Διπλή παράκαμψη
Οπόλεμος στην Ουκρανία που ξέσπασε το 2014 με την προσάρτηση της Κριμαίας και την εξέγερση στο Ντονμπάς από ό,τι φαίνεται θα τελειώσει όπως άρχισε, με πλήρη παράκαμψη της Ευρώπης.
Τον Φεβρουάριο του 2014, οι υπουργοί Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας, Φαμπιούς, Σταϊνμάγερ και Σικόρσκι, ύστερα από εξαντλητικές διαπραγματεύσεις στο Κίεβο με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς και την ηγεσία της αντιπολίτευσης πέτυχαν μια συμβιβαστική φόρμουλα τερματισμού της πολιτικής κρίσης.
Μια υπηρεσιακή κυβέρνηση τεχνοκρατών θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς.
Η ευρωπαϊκή τρόικα παραμερίστηκε χωρίς προσχήματα από την αρμόδια υφυπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ Νούλαντ, η οποία άναψε πράσινο φως στην πραξικοπηματική ανατροπή του Γιανουκόβιτς.
Εντεκα χρόνια μετά, η Γαλλία μαζί με τη Γερμανία και τη Βρετανία αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον τερματισμό του πολέμου που προωθούν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος οι Τραμπ και Πούτιν.
Το μέλλον της ενεργειακής συνεργασίας Γερμανίας-Ρωσίας όταν αρθούν οι κυρώσεις με τον τερματισμό του πολέμου απασχολεί από τώρα τις ΗΠΑ.
Η συνολική εξομάλυνση των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας θα φέρει το Βερολίνο μπροστά σε μια στρατηγικής βαρύτητας επιλογή.
Θα αναζητήσει η Γερμανία τις παλιότερες ευτυχισμένες στιγμές όταν το άφθονο και φτηνό ρωσικό φυσικό αέριο συμπίεζε το κόστος παραγωγής και διασφάλιζε την εξαγωγική πρωτοκαθεδρία της χώρας; Τα παραπάνω μάς βοηθούν να ερμηνεύσουμε ότι η στρατηγική του Τραμπ για ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία έχει πρώτο στόχο την ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας.
Η Ευρώπη, κυρίως η Γερμανία, που παρακάμφθηκε δύο φορές από τις ΗΠΑ στον χειρισμό της σύγκρουσης στην Ουκρανία, θα πρέπει εν όψει του τερματισμού του πολέμου από τους Τραμπ και Πούτιν να χαράξει μια μέση γραμμή πλεύσης ανάμεσα στη φινλανδοποίησή της και την ψυχροπολεμική περιχαράκωσή της.