Ζητείται δημοκρατική κανονικότητα
Η δημοκρατική κανονικότητα δεν είναι εφεύρεση του Τσίπρα, που μίλησε πριν από λίγες μέρες στους Δελφούς για την ανάγκη αποκατάστασής της. Η απουσία της στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας είναι πάγκοινη διαπίστωση, που απορρέει από τους συσχετισμούς και την κοινή λογική. Ενας πολύχρωμος αστερισμός κομμάτων, αλλά μόνο ένα καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις ότι είναι σε ποσοστά κυβερνησιμότητας. Οτι προσεγγίζει την εκλογική στήριξη που επιτρέπει την ανάδειξή του σε κυβέρνηση. Εστω ως κύρια δύναμη και κορμός κυβέρνησης συνεργασίας, αφού η λεγόμενη αυτοδυναμία είναι με τα σημερινά δεδομένα όνειρο θερινής νυκτός. Κι αυτό το κόμμα, στις σημερινές συνθήκες και με βάση τις σημερινές καταγραφές, είναι η Νέα Δημοκρατία, με επικεφαλής τον Μητσοτάκη.
Αυτή η κατάσταση βολεύει όσους κυβερνούν με όρους μαφίας. Τους παρέχει ασυλία, επιτρέπει ακόμα και εγκληματικές πράξεις να μην οδηγούν σε πολιτικές ανατροπές, πολύ περισσότερο σε διώξεις, τους δίνει τη δυνατότητα να φαλκιδεύουν θεσμούς και να ερμηνεύουν τους νόμους, ακόμα και το Σύνταγμα, κατά βούληση. Και να ιππεύουν αλαζονικά το χάος που παραμονεύει, αν εκπέσουν κι αυτοί σε άλλο ένα θραύσμα της πολυδιάσπασης. Ετσι ζούμε τη μαύρη κωμωδία της ατιμωρησίας τους για τα πάντα. Δικαιοσύνη με κλειστά μάτια, καθεστώς με ανοιχτές τσέπες. Και αντιπολίτευση που δεν είναι ικανή να προβάλει ρεαλιστική εναλλακτική λύση. Εγινε με τις υποκλοπές, γίνεται με τις απευθείας αναθέσεις, και ευτυχώς που βρέθηκε η «Ρουμάνα» για να βγάλει στο φως τα άπλυτα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Δεν βολεύει βέβαια αυτή η κανονικότητα της διαφθοράς, της ατιμωρησίας και της αλαζονείας τους πολίτες και την κοινωνία. Βαθαίνει έως χάους τις οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις, καθώς δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση να διαπράττει μια πρωτοφανή αναδιανομή από κάτω προς τα πάνω. Από τους πολλούς ταλαιπωρημένους στους λίγους βολεμένους. Ενώ επιφέρει βαριά τραύματα στη δημοκρατία, καθώς και την υπονομεύει βάναυσα, αλλά και τρέφει την αποχή και τον μηδενισμό, που αποτελούν προνομιακό πεδίο άνθησης της αντιπολιτικής και της Ακρας Δεξιάς. Οταν οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στα κόμματα κι ένα τεράστιο ποσοστό τους δεν θεωρεί ότι έχει νόημα ακόμα και η ψήφος, τότε μιλάμε για προβληματική δημοκρατία. Με όσα αυτό συνεπάγεται.