Ο Μακάριος Λαζαρίδης, η Ντόρα και η αριθμητική της κάλπης στην Καβάλα.

Οι παλαιοί εφημεριδοπώλες, θα φώναζαν στους δρόμους: «Σκευωρίααα… Έκτακτο παράρτημα, σκευωρίαααα… Όλες οι λεπτομέρειεεες… πολιτικές εξελίξειςςςς…».

Η άνοιξη στην Ελλάδα έχει έναν τρόπο να σε τραβά έξω από την πόλη. Ο καιρός έχει φτιάξει και τα τοπία γεμίζουν ζωή. Η Πρωτομαγιά είναι η μικρή παύση που σου θυμίζει πως το καλοκαίρι πλησιάζει και πως το ταξίδι μπορεί να ξεκινήσει πολύ νωρίτερα απ’ όσο νομίζεις.

Από νησιά που μοιάζουν να αιωρούνται στον χρόνο, μέχρι ηπειρώτικα τοπία που συνδυάζουν βουνό και θάλασσα, η Ελλάδα προσφέρει ιδανικές αποδράσεις σε απόσταση αναπνοής, αρκεί να επιλέξεις τον ρυθμό που σου ταιριάζει και να τον ακολουθήσεις.

Ύδρα: Η απόλυτη ανοιξιάτικη απόδραση

Η Ύδρα είναι ένας προορισμός που σε «αναγκάζει» να χαλαρώσεις. Χωρίς αυτοκίνητα, με πέτρινα αρχοντικά και στενά σοκάκια, δημιουργεί ένα σκηνικό που μοιάζει να έχει μείνει ανέγγιχτο στον χρόνο.

Την Πρωτομαγιά, το νησί γεμίζει αρώματα, ενώ οι βόλτες προς το Καμίνι ή τον Βλυχό αποκαλύπτουν τη γνήσια ομορφιά του. Για τους πιο δραστήριους, η ανάβαση στο Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία χαρίζει πανοραμική θέα που αξίζει κάθε βήμα.

Ναύπλιο: Ρομαντισμός και ιστορία σε τέλεια ισορροπία

Σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα, το Ναύπλιο παραμένει μια διαχρονική επιλογή. Η παλιά πόλη, με τα ανθοστόλιστα μπαλκόνια και τα πλακόστρωτα σοκάκια, είναι ιδανική για χαλαρές βόλτες.

Ο «Γύρος της Αρβανιτιάς» επίσης προσφέρει μία από τις πιο όμορφες διαδρομές δίπλα στη θάλασσα, ενώ μια εκδρομή προς την Αρχαία Επίδαυρο ή τη Νεμέα προσθέτει μια διαφορετική νότα στο ταξίδι, ειδικά αν αποφασίσετε να διανυκτερεύσετε στην περιοχή το τριήμερο.

Λεωνίδιο: Αυθεντικότητα και άγρια ομορφιά

Για όσους αναζητούν κάτι λιγότερο «τουριστικό», το Λεωνίδιο είναι η ιδανική επιλογή. Χτισμένο κάτω από εντυπωσιακούς κόκκινους βράχους, προσφέρει ένα τοπίο που δεν μοιάζει με κανένα άλλο.

Η περιοχή συνδυάζει βουνό και θάλασσα, με το παραθαλάσσιο χωριό Πλάκα και το ορεινό χωριό του Κοσμά να συμπληρώνουν μια εμπειρία γεμάτη αντιθέσεις. Η τσακώνικη παράδοση και η ηρεμία του τοπίου δημιουργούν μια σχεδόν «μυσταγωγική» ατμόσφαιρα.

Κέα (Τζιά): Κυκλάδες σε μία ώρα

Η Κέα αποτελεί την πιο εύκολη «απόδραση στις Κυκλάδες». Σε μόλις μία ώρα από το Λαύριο, προσφέρει αυθεντική νησιώτικη εμπειρία χωρίς την πολυκοσμία.

Η Ιουλίδα, με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της, και ο περίφημος Λέων της Κέας αποτελούν βασικά σημεία ενδιαφέροντος. Τα μονοπάτια του νησιού είναι ιδανικά για πεζοπορία, ενώ παραλίες όπως ο Κούνδουρος και ο Οτζιάς προσφέρονται για τις πρώτες βουτιές της χρονιάς.

Κύθνος: Απλότητα και αυθεντική κυκλαδίτικη γοητεία

Η Κύθνος είναι από εκείνους τους προορισμούς που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν και ακριβώς γι’ αυτό κερδίζουν.

Με δεκάδες ανοργάνωτες παραλίες, γραφικά χωριά και χαλαρούς ρυθμούς, το νησί προσφέρει μια εμπειρία αυθεντική. Η Δρυοπίδα ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της και την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά πιο αργά.

Η Πρωτομαγιά είναι η πρώτη πραγματική υπόσχεση του καλοκαιριού.

Είτε επιλέξετε ένα νησί του Αργοσαρωνικού είτε έναν λιγότερο προβεβλημένο προορισμό της ηπειρωτικής Ελλάδας, το ζητούμενο παραμένει το ίδιο: να βγείτε από τη ρουτίνα και να συνδεθείτε ξανά με τη φύση.

πηγή: Grace

Γιατί ο Πρωθυπουργός κινείται με τακτική «πρώτα το κόμμα»

Τακτική «πρώτα το κόμμα» υιοθετεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην προσπάθειά του να διαχειριστεί τις εξελίξεις ή τα απόνερα από πολλαπλές εσωτερικές κρίσεις, όπως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη που εξόργισε σε μεγάλο βαθμό τον πυρήνα ψηφοφόρων της ΝΔ αλλά και ένας εσωκομματικός «πόλεμος» μεταξύ στελεχών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και εξωκοινοβουλευτικών της κυβέρνησης, ο οποίος είναι πλέον ορατός και δημοσίως. Αυτό το περιβάλλον ταυτόχρονων κρίσεων ή ακριβέστερα οι κυβερνητικοί χειρισμοί σε σοβαρές ή μικρότερης εμβέλειας υποθέσεις φέρνει νέα δημοσκοπική κάμψη της ΝΔ, εξαφανίζοντας το κέρδος περίπου δύο ποσοστιαίων μονάδων του Μαρτίου, λόγω του πολέμου τότε, αλλά και προκαλώντας έξτρα ζημιά.

Το Μέγαρο Μαξίμου οδηγείται σε αναγκαστική στροφή αφενός προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα (ενόψει και της κλειστής συνεδρίασης των βουλευτών υπό τον Μητσοτάκη εκτός απροόπτου στις 7 Μαΐου, αντί της 30ής Απριλίου, που σχεδιαζόταν αρχικά), αφετέρου προς την εκλογική βάση της ΝΔ.

Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ο φόβος περαιτέρω διαλυτικών τάσεων και στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει ο φόβος περαιτέρω αποσυσπείρωσης. Στο πρωθυπουργικό επιτελείο «μετρούν» πληγές, ιεραρχούν προτεραιότητες και διαπιστώνουν μια σειρά από προβληματικές εξισώσεις, οι οποίες γίνονται όλο και πιο δύσκολες όσο καλύπτεται ο δρόμος για τις εθνικές εκλογές. Η ανησυχία εντείνεται, σύμφωνα με τις παρασκηνιακές αναλύσεις, κυρίως από την εικόνα που δίνουν τέσσερις δείκτες.

Το μοτίβο είναι σαφές: δύσκολα χτίζεται το μομέντουμ, εύκολα γκρεμίζεται. Η ΝΔ δείχνει ακόμα ότι μπορεί να παίρνει κάποιους πόντους στον απόηχο μιας κυβερνητικής πρωτοβουλίας (φάνηκε για τελευταία φορά μετά την απόφαση αποστολής στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο και νωρίτερα με τις ενεργειακές συμφωνίες), ωστόσο ούτε πετυχαίνει άλμα πάνω από τη φθορά, ούτε καταφέρνει να διατηρήσει για πολύ τα κέρδη. Με τα λόγια έμπειρου αναλυτή, η επίμονη επιχείρηση ανάταξης της δημοσκοπικής φθοράς δεν αποδίδει ουσιαστικά από το καλοκαίρι του 2024: διότι «οι απώλειες χτυπούν την παράταξη απότομα και αποδεικνύονται μεγαλύτερες από την άνοδο για την οποία θέλει κάθε φορά περισσότερο χρόνο και προσπάθεια».

Αυτά τα σκαμπανεβάσματα στα γαλάζια ποσοστά προβληματίζουν τους επιτελείς του Μαξίμου και της κομματικής έδρας, εξού και προτιμούν να αφήνουν στην άκρη τους «μεγάλους» δείκτες (όπως είναι η πρόθεση ψήφου, για παράδειγμα), αναλύοντας κυρίως τα θεωρητικώς «ψιλά γράμματα» των γκάλοπ (όπως είναι η λεγόμενη δυνητική ψήφος). Ο ίδιος ο Μητσοτάκης παραδεχόταν πριν από μερικές εβδομάδες σε ένα λιγότερο πιεστικό περιβάλλον από το σημερινό ότι μπορεί να υπάρχει προσωρινή άνοδος για την κυβέρνηση «αλλά ποιος ξέρει τι μπορεί να συμβεί σε έναν μήνα».

Στο μυαλό του Πρωθυπουργού, όπως και στα σημειώματα των «εκλογολόγων» του, βρίσκεται ένα βασικό πρόβλημα: οι περιορισμένες πλέον δεξαμενές της ΝΔ. Στην ορολογία των δημοσκόπων, πρόκειται για την εκλογική επιρροή, αυτή που κρύβεται πίσω από ερωτήματα τύπου «πόσο πιθανό είναι να ψηφίσετε» το εκάστοτε κόμμα. Εν ολίγοις, το κόμμα ψάχνει εναγωνίως να βρει δεξαμενές εισροών.

Ομως ακόμα και η πρόσφατη ενίσχυση της ΝΔ με το ξέσπασμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, λόγω της αναμενόμενης συσπείρωσης στη «σημαία», δεν είχε να κάνει με τη διεύρυνση της γαλάζιας εκλογικής επιρροής σε νέα ακροατήρια, αλλά κυρίως με περιορισμό των διαρροών προς τα δεξιότερα και με μετακινήσεις ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ προς το κυβερνών κόμμα. Δημοσκόποι επιμένουν άλλωστε ότι οι μετακινήσεις του Κέντρου είναι εκείνες που διαμορφώνουν την εικόνα – «εκεί παίζεται εδώ και μήνες το παιχνίδι», λέει χαρακτηριστικά έγκυρη πηγή –, με τη ΝΔ να δυσκολεύεται να διευρύνει την απήχησή της στα δεξιά (εκτός της βάσης της δηλαδή) και με το ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα να δυσκολεύεται να διεισδύσει στα αριστερά του.

Το κλαμπ των αναποφάσιστων

Είναι ενδεικτική η ανάλυση του κλαμπ των αναποφάσιστων, το οποίο συγκροτεί σταθερά το δεύτερο «κόμμα» με ποσοστά της τάξης του 17%-18% τουλάχιστον από το περασμένο φθινόπωρο. Πρόκειται για τη δεξαμενή στην οποία όλοι θέλουν να βουτήξουν – και πρώτη η ΝΔ. Κι αυτό γιατί, σύμφωνα με όσα αναλύονται στο κυβερνητικό παρασκήνιο, εκεί επιμένει να βρίσκεται μια σημαντική μάζα γαλάζιων ψηφοφόρων: κατά πληροφορίες και από τις νεότερες μετρήσεις, το 15% ψηφοφόρων της ΝΔ στις ευρωεκλογές σταθμεύει στην γκρίζα ζώνη.

Σε αυτούς (η συμπεριφορά τους, σημειωτέον, θα φανεί την Κυριακή των εκλογών) στοχεύουν το μητσοτακικό αφήγημα της «σταθερότητας» και η εντατική καλλιέργεια νέων προσδοκιών με ρητορική μέλλοντος από το Μαξίμου (για τη συνταγματική αναθεώρηση, την «ατζέντα 2030» κ.ο.κ.)

Η πολιτική αλλαγή

Ακόμα ένα προβληματικό συμπέρασμα προκύπτει για την κυβερνητική παράταξη από τα ερωτήματα των δημοσκόπων για την «πολιτική αλλαγή» και τη «σταθερότητα». Το ερώτημα «να μείνει η ίδια κυβέρνηση και ο ίδιος Πρωθυπουργός ή να αλλάξει η κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές;» έχει αρνητικό πρόσημο για τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με την πλειοψηφία να απαντά σταθερά πια υπέρ της αλλαγής.

Οι λεπτομέρειες ωστόσο έχουν τη δική τους σημασία: άλλο είναι το ποσοστό υπέρ της «σταθερότητας» να καταγράφεται στο 30%+, κι άλλο να κινείται στο 20%. Πληροφορίες από τις τελευταίες κυλιόμενες μετρήσεις λένε ότι το αίτημα της πολιτικής αλλαγής έχει καταγράψει άνοδο έως και τέσσερις μονάδες σε μόνο έναν μήνα, με αντίστοιχη πτώση στην απάντηση «να μείνει η ίδια κυβέρνηση». Το πρώτο βέβαια εξακολουθεί να είναι ένα «κατακερματισμένο» ποσοστό, υπό την έννοια ότι δεν βρίσκει ενιαία έκφραση, εξού και δεν ανατρέπει πολιτικούς συσχετισμούς.

Η κυβέρνηση δηλώνει «ευρωπαϊκή» μόνο σε όσα θέματα τη βολεύουν

Για δεκαετίες η Νέα Δημοκρατία επέμενε ότι είναι η πιο ευρωπαϊκή παράταξη. «Κορώνα στο κεφάλι της» είχε το γεγονός ότι ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αυτός που έβαλε τη χώρα στην τότε ακόμη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, την εποχή που ακόμη το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ φώναζαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Και παρότι ήταν κατά βάση το ΠΑΣΟΚ αυτό που διαχειρίστηκε την αρχική σχέση μας με την ΕΟΚ και χάρη στις δικές του προσπάθειες ξεκίνησε με τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα η μακρά ακολουθία προγραμμάτων, που σκοπό είχαν να διορθώνουν τις περιφερειακές ανισότητες στην «Ενωμένη Ευρώπη», μέχρι και τα σημερινά ΕΣΠΑ, η Νέα Δημοκρατία πάντα επέμενε να υποστηρίζει ότι είναι ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της «ευρωπαϊκής προοπτικής για τον τόπο».

Γι’ αυτό τον λόγο όχι μόνο υπερθεμάτισε προς την μεγαλύτερη ενοποίηση, από το Μάαστριχτ μέχρι και την εισδοχή στο ευρώ, αλλά ακόμη και στην εποχή των Μνημονίων υποστήριξε επί της ουσίας τη λογική ότι οι θεσμοί μπορούν να υπαγορεύουν όλες τις βασικές επιλογές πολιτικής στο εσωτερικό της χώρας.

Αξέχαστες έχουν μείνει οι φωτογραφίες κορυφαίων στελεχών της ΝΔ σε αυτές τις κινητοποιήσεις, ιδίως μάλιστα του σημερινού υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, μαζί με διάφορα πλακάτ που κρατούσαν οι συγκεντρωμένοι και που εάν κανείς τα έπαιρνε τοις μετρητοίς θα πίστευε ότι η τότε κυβέρνηση πρότεινε την κατάργηση όχι μόνο της ευρωπαϊκής προοπτικής, αλλά και του καπιταλισμού. Κάτι που βεβαίως καμιά σχέση δεν είχε με την πραγματικότητα καθώς η τότε κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα είχε καταστήσει σαφές ότι το δημοψήφισμα αφορούσε τα μέτρα λιτότητας που πρότειναν οι δανειστές και όχι το ευρώ ή, πολύ περισσότερο, την παραμονή της χώρας στην ΕΕ.

Και το θέμα δεν είναι μόνο ιδεολογικό, αλλά αφορά και την πολιτική πρακτική της κυβέρνησης. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι επέμεινε να προχωρήσει στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, παρά τη ρητή απαγόρευση από το άρθρο 16 του Συντάγματος, πρωτίστως επικαλούμενη την προτεραιότητα του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναντι των εθνικών ρυθμίσεων, ακόμη και των συνταγματικών.

Γιατί τότε η Νέα Δημοκρατία βγάζει το ευρωπαϊκό καπέλο της, ξαναπιάνει τα γιαταγάνια του 1821, υψώνει τα λάβαρα της εθνικής ανεξαρτησίας και δηλώνει αποφασιστικά: «Σιγά που θα αφήσουμε τους ευρωπαίους να μας κατηγορήσουν για σκάνδαλα».

Εάν κανείς κοιτάξει όχι μόνο τις δηλώσεις υπουργών όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, αλλά και τις κυβερνητικές διαρροές με αφορμή την επίσκεψη της Λάουρα Κοβέσι στην Ελλάδα, τη συνάντησή της με τον αρμόδιο υπουργό Δικαιοσύνης, αλλά και την παρουσία της στο Φόρουμ των Δελφών, ο τόνος ήταν ιδιαίτερα επιθετικός, αντιμετωπίστηκε ως κάποια που παρεμβαίνει στα ελληνικά πολιτικά πράγματα και το κυριότερο αμφισβητήθηκε η ίδια η σημασία του θεσμού του Ευρωπαίου Εισαγγελέα έως και του βαθμού της ίδιας της συμμετοχής της Ελλάδας σε αυτόν τον θεσμό.

Επιπλέον, αμφισβητήθηκε το δικαίωμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να αποφασίσει η ίδια την ανανέωση της θητείας των Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων επιμένοντας ότι την απόφαση την παίρνει τελικά το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο και διαρρέοντας ότι είναι πιθανό να αλλάξουν οι Έλληνες Ευρωπαίοι Εισαγγελείς γιατί θεωρούν τους τωρινούς αρνητικά διακείμενους κατά της κυβέρνησης.

Βεβαίως στην πραγματικότητα εάν ήταν αληθινοί ευρωπαϊστές θα γνώριζαν τι σημαίνει προτεραιότητα των ευρωπαϊκών θεσμών, θα αντιλαμβάνονταν ότι η χώρα μας όχι μόνο έχει ενσωματώσει τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην ελληνική έννομη τάξη, αλλά και δεν μπορεί προφανώς να βγει από το θεσμό και ότι όντως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία μπορεί να ανανεώσει τη θητεία των εθνικών Ευρωπαίων Εισαγγελέων. Και όλα αυτά για έναν αυθεντικό ευρωπαϊστή είναι αυτονόητα, εάν αναλογιστούμε όχι μόνο τη γενική προτεραιότητα του ευρωπαϊκού δικαίου έναντι του εθνικού, αλλά και το ίδιο το γεγονός ότι η λογική του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας είναι η ουσιαστική ανεξαρτησία από εθνικές παρεμβάσεις ιδίως στα ζητήματα που ερευνά και τα οποία αφορούν τη διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων και ενισχύσεων και τα ζητήματα που αφορούν τις διασυνοριακές απάτες σε σχέση με τον ΦΠΑ.

Ωστόσο, για μια κυβέρνηση που δεν έχει κανένα πρόβλημα να καταφεύγει σε σκληρή εθνικιστική ή ακόμη και ρατσιστική ρητορική όταν πρόκειται να αποσπάσει ψήφους από την ακροδεξιά, αναμενόμενο είναι και ο όποιος ευρωπαϊσμός να ξεχνιέται όταν το επίδικο δεν είναι η πολιτική «εικόνα», αλλά το πώς μια κυβέρνηση πολλαπλά εκτεθειμένη με υποθέσεις σκανδάλων – έχει, άλλωστε, πιθανώς το Μεταπολιτευτικό ρεκόρ στελεχών με προβλήματα με τον νόμο – θέλει να αποφύγει να λογοδοτήσει για αυτά τα σκάνδαλα.

Μόνο που ο ευρωπαϊσμός δεν μπορεί να είναι α λα καρτ. Ή αποδέχεσαι τις δυνατότητες αλλά και τις ευθύνες και τους περιορισμούς που θέτει η ευρωπαϊκή προοπτική, ή διαφορετικά αντί για μπλουζάκια «Μένουμε Ευρώπη», ας κρατήσουν πανό που να γράφουν «Επιμένουμε στην Ελλάδα του ρουσφετιού και της διασπάθισης δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων».

Πηγή: in