Τέσσερις αλήθειες για τη διάσπαση
Κάποτε υπήρξε ανάγκη για βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα υπάρχει ανάγκη για βίαιη ωρίμανση του πρόσφατα εκλεγμένου προέδρου του…
«ΗΙστορία θα κρίνει» ήταν η πρώτη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στην αποχώρηση της λεγόμενης ομάδας Αχτσιόγλου (παρεμπιπτόντως, ο Παύλος Πολάκης την πρόλαβε πάλι την Ιστορία. «Βάζουν ένα λιθαράκι στο αντισύριζα μέτωπο ως κόμμα μίας χρήσης» είπε). Πριν κρίνει όμως η Ιστορία, καλό είναι να θυμάται κανείς μερικές αλήθειες που θα βοηθήσουν την κρίση της. Και την κρίση όσων επιμένουν.
1. Αλήθεια πρώτη. Ούτε οι 6+6 ούτε η Ομπρέλα ούτε οι γνωστοί αθυρόστομοι συνοδοιπόροι έδωσαν στον Κασσελάκη όχι περίοδο, αλλά έστω ανάσα χάριτος. Τον εκτέλεσαν ασκαρδαμυκτί, τον εμφάνισαν με όρους εφιάλτη, τον απομόνωσαν, τον λοιδόρησαν, του απέδωσαν ακόμα και την επερχόμενη διάσπαση. Την οποία οι ίδιοι είχαν προαποφασίσει. Είναι πολύ ρηχό να τον κατηγορούν πως, αντί για πολιτική συζήτηση, κατέφυγε σε «εσωτερικούς εχθρούς» εκείνοι που τον υποδέχτηκαν με πίσσα και πούπουλα. Κι εκείνοι που ξεπλένουν το πρωτοφανές λιντσάρισμά του.
2. Αλήθεια δεύτερη. Δικαιολογία της διάσπασης είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έγινε κεντροδεξιό, αρχηγικό, αυταρχικό, τραμπικό κόμμα. Κι αυτό το αστραπιαίο κακούργημα συνέβη με όλα τα δεδομένα -μέλη, όργανα, διαδικασίες κ.λπ.- ίδια. Με μόνο μία αλλαγή. Την ανάδειξη ενός «διαφορετικού» στην ηγεσία. Που, κατά την αφήγηση όσων αποχώρησαν, κατάφερε ιστορία δεκάδων χρόνων, αγώνες, αγωνίες, συνειδήσεις, εμπειρίες, διαδικασίες να τα κάνει χυλό. Κι έτσι προτιμούν το δικό τους γιαούρτι. Εντάξει, αν πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο, τότε πιστεύει και στα νεφελίμ, που μισούν τη συνεπή Αριστερά.
Κάποτε υπήρξε ανάγκη για βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει ανάγκη για βίαιη ωρίμανση του πρόσφατα εκλεγμένου προέδρου του…