Ο τρόπος που ντυνόμαστε - Όταν οι γυναίκες κοιτάζουν άλλες γυναίκες στο δρόμο

Η Τσέλσι McMullan θεωρεί το θηλυκό βλέμμα για το πρώτο μέρος του The Way We Dress

"Με συγχωρείτε, μήπως με πει να πείτε πού πήγατε αυτό;" Είναι μια ερώτηση για την υγεία που πολλοί από εμάς ζήτησαν από το να θαυμάζουμε τους ξένους, αλλά αμέτρητες άτυχες ματιές αμοιβαίας εκτίμησης συμβαίνουν μεταξύ των γυναικών καθημερινά. Είναι μέρος της μυστικής γλώσσας της ύπαρξης γυναίκας: παρατηρούμε, συγκρίνουμε, παρατηρούμε, κρίνουμε τους εαυτούς μας - και μιμούμαστε. Έχουμε την ευχαρίστηση να ψάχνουμε και, αρκετά συχνά, να τις εξετάζουμε από άλλες γυναίκες. Αυτές οι έντονα ιδιωτικές σκέψεις παίρνουν το επίκεντρο της πρώτης δόσης του The Way We Dress, μιας τετραμερούς ματιά στη συναισθηματική και αφηγηματική δύναμη των ρούχων, με τέσσερις γυναίκες σκηνοθέτες.

"Αν το αρσενικό βλέμμα θέλει να κατέχει ή να ξεπεράσει το φόβο των γυναικών, τότε τι θέλω;"

Σε μια προσπάθεια να αποσυμφορήσει "το αίσθημα της ατενίζοντας και να κοιτάξει κανείς", η ταινία Chelsea McMullan με έδρα το Τορόντο έβγαλε στους δρόμους της πατρίδας της με τηλεφωνική κλήση που έψαχνε γυναίκες "κάθε ηλικίας, οποιουδήποτε τύπου σώματος, οποιασδήποτε εθνικότητας". Οι Σημειώσεις 16 χιλιοστών για το Gaze, που πρωταγωνιστούν σήμερα, υπονομεύουν το κυρίαρχο αντρικό βλέμμα των Ευρωπαίων αγωνιστών της δεκαετίας του 70, όπως ο Godard, ο Fellini και ο Antonioni, και τελειώνουν με ένα παιχνιδιάρικο αφιέρωμα στους θρυλικούς ντοκιμαντέρ cinéma vérité τους αδελφούς Maysles.

"Αν το αρσενικό βλέμμα θέλει να κατέχει ή να ξεπεράσει το φόβο των γυναικών, τότε τι θέλω;" αναρωτιέται ο McMullan, ένας αυτοανακηρυγμένος κινηματογραφιστής. "Νομίζω ότι θέλω να είμαι και άλλες γυναίκες, να αισθάνομαι τι θα ήθελα να αλλάξω τα σώματα. να έχει διαφορετική υφή μαλλιών, χρώμα ματιών ή σχήμα σώματος. να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια μιας άλλης γυναίκας ».