Ποιος θέλει να γίνει τρισεκατομμυριούχος;
- Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
- 0 σχόλια
Οταν οι Γάλλοι μαθηματικοί του 15ου αιώνα άρχισαν να χρησιμοποιούν πρώτη φορά τον όρο τρισεκατομμύριο, στο μυαλό τους είχαν ένα σχεδόν θεωρητικό κατασκεύασμα. Ακόμη και όταν η λέξη εισήχθη στα αγγλικά, το 1680, για τους περισσότερους ήταν συνώνυμο σε αυτό που σήμερα οι αγγλοσάξονες αποκαλούν Zillion ή Gazillion, δηλαδή ένας φανταστικός αριθμός που απλώς σημαίνει πάρα πολύ – κάτι σαν τα 6,7 απιθανικομμύρια στα οποία υπολογίζεται η περιουσία του Σκρουτζ Μακ Ντακ.
Παρά το γεγονός ότι ο μέσος άνθρωπος αδυνατεί να κατανοήσει τη σημασία ενός αριθμού με 12 μηδενικά, θεωρείται πλέον φυσιολογικό να διαβάζεις για τέτοια μεγέθη, όταν αυτά αφορούν τις μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν ο όρος τρισεκατομμύριο αρχίζει να χρησιμοποιείται για να περιγράψει την πορεία ιδιωτικών εταιρειών και (ίσως σύντομα) την περιουσία ανθρώπων.
Παραδόξως οι πρώτοι που έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για την έλευση του πρώτου τρισεκατομμυριούχου δεν ήταν οργανώσεις της Αριστεράς, αλλά θεσμοί και ιδρύματα όπως το ΔΝΤ και το Brookings Institute, που δεν φημίζονται για τις σοσιαλιστικές θέσεις τους, αλλά έχουν δημιουργηθεί για να προστατεύσουν το σύστημα που παράγει δισεκατομμυριούχους. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε έρευνά του είχε υποστηρίξει ότι η πρωτοφανής ανισότητα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην παρ’ ολίγον κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008. Από την πλευρά του το Brookings επεσήμαινε πρόσφατα ότι αυτού του είδους η συσσώρευση πλούτου ακυρώνει κάθε έννοια υγιούς ανταγωνισμού, καθώς επιτρέπει στους σύγχρονους «Ροκφέλερ» να επενδύουν σε επιχειρήσεις lobbying αλλά και στον έλεγχο των ΜΜΕ, μέσω των οποίων αποκτούν τον έλεγχο του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου.
Αν και αυτές οι αναλύσεις απλώς κομίζουν γλαύκα εις Αθήνας, για κάθε στοιχειωδώς σοβαρό επικριτή του καπιταλισμού το γεγονός ότι εκφέρονται από πυλώνες του ίδιου του συστήματος μαρτυρά τον φόβο για την οικονομική αστάθεια που θα φέρει η κλιμάκωση των ανισοτήτων. Οπως σημείωνε πρόσφατα ο οικονομικός αναλυτής του Economist και του Guardian, Ντάνκαν Γουέλντον, από το 1916, όταν ο Ροκφέλερ ανακηρύχθηκε ο πρώτος δισεκατομμυριούχος της ιστορίας, η ανθρωπότητα χρειάστηκε να γνωρίσει το Κραχ του 1929 και τη Μεγάλη Υφεση έως ότου το σύστημα να μετριάσει αυτές τις ανισότητες και οι εργαζόμενοι να ανακτήσουν διαπραγματευτική ισχύ. Εμείς θα προσθέταμε ότι χρειάστηκε να γνωρίσει και έναν παγκόσμιο πόλεμο.
Πηγή: info-war.