ΣΙΜΩΝΕΣ ΚΥΡΗΝΑΙΟΙ

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Μια φίλη πήρε δύο κοπέλες από την Συρία στο σπίτι της. Όπως το ακούτε. Υπολόγισε ότι το διαμέρισμα και το βαλάντιό της αντέχουν δυό ψυχές, τις βρήκε και τους πρόσφερε φιλοξενία, ώσπου να έρθουν στα σύγκαλά τους μετά τη συμφορά που τις χτύπησε. Ώσπου να δουν πώς θα ξαναρχίσουν τις ζωές τους.

Ένας φίλος έστειλε ομαδικό email για χάρη μιας οικογένειας που κινδυνεύει από μέρα σε μέρα να πεταχτεί στο δρόμο, καθώς αμφότεροι οι γονείς είναι μακροχρόνια άνεργοι, αδύναμοι να εξυπηρετήσουν το στεγαστικό. «Με όση δύναμη μπορούν να έχουν τα λόγια μου» γράφει στο mail «σας παρακαλώ να τους βοηθήσετε. Εγώ βοηθάω όσο μπορώ αλλά είμαι ανεπαρκής λόγω και της δικής μου φτώχειας…» Και παραθέτει τον αριθμό λογαριασμό τους.

Ολοένα και περισσότερα ζευγάρια, αντί να μπουν στη διαδικασία της τεχνητής γονιμοποίησης, αναζητούν προς υιοθεσία βρέφη και νήπια από τις πιο χειμαζόμενες περιοχές του πλανήτη. «Παιδιά λαχταράμε να μεγαλώσουμε. Όχι γονίδια να διαιωνίσουμε».

Ο Σίμων ο Κυρηναίος ήταν ένας άντρας θηριώδης, ένα ντερέκι ίσαμε κει πάνω, που δούλευε σκληρά τη γη. Επιστρέφοντας ένα σούρουπο στην πόλη από τα χωράφια του, αντίκρισε έναν άνθρωπο δαρμένο και ταπεινωμένο να λυγίζει υπό το βάρος του σταυρού. Δεν τον ήξερε. Δεν τον είχε παρακολουθήσει να διδάσκει ούτε να κάνει θαύματα. Εάν του τον παρουσίαζαν ως τον Υιό του Θεού, δεν αποκλείεται και να έβαζε τα γέλια. Όταν όμως ο Ιησούς κατέρρευσε καταμεσής του δρόμου, ο Σίμωνας –δίχως να το σκεφτεί, χωρίς να διεκδικεί τον θαυμασμό των άλλων ή μία θέση στον παράδεισο- έτρεξε και σήκωσε τον σταυρό. Και τον κουβάλησε μέχρι τον Γολγοθά.

Η φίλη μου που φιλοξενεί τις δυό Σύριες δεν είναι ιδιαιτέρως πολιτικοποιημένη. Δεν έχει πλήρη άποψη για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ώστε να την υποστηρίζει μαχητικά στις παρέες.

Ο φίλος που κινητοποιήθηκε για να σώσει μια οικογένεια γειτόνων του από τα χειρότερα δεν είναι καθέξιν φιλάνθρωπος, δικτυωμένος σε οργανώσεις και ευαγή σωματεία.

Οι απανταχού θετοί γονείς δεν θα σου αραδιάσουν θεωρίες για το πώς η αγάπη χτίζει δεσμούς ισχυρότερους από τη βιολογία. Κι όταν πηγαίνουν στην παιδική χαρά και οι γύρω απορούν και θαυμάζουν τα μαύρα ή τα κίτρινα πιτσιρίκια τους, εκείνοι δεν ποζάρουν σαν αντιρατσιστές. Απαξιούν να ιδεολογικοποιήσουν –πόσω δε μάλλον να διαφημίσουν- την επιλογή τους.

Δεν ισχυρίζομαι –αλλοίμονο- ότι βαθιές και χαίνουσες πληγές όπως η προσφυγιά, η φτώχεια, η εγκατάλειψη της παιδικής ηλικίας μπορούν να αντιμετωπιστούν δίχως συντονισμό και οργάνωση. Με αυθόρμητες μονάχα, ατομικές πρωτοβουλίες. Λέω απλώς πως στον πυρήνα κάθε ανθρωπιστικού κινήματος –πέρα από μανιφέστα κι από θεωρίες- υπάρχει το πηγαίο νοιάξιμο για τον άλλον. Η ενστικτώδης γνώση ότι ο μόνος τρόπος για να σώσεις –και για να απολαύσεις- τη ζωή σου είναι να την μοιραστείς. Να τη διαθέσεις. Να τη θυσιάσεις ακόμα-ακόμα, άμα παραστεί ανάγκη.

Σίμωνες Κυρηναίοι ζουν και δρουν ανάμεσα μας. Θα τους ξεχωρίσετε επειδή ακριβώς δεν κάνουν απολύτως τίποτα ώστε να ξεχωρίσουν. Διότι η ανταπόδοση της πράξης τους είναι η πράξη τους η ίδια.

Αυτοί είναι εμένα οι ήρωές μου.-