Το μονοπώλιο της χυδαιότητας

ν υπήρχε βραβείο κυβερνητικής υποκρισίας, θα το είχε ήδη πάρει η Νέα Δημοκρατία. Κάποιοι θεωρούν χυδαίο αυτό που είπε ο γαλάζιος αγροτοσυνδικαλιστής Κώστας Ανεστίδης. Αλλοι θεωρούν χυδαίο το να ηχογραφείς κρυφά μια ιδιωτική κουβέντα, εκτός αέρα, σε στιγμή έντασης, και να τη διοχετεύεις «κατάλληλα» την ημέρα που κρίνεται πότε –και αν– θα δει ο πρωθυπουργός τη μη πρόθυμη πλειοψηφία των αγροτών. Προσωπικά, επειδή έχω ακούσει πολύ χειρότερα από βουλευτές, υπουργούς και δημοσιογράφους, είτε σε ιδιωτικές συζητήσεις είτε σε πάνελ off camera, τρομάζω περισσότερο στη σκέψη ότι αρχίζει να νομιμοποιείται η παραβίαση κάθε ιδιωτικής στιγμής ως πολιτικό εργαλείο. Βέβαια, είναι αστείο να μιλάμε για ιδιωτικές στιγμές με έναν πρωθυπουργό που παρακολουθούσε τη μισή χώρα μέσω του ενιαίου κέντρου Predator-ΕΥΠ.

Δεν με ενδιαφέρει φυσικά καθόλου να υπερασπιστώ τον Ανεστίδη, που έσπευσε μάλιστα να ζητήσει ταπεινά συγγνώμη στον πρωθυπουργό. Το θέμα είναι η υποκρισία και η αντίληψη της Ν.Δ. πως αυτή μόνη έχει το προνόμιο και το δικαίωμα στη χυδαιολογία. Μόλις προχθές ο Κυρανάκης στη Βουλή είπε σε βουλεύτρια της Νέας Αριστεράς: «Μην τσιρίζετε. Εδώ είναι Βουλή, κυρία μου, δεν είναι η κουζίνα σας». Μήπως να θυμηθούμε τον πρόσφατο αυταρχισμό on camera του βουλευτή Μαρκόπουλου απέναντι σε διαφωνούντες αγρότες («ξέρετε σε ποιον μιλάτε, ε;»), με ύφος επιτιμητικό, σχεδόν τιμωρητικό, σαν να πρόκειται για απείθαρχους μαθητές και όχι για ανθρώπους που βλέπουν το εισόδημά τους να εξαφανίζεται; Ή τις ανοησίες Βαρτζόπουλου ότι το «θηλυκό είναι για να τίκτει». Τα «Ασε μας, καλέ κουκλίτσα μου…» του Καιρίδη στην Κωνσταντοπούλου. Τα «κάνε κανένα παιδί» του Κυριαζίδη και πάλι στην Κωνσταντοπούλου... Δεν αναφέρω καν τον Αδωνη Γεωργιάδη. Ολα τα παραπάνω ειπώθηκαν δημοσίως. Σε κάμερα. Με μικρόφωνο. Και όλα πέρασαν ως «υπερβολές της στιγμής».

Ας μην κοροϊδευόμαστε: Πόσος απλός κόσμος εκφράζεται απρεπώς με ανάλογους –ή και σκληρότερους– όρους για τον Μητσοτάκη όταν καίγεται η χώρα κάθε καλοκαίρι; Οταν πνίγεται η Θεσσαλία; Οταν τα ΜΑΤ στέλνονται στη Χίο ή ξυλοφορτώνουν φοιτητές και συνδικαλιστές; Οταν μπαίνουμε στην κλειδαρότρυπα του ΟΠΕΚΕΠΕ; Η κυβέρνηση δεν ενοχλείται από τις λέξεις. Ενοχλείται από τη μη ελεγχόμενη οργή. Από τη γλώσσα που δεν περνά από φίλτρο επικοινωνιακό. Θέλει υπακοή και γονυκλισία στον ηγεμόνα. Κάτι σαν τη γελοία απονομή του Νόμπελ από τη Ματσάδο στον Τραμπ.

Πηγή: efsyn