Η ευτυχία του να είσαι Κικίλιας

Δεν το λένε οι ειδικοί αλλά μπορεί να ισχύει με βάση τους κανόνες της κοινής λογικής:  Η έλλειψη ενσυναίσθησης προσφέρει μακροζωία γιατί προστατεύει το σώμα από τη φθορά που φέρνει η ψυχική οδύνη. Με αυτή την έννοια, ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας έχει σοβαρές πιθανότητες να ζήσει πάρα πολλά χρόνια.

Δεν είναι απλό να είσαι υπουργός Υγείας σε μια χώρα που μετράει δεκάδες νεκρούς κάθε μέρα από την πανδημία, όπου γίνονται αεροδιακομιδές ασθενών γιατί έχουν εξαντληθεί οι αντοχές των νοσοκομείων της περιφέρειας και οι γιατροί εκλιπαρούν για βοήθεια, και να είσαι ευχαριστημένος από τον εαυτό σου και από την κατάσταση, ταυτόχρονα.

Αλλά με όσα είπε για τη Δράμα ξεπέρασε τον πιο αλαζονικό εαυτό του. Διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο νοσοκομείο, ότι υπάρχει επάρκεια σε προσωπικό και ΜΕΘ και ότι το πρόβλημα βρίσκεται στη διασπορά του νέου ιού στην πόλη.

Δηλαδή; Δεν έχει νόημα να αναζητήσει κανείς το νόημα στις δηλώσεις του υπουργού Υγείας.

Αλλά ο Βασίλης Κικίλιας αναδεικνύεται σε ρέκορντμαν του υπουργικού συμβουλίου ως προς την επιθετική αδιαφορία για τον πόνο των ανθρώπων. Ενας υπουργός Υγείας που χαμογελά αυτάρεσκα την ώρα που καταρρέουν τα δημόσια νοσοκομεία και το υγειονομικό προσωπικό περνά τα όρια της επαγγελματικής εξουθένωσης δεν είναι απλώς ανίκανος, είναι επικίνδυνος. Γιατί δεν έχει χάσει μόνο το μέτρο, έχει χάσει και την επαφή με την πραγματικότητα.

Είναι κρίμα που τον έχασε ο αθλητισμός και τον κέρδισε η πολιτική. Πόσο κακό θα μπορούσε να κάνει ως μπασκετμπολίστας;