Triumph TR3 το θρυλικό αυτοκίνητο της "Dolce Vita"

Μα, ακόμη το θάλπος που αναδίδει η Ανίτα Εκμπεργκ, η ανδροπρεπής χάρη του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, η νυχτερινή Ρώμη που προσπαθεί –στανικά- να αφήσει πίσω της το παρελθόν και να περάσει σε μια νεομοντερνιστική εκδοχή, απότοκη του οικονομικού θαύματος στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και βέβαια η απατηλή αίσθηση της ματαιότητας των πάντων.

Οι κώδικες που χρησιμοποίησε ήταν εύγλωττοι: ακριβά ρούχα, πόζα, φινέτσα στα όρια του μαξιμαλισμού, ακριβά αυτοκίνητα. Κυρίως ακριβά αυτοκίνητα – σαν κι αυτό που οδηγούσε ο Μαρτσέλο, ο πρωταγωνιστής κοσμικογράφος- τη στιγμή που έφτανε στην Φοντάνα ντι Τρέβι μαζί με την εκθαμβωτική Ανίτα Εκμπεργκ. Εκεί ακριβώς θα υπάρξει και η σκηνή –συνώνυμο της ανδρικής φαντασίωσης για δεκαετίες, όταν η χυμώδης Σουηδή θα βουτήξει με το φόρεμα μέσα στα νερά του σιντριβανιού.

Οσο για το αυτοκίνητο, μια άλλου είδους φαντασίωση, ήταν μια βρετανική Triumph TR3. Ακριβή για εκείνα τα χρόνια, ακριβοθώρητη στις μέρες μας. Περίπου πενήντα χρόνια και κάτι από τότε, εκείνο το αμάξι βρέθηκε στην Ιταλία από έναν πρώην ιταλό γερουσιαστή που έχει πάθος με τα παλαιά αυτοκίνητα και τώρα, όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Guardian, προτίθεται να το φέρει ξανά στη Ρώμη.

«Για ένα ολόκληρο χρόνο αναζητούσα μια Triumph TR3, είναι ένα πολύ εντυπωσιακό αυτοκίνητο – ένα αγγλικό αυτοκίνητο», αναφέρει ο Φίλιπο Μπερσέλι. Ο μαύρη πινακίδα ήταν η πρώτη ένδειξη ότι το αυτοκίνητο που ανακάλυψε ήταν κάτι ξεχωριστό. «Από τα 100 αυτοκίνητα αυτής της μάρκας στην Ιταλία, τα 98 έρχονται από τις ΗΠΑ και φέρουν λευκή πινακίδα», εξήγησε ο Μπερσέλι.

Ψάχνοντας τον ιδιοκτήτη με σκοπό να το αγοράσει, ο Μπερσέλι ανακάλυψε ότι ανήκε σε μια εταιρεία παραγωγής με έδρα τη Ρώμη, την Riama Film. Ο ιδιοκτήτης είχε και το αποδεικτικό κατασκευής του αυτοκινήτου, σύμφωνα με το οποίο κατασκευάστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1958 και αρχικά είχε λευκό μαργαριταρένιο χρώμα, κόκκινα τελειώματα και μαύρη κουκούλα. Ωστόσο, για τις ανάγκες της ταινίας βάφτηκε μαύρο.

Ο Μπερσέλι βρήκε το αυτοκίνητο στο Πέζαρο, στην κεντρική Ιταλία, και το αγόρασε έναντι 30.000 ευρώ. Μετά το πέρας της ταινίας, το αυτοκίνητο πουλήθηκε το 1963 σε ένα συλλέκτη από το Βίτερμπο, για να φτάσει στο Πέζαρο το 1970. Αυτή τη στιγμή, ο Φαμπρίτσιο Πομπίλιο, μηχανικής αυτοκινήτων και ιδιοκτήτης της εταιρείας Racing Color στο Ρίμινι, προσπαθεί να επαναφέρει στη ζωή την TR3.

Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να αποκατασταθεί το χρώμα του αυτοκινήτου και να αποκτήσει ξανά την πατίνα του παρελθόντος και να λάμψει για άλλη μια φορά εκείνο το λαμπρό μαύρο χρώμα που υπήρχε και στην ταινία του Φελίνι. Επιπλέον, θα χρειαστεί να αλλάξουν τα ηλεκτρικά του, ενώ έχει γίνει παραγγελία από τη Βρετανία η κόκκινη ταπετσαρία που παραπέμπει στη δεκαετία του ’50.