Το θέμα είναι τώρα τι λες…
πάρχει μια σκληρή αλήθεια, που για διάφορους λόγους όσοι ερίζουν για την ιδιοκτησία του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς δεν θέλουν, ή δεν μπορούν, να δουν: Τα σχήματα αυτά οδεύουν προς το τέλος τους, αν δεν έχουν ήδη τελειώσει. Η μεν ΝΕΑΡ αποδεικνύεται θνησιγενής - τίποτε δεν δείχνει ότι θα μπορέσει να ενηλικιωθεί. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαδρομή, την ιστορία, την προσφορά του στον χώρο και στη χώρα, έχει απομείνει μια στέγη - ο τίτλος, η επιχορήγηση, τα κομματικά μέσα ενημέρωσης. Με επίδοξους ιδιοκτήτες, αλλά χωρίς θεμέλια. Χωρίς δηλαδή τον μεγάλο κόσμο, μέλη, στελέχη και κυρίως οπαδούς και φίλους, που δίνουν ζωή σε έναν κομματικό μηχανισμό.
Αυτός είναι ο κοινός τόπος για τα δύο αυτά θραύσματα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ: βλέπουν τις πλάτες των απογοητευμένων, αντί για τον τόσο γνώριμο αριστερό ενθουσιασμό και τη στράτευση. Ακόμα χειρότερα, σκιαμαχούν για την ιδιοκτησία, όταν το κτίριο καταρρέει. Διαθέτουν βουλευτές, αντιπολιτεύονται συχνά εύστοχα τον Μητσοτάκη, αλλά ελάχιστοι πια τους ακούνε. Δεν είναι σε θέση να παράγουν προοπτική, ή έστω ελπίδα, για διέξοδο από το σημερινό τέλμα της φθοράς. Πιο πολύ παράγουν και αναπαράγουν παθογένειες, καβγάδες, κουτσομπολιά. Στοιχεία μιας υπαρξιακής κρίσης, που προαναγγέλλουν το αναπόφευκτο.
Η πολιτική όμως απεχθάνεται το κενό. Και η διαδρομή της Αριστεράς, της προοδευτικής παράταξης, το έχει αποδείξει. Ο χώρος παραμένει πληθυντικός, αλλά τα κομματικά σχήματα αλλάζουν, συχνά με τρόπο οδυνηρό. Αυτό γίνεται και τώρα έξω από τον περίκλειστο κόσμο των ιδιοκτητών. Ανασύνθεση εκ θεμελίων, νέα προοπτική, μια στρατηγική που θέλει να ξεπεράσει την κρίση, μια συσπείρωση έξω από τις συσπειρώσεις της φθοράς. Μια ελπίδα - αυτό τουλάχιστον. Που αρχίζει να παίρνει ρεαλιστική υπόσταση, να γεφυρώνει αυτοκριτικά την Ιστορία με το σήμερα, να συνενώνει το μέτρο της εμπειρίας με την ανυπομονησία του νέου.
Και δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να δει κανείς ότι κερδίζει έδαφος από δω - στο πλήθος της απογοήτευσης και της αναζήτησης διεξόδου. Οτι αποκτά ορκισμένους εχθρούς από κει. Και ότι δημιουργεί μια νέα βεβαιότητα: Τίποτε δεν θα μείνει ίδιο στην Αριστερά, στην πολυκατοικία της προόδου, στο πολιτικό σύστημα, όταν η προσπάθεια αυτή περάσει από την αναβάπτιση στην κοινωνία στη βάπτιση ενός νέου σχήματος. Και έτσι, το ποιητικό δίλημμα του Αναγνωστάκη γίνεται σκληρό πολιτικό δίλημμα: Καλά την έφερες τη ζωή σου ως εδώ, μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες.