Καλοκαίρι στην άκρη του κόσμου

Δεν είχα ιδιαίτερα σχέδια για τις φετινές διακοπές του καλοκαιριού. Ο μισός Ιούλιος είχε σχεδόν περάσει και η ενοχλητική ζέστη της Αθήνας με έκανε να σκέφτομαι πως αυτή τη χρονιά ήθελα να κάνω κάτι άλλο. «Έχω χειμώνα μέσα μου», είπα σε ένα φίλο κάποια στιγμή, «... θέλω να πάω κάπου που ο καιρός θα είναι ίδιος. Να καταφέρω να ισορροπήσω το μέσα με το έξω».

Ένα μεσημέρι χωρίς να το πολυσκεφτώ, έκλεισα ένα αεροπορικό εισιτήριο για το Εδιμβούργο και λίγες μέρες αργότερα, έφυγα έχοντας μόνο μια ιδέα στο μυαλό. Τελικός προορισμός: το Isle of Skye, το μεγαλύτερο και βορειότερο νησί της Σκωτίας. Δεκαπέντε χρόνια ήθελα να ταξιδέψω εκεί και απλά αναζητούσα την αφορμή για να το κάνω.

Το Skye έχει για πολλούς Σκωτσέζους μυθικές διαστάσεις. «Πόσο ζηλεύω το ταξίδι σου! Από παιδί μου έλεγαν πως εκεί πάνε οι ψυχές των ανθρώπων που φεύγουν» μου είπε η Lesley, σερβιτόρα στο Aberfoyle, ένα από τα χωριά από τα οποία πέρασα στη διαδρομή. Έτσι ήταν. Το μέρος είναι πραγματικά απόκοσμο. Η διαδρομή από το Callander μέχρι το Glencoe θα μείνει για πάντα στο μυαλό μου. Διασχίζεις τα Highlands για να φτάσεις στον προορισμό σου και νιώθεις πως ο χρόνος δεν κυλάει πια για σένα. Ή τελοσπάντων δεν έχει και τόση σημασία να ασχολείσαι με το χρόνο.

Όταν ταξιδεύεις μόνος σου σε τόπο άγνωστο, μπορείς άνετα να είσαι ένας άλλος άνθρωπος. Κανείς δεν σε γνωρίζει. Μπορείς να πεις ότι κάνεις όποια δουλειά έχεις φανταστεί. Να δημιουργήσεις ένα χαρακτήρα και για λίγο να προσποιηθείς πως είσαι εκείνος, στον τόπο τους «ένας τέλεια ξένος», a perfect stranger.

Επισκέφθηκα και φωτογράφhσα μέρη που για πάντα θα θυμάμαι. Τον φάρο στο Neist Point, το Old Man of Storr, το αποστακτήριο του Talisker, τους μαγικούς καταρράκτες με το ιδιαίτερο όνομα Fairy Pools, το κάστρο του Dunvegan και πολλά άλλα.

Γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους στο ταξίδι εκείνο, όπως τον Ali και τη Shaz, τους ιδιοκτήτες ενός πολύ μικρού ξενώνα στο Waternish, σε μια τοποθεσία που η θέα (όταν δεν έχει ομίχλη) σου κόβει την ανάσα. Αγαπημένο ζευγάρι, εκείνη αρχιτέκτονας και ο Ali μηχανικός, που λατρεύει να κάνει δουλειές με τα χέρια του και συνεχώς υπερηφανευόταν για όσα είχε φτιάξει εκεί. Όχι άδικα. Το μέρος είναι ονειρεμένο. Τρία μικρά σπιτάκια, φτιαγμένα με αγάπη. Φροντισμένα μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Το έχουν ονομάσει Mint Croft - αναζητήστε το αν βρεθείτε ποτέ εκεί.

«Πως καταφέρατε να βρείτε όλα αυτά τα υλικά και να τα φέρετε εδώ πάνω;», τους ρώτησα. Έτσι ξεκίνησε μια ωραία συζήτηση, μαζί και με ένα ζευγάρι που έμενε εκείνες τις μέρες στο άλλο σπιτάκι. «Working class people», μου είπαν όταν μου συστήθηκαν. Αυτός χειριστής εκσκαφέα, εκείνη υπάλληλος σε ένα γραφείο. «Δεν βγάζουμε πολλά χρήματα. Κάνουμε οικονομίες όλο το χρόνο για να μπορούμε λίγες μέρες το καλοκαίρι, να παίρνουμε τις μηχανές μας και να πηγαίνουμε ένα ταξίδι. Θα δουλεύουμε για χρόνια ακόμα. Εσείς οι Έλληνες, είστε τυχεροί που βγαίνετε στη σύνταξη στα 50!». Τώρα έπρεπε εγώ να βάλω τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Η συζήτηση, συνεχίστηκε σχεδόν μέχρι το πρωί. Το πρωϊνό, από μόνο του μια εμπειρία. Όλα χειροποίητα. Πράσινο τσάι από τον κήπο τους, δικά τους αυγά, muesli που είχε φτιάξει η ίδια, ακόμα και τα λουκάνικα ή το γιαούρτι ήταν φτιαγμένα από ανθρώπους που κατοικούν στα γειτονικά χωριά.

Το βράδυ, στο Loch Bay, ένα μικρό και πολύ ατμοσφαιρικό bistro με θαλασσινά και ψάρια από τα νερά της βορειοδυτικής Σκωτίας, έφαγα τα νοστιμότερα όστρακα της ζωής μου, που με μοναδικό τρόπο είχαν ψήσει στο grill και είχαν συνοδεύσει με λεμόνι, βότανα και μυρωδικά. Όλα αυτά με εξαιρετικό λευκό παγωμένο κρασί και την παρέα του David και της Alison, που μαγειρεύουν και σερβίρουν οι ίδιοι τα πάντα για τα 7 τραπέζια τους. Θα μπορούσα να μείνω εδώ για μήνες, σκεφτόμουν. Χωρίς σήμα στο κινητό, χωρίς wifi στο δωμάτιο. Μακριά από Facebook, email, Instagram, μακριά κυρίως από όλο τον κόσμο. Απόλυτη ησυχία, πολλά βιβλία, ταινίες και τα επεισόδια μιας σειράς που είχα αφήσει στη μέση.

Μια μέρα που βρέθηκα για λίγο σε μια περιοχή με σήμα, έλαβα ένα μήνυμα, «Άντε γύρνα… έχουμε κι εδώ προβατάκια! :)». Χαμογέλασα. Ο χειμώνας μέσα μου είχε πια φύγει. Γύρισα για να βρω το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι μου, που τότε με περίμενε...