Ανήσυχη αναμονή

«Αν όχι τώρα, πότε;» φέρεται ότι είπε ο Νετανιάχου στον Τραμπ στις ατέρμονες συζητήσεις που είχαν οι δύο ηγέτες λίγο πριν κηρύξουν τον πόλεμο στο Ιράν.

Η ανατροπή του Ασαντ και η αναδίπλωση της Χεζμπολάχ συνέθεταν για τις ΗΠΑ - Ισραήλ μια ευκαιρία εκδίωξης του Ιράν από τη Μέση Ανατολή.

Επί του παρόντος το μόνο ορθολογικό σενάριο εξελίξεων δεν είναι άλλο από την κινητοποίηση όλων των φόρουμ που εμφανίστηκαν στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα.

«Εάν όχι τώρα, πότε;» διερωτώνται και τα μέλη της διευρυμένης ομάδας των BRICS, που ήδη επηρεάζουν σε αποφασιστικό βαθμό την Ομάδα G20.

Πιο συγκεκριμένα, τι στάση θα κρατήσουν η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία πέραν της βεβαιότητας ότι δεν θα παρακολουθήσουν την εξέλιξη της σύγκρουσης ως θεατές;

Μέχρι στιγμής η Τεχεράνη με τη φόρμουλα της ανταπόδοσης ισοδύναμου πλήγματος δοκιμάζει την αντοχή της ενότητας της Δύσης, μια ενότητα που από την επομένη της επιστροφής του Τραμπ στον Λευκό Οίκο βρίσκεται σε δεινή δοκιμασία.

Θα προσδεθεί η Ε.Ε. των 27 στις όποιες δυσδιάκριτες σήμερα στοχεύσεις των ΗΠΑ - Ισραήλ, οι οποίες έχουν αναπόφευκτα ημερομηνία λήξης;

Αν οι ΗΠΑ αποβλέπουν να πολλαπλασιάσουν το κόστος της εισαγόμενης κατά κύριο λόγο από τη Μέση Ανατολή ενέργειας της Κίνας, το Ισραήλ οριοθετεί τις φιλοδοξίες του μέχρι την απονεύρωση της παρεμβατικής-αποτρεπτικής ισχύος του Ιράν και την εναντίωση σε κάθε περιφερειακή δύναμη που θα οριοθετεί τη ζώνη επιρροής του.

Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν και κατά πόσον με πυρήνα τις ΗΠΑ μπορεί να συγκροτηθεί μια διευρυμένη συμμαχία προθύμων, που θα έχει ως κοινό παρονομαστή την εναντίωση σε μια κινεζική παντοδυναμία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Με δεδομένα τα παραπάνω πόσο αντίκρισμα έχει η αίσθηση ή η ψευδαίσθηση ότι ο Τραμπ μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο και να ανακηρύξει τον εαυτό του νικητή;

Αν θελήσουμε να δούμε από τα ψηλά τη μεγάλη εικόνα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο Τραμπ είναι υποχρεωμένος να προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα του ήδη αναδυθέντος πολυκεντρικού - πολυπολικού κόσμου.

Πηγή: efsyn