Περί εδρών και εδραίων

Εδρα, εδραίος, εδράζομαι, όλα τα σχετικά έχουν να κάνουν με τη σταθερότητα. Η έδρα μιας ομάδας, ας πούμε, δεν αλλάζει σχεδόν ποτέ. Η έδρα μιας εταιρείας, η έδρα του δασκάλου, η έδρα ενός διεθνούς οργανισμού. Εδραία, σταθερά, λίγο-πολύ ακλόνητα όλα αυτά. Εδραίες πεποιθήσεις είναι μια έκφραση που ακόμα συνηθίζεται από ορισμένους με έφεση στην καθαρεύουσα.

Μεταπήδησε η λέξη και στην κοινοβουλευτική μας δημοκρατία. Βουλευτική έδρα, μονοεδρική, έχασε την έδρα, παίρνει μια έδρα κ.λπ. Η κατάληψη μιας έδρας είναι το όνειρο κάθε υποψήφιου και κάθε υποψήφιου για υποψηφιότητα. Και τι δεν κάνουν ορισμένοι για να το πετύχουν...

Εχουν διαμορφωθεί εδραίες δικαιολογίες βέβαια γι’ αυτό, απαράλλαχτες σε όποια κατεύθυνση κι αν οδηγήσει τα πολιτικά του βήματα μετά της έδρας του ο βουλευτής. Η πρώτη: δεν μετακινήθηκα εγώ από τις πεποιθήσεις μου, αυτές παραμένουν εδραίες, μετακινήθηκε το κόμμα μου. Εγινε πήξε και δείξε, ανέλαβε αρχηγός ο πήξε και δείξε, εγκατέλειψε τις αρχές του και λοιπά. Η δεύτερη, έτσι κάπως πιο εδραία και μαχητική αυτή: εγώ απολογούμαι και δίνω λογαριασμό μόνο στους ψηφοφόρους ΜΟΥ. Στους ψηφοφόρους ΤΟΥ. Εκείνοι δηλαδή που ψήφισαν το συγκεκριμένο κόμμα και έβαλαν σταυρό στον συγκεκριμένο υποψήφιο είναι δικοί ΤΟΥ, ιδιοκτησία ΤΟΥ κατά κάποιον τρόπο.

Και έτσι, με τη συνδρομή φυσικά και άλλων παραγόντων, διαμορφώνεται μια εδραία πεποίθηση στην κοινωνία: ότι το πιο εδραίο κίνητρο για όσους κατέχουν μια έδρα είναι η -βιολογική- έδρα τους. Μιλούν για ιδέες, προγράμματα, προσφορά στον λαό και άλλα παρόμοια, αλλά τα κίνητρά τους είναι πολύ πιο ταπεινά. Η έδρα τους πάνω απ’ όλα. Αν αυτό είναι ζημιά για τη δημοκρατία, πολύ περισσότερο όταν ο λόγος γίνεται για προοδευτικούς των ιδεών, ή αν στέλνει κόσμο στην αποχή και την αντιπολιτική, αυτό δεν δείχνει να τους αφορά. Οι πολίτες, που αισθάνονται να τους αφορά, ας τους θυμηθούν στις επόμενες εκλογές...

Πηγή: efsyn