν προκειμένω μένει να δούμε πως προτίθεται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση το θέμα και κυρίως τις αποκαλύψεις που έχει «υποσχεθεί» ενόψει Εφετείου η πλευρά του Ταλ Ντίλιαν, του Ισραηλινού ιδιοκτήτη της Intellexa που απευθυνόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη του είχε θυμίσει την περίπτωση Νίξον και το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ στις ΗΠΑ.

Και όλοι όσοι έχουμε διαβάσει Ιστορία γνωρίζουμε τι κατάληξη είχε αυτό…

Δύο δημόσιες εμφανίσεις του Αλέξη Τσίπρα αυτή την εβδομάδα, η πρώτη στην παρουσίαση του βιβλίου του Λεωνίδα Μακρή για τον Γιάννη Μπουτάρη και η δεύτερη στο Φόρουμ των Δελφών, έφεραν ακόμα πιο κοντά την αναγγελία του νέου πολιτικού φορέα. Εδειξαν πολύ καθαρά τα δυνατά σημεία του πρώην πρωθυπουργού, την αποδοχή του από ένα ευρύτερο φάσμα δυνάμεων, τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά στον ίδιο και το υπό δημιουργία κόμμα. Εκαναν επίσης σαφές πόσο μεγάλες είναι οι διαφορές του με άλλους μνηστήρες της λεγόμενης προοδευτικής παράταξης. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με μια νέα ωριμότητα του λόγου, που συμπυκνώνει εμπειρίες και κριτικές αναζητήσεις, αλλά και με μια νέα πολιτική και αξιακή αυτοπεποίθηση.

Είναι γεγονός ότι ο Τσίπρας έρχεται. Ή επανέρχεται. Και θα πρέπει να έχουν εννοήσει όσοι είχαν αμφιβολίες για την πολιτική του ταυτότητα, αν επιμένει στις θεμελιακές προοδευτικές αξίες, αν μετατοπίστηκε προς το Κέντρο ή αν υπέκυψε στη γοητεία ενός συστημικού rebranding, που η αναφορά του έγινε της μόδας. Με την ταυτότητα του αριστερού πολιτικού της εποχής μας, που έδωσε μάχες σε όλα τα πεδία, κυβέρνησε τη χώρα, πέτυχε νίκες και εισέπραξε ήττες και τραύματα, έρχεται. Και αν υπάρχει κάτι εντυπωσιακό για φίλους και εχθρούς, είναι η αρτιότητα της πολιτικής του εικόνας, παρά το γεγονός ότι δέχτηκε τις πιο βίαιες, τοξικές, ανοίκειες επιθέσεις από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Η συζήτηση αν άλλαξε, πόσο και σε ποια κατεύθυνση, έχει φυσικά ενδιαφέρον. Ωχ, είπε ο κύριος Κόινερ του Μπρεχτ, και χλόμιασε, όταν ένας φίλος τού είπε ότι έχει έναν χρόνο να τον δει και δεν άλλαξε καθόλου. Προφανώς και ο Τσίπρας άλλαξε – το αντίθετο θα έπρεπε να ανησυχεί όσους επενδύουν ελπίδες σ’ αυτόν. Ο χρόνος, η απομάκρυνση από τα κοινά, που του έδωσε την ευκαιρία να ξαναδεί την πορεία του, η δημιουργία του Ινστιτούτου, η συγγραφή και παρουσίαση της «Ιθάκης», οι εκατοντάδες συναντήσεις με ανθρώπους από κάθε κοινωνική τάξη έδωσαν νέο χώρο στη σκέψη του. Και οι τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του έδειξαν ότι ξέρει το «πού», αλλά μετράει προσεκτικά και το «πώς». Απ’ τον νεανικό ενθουσιασμό στον προσεκτικό υπολογισμό.

Δεν είναι πάντως μόνο η επιμονή του να δηλώνει αριστερός που καθορίζει την πολιτική του ταυτότητα. Είναι το «πού» το οποίο έγινε σαφές στους Δελφούς. Η αντίθεση στην παντοδυναμία των καρτέλ και η προσπάθεια να αμβλυνθούν οι τεράστιες οικονομικές αντιθέσεις. Η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Η δραστική μείωση στη φορολογία της εργασίας. Οι αλλαγές στη φορολογική κλίμακα. Το εργασιακό καθεστώς. Η ανάταξη του κοινωνικού κράτους, με έμφαση στο ΕΣΥ και στην Παιδεία. Και βέβαια η μεγάλη πρόκληση αλλαγής του κράτους στην κατεύθυνση της δικαιοσύνης, της αποτελεσματικότητας, της διαφάνειας και της εντιμότητας. Ολα αυτά συνηγορούν ότι δεν έρχεται να διαχειριστεί, αλλά να ξεβολέψει. Ενα στοίχημα αλλαγής, που αλλάζει ήδη πολλά στο πολιτικό σκηνικό…

Πηγή: efsyn

Επειτα από ένα δεκαπενθήμερο-φιάσκο ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Μακάριος Λαζαρίδης αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ήθελε να οδηγήσει στην έξοδο έναν επί σειρά ετών άνθρωπο της εμπιστοσύνης του.

Ο χειρισμός της υπόθεσης άφησε την κυβέρνηση βαριά τραυματισμένη, καθώς οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν ήδη πτώση 2%-3%. Το πλήγμα στη N.Δ. ξεπερνάει τη δημοσκοπική πτώση, καθώς αποτελεί την οριστική ταφόπλακα του αφηγήματος των «αρίστων» που μας κυβερνούν.

Η αναγκαστική καρατόμηση των αρίστων ξεκίνησε πολύ νωρίς. Τα πτυχία κυνηγούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο ίδιος τον Αύγουστο του 2019 διόρισε διοικητή της ΕΥΠ τον Παναγιώτη Κοντολέοντα, ο οποίος όμως, όπως αποκαλύφθηκε, δεν διέθετε πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως απαιτούσε ο νόμος. Τι έπραξε τότε ο πρωθυπουργός; Αλλαξε τον νόμο! Ο Κοντολέων συνέχισε το έργο του, το οποίο οδήγησε στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης, στις υποκλοπές.

Ο Αντώνης Διαματάρης παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 2019 από υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα απόδημου ελληνισμού μετά τις αποκαλύψεις της «Εφ.Συν.» για τα ανακριβή στοιχεία που έλεγε σχετικά με το μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο Columbia αλλά και γιατί, παρά το ασυμβίβαστο, εξακολουθούσε να εμφανίζεται ως CEO σε δύο εταιρείες στις ΗΠΑ.

To καλοκαίρι του 2020 αποπέμπεται από την κυβέρνηση και ο γενικός γραμματέας Τουρισμού και ταμίας του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Μητσοτάκης», Κων. Λούλης, με το ανύπαρκτο πανεπιστημιακό πτυχίο και τη μεγάλη αγάπη του για τη χούντα.

Οι ιστορίες πτωχευμένης... αριστείας και παραιτήσεων-εξπρές συνεχίζονται αδιάλειπτα τα επόμενα χρόνια, αλλά οι πιο ηχηρές παραιτήσεις επιτελικών στελεχών παραμένουν αυτές του Γρηγόρη Δημητριάδη και του Παναγιώτη Κοντολέοντα για το Predatorgate.

Ο έπαινος του Κολλεγίου

Δεν είναι μόνο τα πτυχία που κυνηγούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τον κυνηγούν και τα βραβεία. Ο πρωθυπουργός είναι απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών. Το μακρινό 1986 υπήρχε μια εσωτερική διαμάχη στα παρασκήνια του μεγαλύτερου ιδιωτικού σχολείου. Η «ένταση» σχετιζόταν με το ποιος θα πάρει τον περίφημο έπαινο Valedictorian, την ανώτατη τιμή για μαθητή του Κολλεγίου. Ο/η valedictorian επιλέγεται συνήθως με βάση τη συνολική ακαδημαϊκή του πορεία, τη συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες και την προσφορά στην κοινότητα του Κολλεγίου. Εκείνη τη χρονιά υπήρχαν δυο «γεροί» υποψήφιοι μαθητές, των οποίων οι οικογένειες, σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες μας, κονταροχτυπιούνταν για το ποιος θα πάρει τον έπαινο: ο Γιώργος Βαρδή Βαρδινογιάννης και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Τελικά το μεγάλο βραβείο καταλήγει στον γιο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε. Οπως, δε, πληροφορούσε η Ελένη Μπίστικα στην «Καθημερινή» (19/6/1986), «ένα ακόμη βραβείο, “Ομηρος Νταίηβις”, απενεμήθη στον Γιώργο Βαρδή Βαρδινογιάννη, αρχισυντάκτη επί δύο χρόνια της εφημερίδας “Τα Νέα του Κολλεγίου”, “επειδή ενστερνίσθηκε το πνεύμα που καλλιεργεί το Κολλέγιο». Οι διακρίσεις μοιράστηκαν. Υπάρχει και ένας άλλος μαθητής (Γ.Τ.) ο οποίος μοιράστηκε με τον άριστο Κυριάκο το μεγάλο βραβείο. Το όνομά του δεν πήρε δημοσιότητα. Και ας ήταν άριστος («Ηγέτης από Κολλέγιο», Τάσος Κωστόπουλος, «Εφ.Συν.», 07/07/2019).

Δεν είναι μόνο τα βραβεία που κυνηγούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τον κυνηγούν και οι πτυχιακές εργασίες. Οπως έχει αποκαλύψει και τεκμηριώσει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς στο βιβλίο του «Μια καριέρα - Η πολιτική διαδρομή του Κυριάκου Μητσοτάκη» (εκδ. Νήσος, 2022), ακόμα και η πτυχιακή εργασία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Χάρβαρντ βρίθει ανακριβειών και ψεμάτων. Ο Μητσοτάκης γράφει στην πτυχιακή του ότι το ελληνικό Σύνταγμα ψηφίστηκε από την πρώτη κυβέρνηση εθνικής ενότητας της Μεταπολίτευσης, ενώ, ως γνωστόν, αυτό έγινε την επόμενη χρονιά, το 1975, από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Λέει επίσης ότι μέσω του Συντάγματος εκδιώχθηκε ο Γλύξμπουργκ, ενώ στην πραγματικότητα έγινε δημοψήφισμα. Οπως εύλογα παρατηρεί ο Δημήτρης Ψαρράς, ένας από τους 4-5 ανθρώπους που έχουν μπει στον κόπο να διαβάσουν το πόνημα (και ο πρώτος που βρήκε και ψηφιοποίησε το πρωτότυπο), «αυτά δεν θα τα έγραφε ούτε παιδί Δημοτικού στην Ελλάδα».

«Και τότε γιατί βραβεύτηκε στο Χάρβαρντ;» θα ρωτήσει εύλογα ο καλοπροαίρετος αναγνώστης (και η Σοφία Βούλτεψη). Οταν μεταφράστηκε στα ελληνικά η εργασία, πολλά χρόνια αργότερα, το κείμενο είχε υποστεί την επιμέλεια του συγγραφέα, ήδη εκλεγμένου βουλευτή. Οι επιστημονικές αδυναμίες του κειμένου είχαν επισημανθεί και σε ένα σκληρό κείμενο που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή», μόνο στην αγγλική της έκδοση (Demetris Nellas, «Scholarship influenced by politics», «Kathimerini English Edition», 20.7.2006).

Στο άρθρο ο δημοσιογράφος αναρωτιέται, μάλιστα, αν αυτό ήταν το κείμενο που κατέθεσε ως εργασία ο κ. Μητσοτάκης στο Χάρβαρντ και εκφράζει την απορία του πώς οι καθηγητές του δεν τον έστειλαν πίσω στα θρανία!

Ο Μακάριος Λαζαρίδης δεν μπορούσε να πάει στο Χάρβαρντ βέβαια. Πήγε σε ένα άλλο... κολέγιο. Πήγε, όπως λέει, στο περίφημο Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών Southeastern College. Εδειξε ένα πτυχίο σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση και τα έκανε χειρότερα. Ο τίτλος σπουδών που παρουσίασε δεν έγραφε καν αντικείμενο σπουδών, αλλά Bachelor of arts. «Τελείωσα πολιτικές επιστήμες και δημοσιογραφία», είπε. Ενώ δεν είχε πτυχίο πανεπιστημίου, παράνομα διορίστηκε σε θέση ειδικού επιστήμονα στο υπουργείο Παιδείας.

Ρουμανία: Η βιομηχανία της ψεύτικης αριστείας και τα πολιτικά σκάνδαλα

Τα σκάνδαλα που αφορούν λογοκλοπή σε διδακτορικές διατριβές είναι τα πιο συνηθισμένα μεταξύ των Ρουμάνων πολιτικών

Αν υπάρχει μια βαλκανική χώρα όπου η «ψεύτικη αριστεία» γνωρίζει πιένες, αυτή είναι η Ρουμανία. Η Σοφία Βούλτεψη μπορεί να μη θέλει Ευρωπαία Εισαγγελέα από τη Ρουμανία και «Δικαιοσύνη Τσαουσέσκου» (sic), όμως είναι η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη που αντιγράφει τη ρουμανική βιομηχανία της ψεύτικης αριστείας.

Το 2021 ο υπουργός Ερευνας Φλόριαν Ρόμαν παραιτήθηκε, αφού η εφημερίδα Libertatea αποκάλυψε ότι είχε δηλώσει παραπλανητικά ή ψευδή στοιχεία για τις σπουδές του και ότι υπήρχαν σοβαρά ερωτήματα και για ακαδημαϊκή λογοκλοπή. Η υπόθεση έγινε αφορμή για να ξανανοίξει μια πολύ βαθύτερη συζήτηση: κατά πόσο η ρουμανική ελίτ έχει οικοδομήσει ένα ολόκληρο παράλληλο σύστημα τίτλων, διδακτορικών και βιογραφικών που λειτουργεί ως εργαλείο εξουσίας.

Η ερευνήτρια-δημοσιογράφος Εμίλια Σερκάν έχει γίνει σχεδόν ταυτοτική φιγούρα αυτής της μάχης για διαφάνεια, ακριβώς επειδή αποκάλυψε διαδοχικές υποθέσεις λογοκλοπής σε πρωθυπουργούς, υπουργούς, στρατηγούς και ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους. Ακόμα και σήμερα το πρόβλημα δεν έχει κλείσει: τον Ιανουάριο του 2026 η Σερκάν στο PressOne αποκάλυψε ότι πάνω από το μισό διδακτορικό του υπουργού Δικαιοσύνης, Ράντου Μαρινέσκου, ήταν λογοκλοπή. Από τότε δέχεται καθημερινά δεκάδες μηνύματα εκφοβισμού, με απειλές ακόμα και για τη ζωή της.

Τον Νοέμβριο του 2025 προκλήθηκε επίσης μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο που οδήγησε στην παραίτηση του υπουργού Αμυνας Ιονούτ Μοστεάνου.

Αποκαλύφθηκε ότι στις πρώτες δημόσιες θέσεις που κατείχε ως σύμβουλος στο υπουργείο Μεταφορών και ως μέλος διαφόρων διοικητικών συμβουλίων σε κρατικές εταιρείες, είχε δηλώσει ότι αποφοίτησε από το ιδιωτικό πανεπιστήμιο Athenaeum στο Βουκουρέστι μεταξύ 1996 και 2000. Το Athenaeum αρνήθηκε ότι είχε φοιτήσει εκεί. Αργότερα ο Mοστεάνου είπε ότι είχε φοιτήσει σε ένα άλλο ιδιωτικό πανεπιστήμιο, το Bioterra, μεταξύ 1996 και 1999, σπουδές τις οποίες ολοκλήρωσε το... 2015.

Τα σκάνδαλα που αφορούν λογοκλοπή σε διδακτορικές διατριβές είναι τα πιο συνηθισμένα μεταξύ των Ρουμάνων πολιτικών. Δύο πρωθυπουργοί, ο Βίκτορ Πόντα και ο Νικολάε Τσιούκα, καθώς και δεκάδες υπουργοί και άλλοι αξιωματούχοι έχουν κατηγορηθεί για λογοκλοπή. Πολύ λίγοι παραιτήθηκαν μετά τις αποκαλύψεις.

Γαλλία: République φουσκωμένων βιογραφικών

Στη Γαλλία, τη χώρα των grandes écoles και της θεσμικής λατρείας των τίτλων, τα φουσκωμένα βιογραφικά δεν είναι άγνωστη υπόθεση.

Ο πρώην Σοσιαλιστής υπουργός Εσωτερικών Μπρουνό Λε Ρου φερόταν σε επίσημα βιογραφικά ως «παλιός φοιτητής» της HEC και της ESSEC, δύο από τις πιο εμβληματικές σχολές της γαλλικής ελίτ. Μόνο που, όπως προέκυψε το 2016, δεν είχε φοιτήσει κανονικά σε καμία από τις δύο. Το περιβάλλον του μίλησε για «λάθος» και εξήγησε ότι ο Λε Ρου είχε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Paris-X, σε συνεργασία με HEC και ESSEC. Η διατύπωση διορθώθηκε και το περιστατικό ξεχάστηκε.

Το 2025, το Mediapart αποκάλυψε ότι μια υπουργός της κυβέρνησης Ολάντ, η Ζενεβιέβ Φιορασό, δεν είχε ποτέ αποκτήσει μεταπτυχιακό, δεν είχε αποκτήσει ξεχωριστό μεταπτυχιακό τίτλο οικονομικών, όπως δήλωνε, αλλά maîtrise Αγγλικών με κατεύθυνση Οικονομικών. Το θέμα αποσιωπήθηκε γρήγορα, παρά το γεγονός ότι η Φιορασό κατείχε τότε τη θέση της υφυπουργού Ανώτατης Εκπαίδευσης και Ερευνας.

Μια άλλη έρευνα του Mediapart έθεσε επίσης πρόσφατα (Σεπτέμβριος 2025) υπό αμφισβήτηση τα προσόντα του Σεμπαστιάν Λεκορνί, σημερινού πρωθυπουργού, ο οποίος κατέχει αξιώματα για πάνω από 10 χρόνια. Οπως προέκυψε, δεν απέκτησε ποτέ το μάστερ Δημοσίου Δικαίου που ισχυριζόταν ότι είχε. Το γραφείο του πρωθυπουργού παραδέχτηκε τελικά ότι ο Λεκορνί δεν κατέχει τον συγκεκριμένο τίτλο σπουδών.

Iταλία: Μεταπτυχιακές σπουδές δύο ημερών

Οταν το 2018 ο Τζουζέπε Κόντε ορίστηκε πρωθυπουργός, ήταν ένας σχεδόν άγνωστος καθηγητής Νομικής. Οι δημοσιογράφοι άρχισαν να σκαλίζουν το βιογραφικό του. Ενώ ο Κόντε δεν κατείχε πλαστά πτυχία, διαπιστώθηκε ότι είχε συστηματικά φουσκώσει το βιογραφικό του με μια σειρά ασαφών ή αβάσιμων ισχυρισμών. Η δημόσια συζήτηση επικεντρώθηκε ιδίως στις περιόδους μεταπτυχιακών σπουδών που ισχυριζόταν ότι είχε παρακολουθήσει στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Αποδείχθηκε ότι είχε παρακολουθήσει θερινά μαθήματα διάρκειας 1-2 ημερών το καθένα. Ο Κόντε ισχυρίστηκε ότι είχε περάσει και άλλες περιόδους μεταπτυχιακών σπουδών στο Κέιμπριτζ, τη Σορβόνη και το Πίτσμπουργκ, αλλά δεν βρέθηκαν αποδείξεις γι’ αυτό. Στο βιογραφικό του, ο Κόντε είχε επίσης φουσκώσει το επαγγελματικό του ιστορικό ως δικηγόρος και νομικός σύμβουλος. Οι αποκαλύψεις τον άφησαν άθικτο.

Η Μαριαστέλα Τζελμίνι ήταν μέλος της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι όταν, το 2008, αποκαλύφθηκε ότι είχε ταξιδέψει στη Ρέτζιο Καλάμπρια για να δώσει τις κρατικές εξετάσεις για την εισαγωγή στο δικηγορικό σώμα. Ο τίτλος της Τζελμίνι ήταν τυπικά σωστός, η είδηση προκάλεσε όμως οργή επειδή η Τζελμίνι ήταν υπουργός Παιδείας και Πανεπιστημίων. Στην περιοχή όπου έπρεπε να δώσει τις εξετάσεις το ποσοστό επιτυχίας ήταν μόλις 28%, στην Καλαβρία περνούσε το 87%. Παραμένει ακόμα και σήμερα μέλος του Κοινοβουλίου.

Ο Ρένζο Μπόσι, γιος του Ουμπέρτο Μπόσι, ιδρυτή και μακροχρόνιου ηγέτη της Λέγκας του Βορρά, εξελέγη μέλος της περιφερειακής συνέλευσης της Λομβαρδίας σε ηλικία 22 ετών. Κατά τη διάρκεια αστυνομικής έρευνας στο σπίτι ενός πρώην ταμία της Λέγκας, βρέθηκε ένα πτυχίο στη Διοίκηση Επιχειρήσεων το οποίο είχε απονεμηθεί στον Μπόσι το 2010 από το Πανεπιστήμιο Κρίσταλ στα Τίρανα. Το θέμα ήταν ότι ο Μπόσι είχε τελειώσει το Λύκειο το... 2019. Δεν φοίτησε ποτέ στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο.

Το 2013, ο δημοφιλής οικονομικός δημοσιογράφος Οσκαρ Τζιανίνο ήταν υποψήφιος για την πρωθυπουργία ως ηγέτης ενός μικρού νεοφιλελεύθερου κόμματος με την ονομασία «Fare per fermare il declino». Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, αποκαλύφθηκε ότι δεν είχε αποφοιτήσει ποτέ, παρά τους ισχυρισμούς του ότι κατείχε πτυχίο και δύο μεταπτυχιακά. Το κόμμα δεν έλαβε καμία έδρα και ο Τζιανίνο αποχώρησε από την πολιτική.

Ισπανία: Από το «mastergate» στις παραιτήσεις

Παράξενες αναγνωρίσεις πιστωτικών μονάδων, αδιαφάνεια στη διαχείριση των σπουδών, ασαφή προγράμματα σπουδών, ψευδή πτυχία ή σύντομα μαθήματα που προσποιούνται ότι αποτελούν ανώτατη εκπαίδευση είναι μόνο μερικά από τα τεχνάσματα που χρησιμοποίησαν τα τελευταία χρόνια πολιτικοί κυρίως του ισπανικού Λαϊκού Κόμματος για να φουσκώσουν τα βιογραφικά τους.

Πρόσφατα, μία από τις ανερχόμενες νεαρές προσωπικότητες του Λαϊκού Κόμματος, η Νοέλια Νούνεζ, πιάστηκε να πλαστογραφεί τρία πτυχία Πανεπιστημίου (Νομικής, Πολιτικών Επιστημών και Γλωσσολογίας). Μια από τις πιο εμβληματικές περιπτώσεις ήταν αυτή της πρώην προέδρου της Κοινότητας της Μαδρίτης, Κριστίνα Σιφουέντες. Βρέθηκε στο επίκεντρο του σκανδάλου mastergate για μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο Rey Juan Carlos, με αποκαλύψεις για αλλοιωμένους βαθμούς, αμφισβητούμενα πρακτικά και πιθανή πλαστογράφηση υπογραφών. Ο εισαγγελέας κινητοποιήθηκε, το πανεπιστήμιο βρέθηκε στο στόχαστρο, η υπόθεση έγινε εθνικό σύμβολο της «titulitis», δηλαδή της εμμονής της ισπανικής πολιτικής τάξης με τους τίτλους ως εργαλείο κύρους.

Στην Κεντροαριστερά, ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα αφορούσε τον επίτροπο της DANA, της περιβαλλοντικής καταστροφής που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους στη Βαλένθια. Ο Χοσέ Μαρία Ανχελ Μπατάγια είχε διοριστεί από την κυβέρνηση Σάντσεθ. Τα ΜΜΕ αποκάλυψαν ότι είχε πλαστογραφήσει το πτυχίο του και ότι το είχε χρησιμοποιήσει για να εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος για τρεις δεκαετίες. Παραιτήθηκε και ερευνάται από τη Δικαιοσύνη.

Και η κυβερνητική εκπρόσωπος στη Βαλένθια, Πιλάρ Μπερναμπέ, ψεύδεται στο βιογραφικό της. Ανέφερε δύο πτυχία (Γλωσσών και Οπτικοακουστικής Επικοινωνίας), τα οποία στην πραγματικότητα δεν είχε ολοκληρώσει ποτέ. Στην Ισπανία δεν υπάρχουν επίσημοι μηχανισμοί για την επαλήθευση των ακαδημαϊκών προσόντων των δημοσίων υπαλλήλων. Οι περισσότεροι πολιτικοί παρουσιάζουν τα βιογραφικά τους χωρίς καμία ανεξάρτητη επαλήθευση.

Ακοπα πτυχία

Στην Πολωνία το 2024 ξέσπασε το σκάνδαλο του ιδιωτικού πανεπιστημίου Collegium Humanum. Εκατοντάδες πολιτικοί από όλο το πολιτικό φάσμα, τοπικοί σύμβουλοι, δημόσιοι λειτουργοί και δημόσιοι υπάλληλοι εγγράφονταν μαζικά σε αυτό. Σύμφωνα με την εισαγγελία, πολλοί απέκτησαν πτυχία χωρίς καν να παρακολουθήσουν μαθήματα, σε αντάλλαγμα για δωροδοκίες. Στους κατηγορούμενους είναι και ο δήμαρχος Βαρσοβίας. Στο στόχαστρο των αρχών βρίσκεται και η Πολωνική Επιτροπή Πιστοποίησης, ο διευθυντής της οποίας κατηγορείται ότι δέχτηκε πάνω από 900 χιλιάδες ζλότι προκειμένου να εκδώσει ευνοϊκές αποφάσεις σχετικά με προγράμματα σπουδών και παραρτήματα πανεπιστημίων.

Στην Τσεχία τη δεκαετία του 2010 αποκαλύφθηκε ότι στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Δυτικής Βοημίας στο Πίλσεν, ο πρύτανης και οι υφιστάμενοί του επέτρεψαν σε μια ομάδα περίπου 40 γνωστών πολιτικών και επιχειρηματιών να αποφοιτήσουν σε λιγότερο από ένα έτος. Το πανεπιστήμιο τελικά τιμωρήθηκε και τα πτυχία τους ακυρώθηκαν. Ωστόσο, οι πολιτικοί παρέμειναν στις θέσεις τους.

Στη Γερμανία το 2012 ο πολιτικός Καρλ Τέοντορ Γκούτενμπεργκ έχασε το διδακτορικό του και λίγες μέρες αργότερα παραιτήθηκε από υπουργός και βουλευτής. Το 2013 η υπουργός Παιδείας και Ερευνας Ανέτ Σάβαν έχασε επίσης το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο του Ντίσελντορφ και παραιτήθηκε.

Στην Ουγγαρία το 2012 ο πρόεδρος Παλ Σμιτ παραιτήθηκε αφού ανακλήθηκε ο πανεπιστημιακός του τίτλος για εκτεταμένη αντιγραφή.

Στην Αυστρία το 2021 η τότε υπουργός Εργασίας Κριστίνα Ασμπάχερ (ÖVP) όχι απλά παραιτήθηκε, αλλά αποσύρθηκε και από την πολιτική, όταν αποκαλύφθηκε ότι η διατριβή της δεν ήταν απλώς προϊόν λογοκλοπής, αλλά περιείχε πολλά παράλογα και ακατανόητα κομμάτια.

Στην Κύπρο το 2021 αποκαλύφθηκε ότι πρώην επίτροπος Εθελοντισμού είχε προσκομίσει πλαστά πιστοποιητικά σπουδών και πλαστό απολυτήριο Λυκείου. Το 2025 καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης. 

● Tο άρθρο γράφτηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος PULSE 2, στο οποίο συμμετέχει κατ’ αποκλει­στικότητα η «Εφ.Συν.». Συμμετείχαν οι Lorenzo Ferari (ΟBCT-Ιταλία), Sebastian Pricop (Ηotnews-Ρουμανία), Francesca Barca (Vox Europe-Γαλλία), Borja Negrete (El Confidencial-Ισπανία), Petr Jedlička (Denik Referendum-Τσεχία), Karolina Kijek, (Gazeta Wyborcza-Πολωνία), Theo Anders (Der Standard-Αυστρία)

Πηγή: efsyn