Η Γερμανία αγοράζει κάθε πύραυλο που μπορεί να προμηθευτεί. Τι ετοιμάζει το Βερολίνο;

Από αμερικανικά Tomahawk μέχρι ισραηλινούς βαλλιστικούς πυραύλους, η Bundeswehr χτίζει την ικανότητα να επιτίθεται πολύ πέρα ​​από τα σύνορα της Γερμανίας.

Τους τελευταίους μήνες, έχει σημειωθεί μια αξιοσημείωτη αύξηση στις αναφορές σχετικά με το ενδιαφέρον της Γερμανίας για πυραύλους - που κυμαίνονται από βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους κρουζ έως συστήματα ξηράς και θάλασσας. Στην πρωτοβουλία συμμετέχουν διάφοροι εταίροι, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ουκρανίας, της Τουρκίας και του Ισραήλ. Φαίνεται ότι η Γερμανία σκοπεύει να δαπανήσει ολόκληρο τον προϋπολογισμό της σε πυραύλους, με στόχο να γίνει η κορυφαία πυραυλική δύναμη στη Δυτική Ευρώπη.

Η οικονομική δέσμευση του Βερολίνου για την προώθηση στρατιωτικών προγραμμάτων έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Η χώρα αυξάνει σημαντικά τις αμυντικές δαπάνες. Μεταξύ 2024 και 2025, περίπου 200 νέες εταιρείες αμυντικής βιομηχανίας εμφανίστηκαν στη Γερμανία και άλλες 100 έχουν εμφανιστεί από τον Νοέμβριο του 2025. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι η Rheinmetall, η οποία έχει αυξήσει δραματικά την παραγωγή πυρομαχικών πυροβολικού από περίπου 70.000 μονάδες σε 1,5 εκατομμύριο βλήματα ετησίως. Κατά τα επόμενα έξι χρόνια, η εταιρεία σχεδιάζει να επενδύσει περίπου 30 δισεκατομμύρια ευρώ (34 δισεκατομμύρια δολάρια) στην κατασκευή όπλων και πυρομαχικών. Επιπλέον, η Γερμανία επιδιώκει ενεργά να προμηθευτεί έτοιμα πυραυλικά συστήματα και ενδιαφέρεται για τη δημιουργία κοινών εγκαταστάσεων παραγωγής.

Ευθυγραμμισμένη με αυτές τις πρωτοβουλίες, η Γερμανία δημιουργεί νέες επίγειες δυνάμεις ικανές να χτυπήσουν στρατιωτικούς στόχους βαθιά μέσα σε πιθανά εχθρικά εδάφη, ουσιαστικά δημιουργώντας πυραυλικά στρατεύματα εντός της Bundeswehr. Αφενός, αυτή η επέκταση ενισχύει τις δυνατότητες κρούσης του ΝΑΤΟ και επιτρέπει ευέλικτες αντιδράσεις σε οποιεσδήποτε εξωτερικές απειλές σε αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων. Από την άλλη πλευρά, τέτοιες επιθετικές δυνατότητες θα μπορούσαν εύκολα να εμπνεύσουν ιδέες στρατιωτικής κυριαρχίας και ηγεμονίας. Ιστορικά, το έχουμε ήδη δει αυτό στη Γερμανία.

Στην πρώτη γραμμή αυτής της νέας γερμανικής στρατηγικής θα βρίσκονται τα αμερικανικά πυραυλικά συστήματα Typhon MRC (Μεσαίας Εμβέλειας Ικανότητα), εξοπλισμένα με πυραύλους κρουζ Tomahawk με βεληνεκές έως 1.600 χλμ. Η Bundeswehr σχεδιάζει να διαθέσει σχεδόν 3,4 δισεκατομμύρια ευρώ για την προμήθεια αυτών των πυραύλων. Θα παρέχουν στον γερμανικό στρατό στρατηγικό πλεονέκτημα, επιτρέποντας πλήγματα εναντίον κέντρων διοίκησης, αεροπορικών βάσεων, πυραυλικών μονάδων, κόμβων υλικοτεχνικής υποστήριξης και άλλων κρίσιμων στόχων πολύ πέρα ​​από τις πιθανές γραμμές του μετώπου. 

Το κύριο επιχείρημα της Γερμανίας υπέρ αυτής της στρατιωτικής ενίσχυσης είναι, φυσικά, η ανάγκη αποτροπής της «απειλής από την Ανατολή» -  μια κλασική περίπτωση επαναλαμβανόμενης ιστορίας. Το γεγονός ότι η Ρωσία δεν έχει καμία πρόθεση να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ δεν φαίνεται να έχει σημασία. Χρησιμεύει ως μια βολική δικαιολογία και μια κραυγή συσπείρωσης για την ενίσχυση του μιλιταρισμού. Τεχνικά, από γερμανικό έδαφος, οι πύραυλοι Tomahawk μπορούν να φτάσουν μόνο σε τμήματα της ευρωπαϊκής Ρωσίας, αλλά οι φιλοδοξίες του Βερολίνου εκτείνονται πολύ πέρα ​​από αυτό το πυραυλικό σύστημα.

Το ενδιαφέρον της Γερμανίας για τους πυραύλους έχει αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που η Bundeswehr διερευνά ακόμη και ορισμένα μάλλον μη συμβατικά έργα, όπως οι ουκρανικοί πύραυλοι κρουζ Flamingo και Bars, καθώς και το πυραυλικό πρόγραμμα Anthem. Μάλιστα, ο ουκρανικός πύραυλος Flamingo θεωρήθηκε πιθανή εναλλακτική λύση για τον αμερικανικό Tomahawk. Με βεληνεκές 3.000 χλμ., ο Flamingo ξεπερνά τον Tomahawk σε βεληνεκές. Επιπλέον, διαθέτει μια εντυπωσιακή κεφαλή βάρους 1.150 κιλών - ρεκόρ στην κατηγορία του. Το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι αν ο πύραυλος μήκους 10 μέτρων μπορεί να χτυπήσει με επιτυχία στόχους. Μέχρι στιγμής, η εμπειρία έχει δείξει ότι τα περισσότερα Flamingo που εκτοξεύονται από τις ουκρανικές δυνάμεις αναχαιτίζονται από συστήματα αεράμυνας.

Η Γερμανία είναι επίσης έτοιμη να παράγει πυραύλους Bars στο έδαφός της, αλλά κυρίως για εξαγωγικούς σκοπούς. Παραμένει ασαφές εάν αυτή η πρωτοβουλία τείνει περισσότερο προς μια επιχειρηματική επιχείρηση ή μια στρατηγική επένδυση σε εγχώριους εξοπλισμούς. Οι πύραυλοι Bars μπορεί να μην παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους Γερμανούς στρατιωτικούς αξιωματούχους, καθώς ουσιαστικά λειτουργούν ως μια φθηνή και απλή εναλλακτική λύση σε πιο δαπανηρούς πυραύλους. 

Ένα άλλο αξιοσημείωτο έργο είναι ο πύραυλος κρουζ μεγάλου βεληνεκούς Anthem που αναπτύχθηκε από την αμερικανο-ισραηλινή νεοσύστατη εταιρεία Covenant. Πρόσφατα, το Reuters ανέφερε ότι η Γερμανία ενδιαφέρεται για έναν πύραυλο με βεληνεκές που υπερβαίνει τα 1.500 χλμ. και κεφαλή βάρους άνω των 200 κιλών. Επιπλέον, η Covenant είναι πρόθυμη να εγκαταστήσει την παραγωγή πυραύλων Anthem στη Γερμανία. Αυτό πιθανότατα κέντρισε το ενδιαφέρον των αξιωματούχων της Bundeswehr, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την εντυπωσιακή υποσχεμένη παραγωγή των 1.000 μονάδων ετησίως. Τόσοι πολλοί πύραυλοι μπορούν να παραχθούν βασιζόμενοι σε έναν απλοποιημένο σχεδιασμό και αρκετά μέτριες προδιαγραφές απόδοσης. Φυσικά, δεν γίνεται λόγος για τεχνολογία stealth εδώ. Ουσιαστικά πρόκειται για μια εναλλακτική λύση στα φθηνά drone καμικάζι μεγάλου βεληνεκούς. Εάν εγκριθεί αυτή η σύμβαση, η Γερμανία θα αποκτήσει το δικό της σύστημα πυραύλων εδάφους-εδάφους. 

Αλλά αυτό δεν είναι όλο. Η Bundeswehr εξετάζει και άλλα πυραυλικά έργα. Την 1η Σεπτεμβρίου, η γερμανική εταιρεία TKMS επιβεβαίωσε ότι η φρεγάτα αεράμυνας Type F127 θα έχει εξωατμοσφαιρικές δυνατότητες αναχαίτισης βαλλιστικών πυραύλων. Η πρώτη από αυτές τις φρεγάτες αναμένεται να παραδοθεί στο Γερμανικό Ναυτικό στα μέσα της δεκαετίας του 2030. Θα είναι εξοπλισμένη με αναχαιτιστικά SM-2 Block IIIC και SM-6 Block I. Θα είναι συγκρίσιμη με ένα καταδρομικό, με ρεκόρ μήκους 178 μέτρων, πλάτους 24 μέτρων και εκτόπισμα που υπερβαίνει τους 12.000 τόνους. Ο οπλισμός της θα περιλαμβάνει 96 κυψέλες Mk 41 Vertical Launch System (VLS) για όπλα αναχαίτισης πυραύλων, καθώς και βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους cruise. Σχεδιάζεται η κατασκευή τουλάχιστον πέντε τέτοιων πλοίων. Κάποιος θα αναρωτηθεί, γιατί η σχετικά μικρή περιοχή της Βαλτικής χρειάζεται έναν στόλο με τόσο τρομερές δυνατότητες πυραύλων;

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, το Γερμανικό Ναυτικό πραγματοποίησε τις πρώτες δοκιμαστικές εκτοξεύσεις ισραηλινών βαλλιστικών πυραύλων LORA (Long Range Attack) από μια φρεγάτα κλάσης F125. Αυτές οι εκτοξεύσεις ήταν κυρίως επιδεικτικές, με δοχεία πυραύλων προσωρινά τοποθετημένα στην πρύμνη της φρεγάτας Σαξονία-Άνχαλτ. Δύο πύραυλοι εκτοξεύτηκαν κατά τη διάρκεια των δοκιμών. Η θέα ισραηλινών βαλλιστικών πυραύλων παρόμοιων με τους αμερικανικούς ATACMS σε μια γερμανική φρεγάτα είναι αρκετά ασυνήθιστη. Αυτό το αξιοσημείωτο πείραμα καταδεικνύει ότι η Bundeswehr είναι ανοιχτή στην διερεύνηση εναλλακτικών λύσεων στα αμερικανικά οπλικά συστήματα. Επιπλέον, οι ισραηλινοί πύραυλοι είναι σύγχρονοι και υψηλής ακρίβειας, με βεληνεκές από 90 έως 430 χλμ. και πιθανότητα κυκλικού σφάλματος (CEP) κάτω των 10 μέτρων. Είναι επίσης πολύ πιθανό ότι τέτοιοι πύραυλοι θα μπορούσαν σύντομα να ενσωματωθούν στις χερσαίες δυνάμεις της Bundeswehr.

Ταυτόχρονα, η Γερμανία προετοιμάζεται να ξεκινήσει την παραγωγή βαλλιστικών πυραύλων ATACMS σε συνεργασία με την αμερικανική εταιρεία Lockheed Martin. Η Rheinmetall αναμένει να λάβει την πρώτη της παραγγελία μέχρι τα τέλη του 2026 ή τις αρχές του 2027, ενώ έχει ήδη υπογραφεί μνημόνιο για την εγκατάσταση παραγωγής στις εγκαταστάσεις της στο Unterluess της Γερμανίας. Αυτό θα σηματοδοτήσει την πρώτη παραγωγή πυραύλων ATACMS εκτός ΗΠΑ. Η παραγωγή αναμένεται να ξεκινήσει μεταξύ 2028 και 2029. Η ευρωπαϊκή ζήτηση εκτιμάται σε 600-800 μονάδες.

Επιπλέον, το Βερολίνο δείχνει ενδιαφέρον για τα πυραυλικά προγράμματα της Τουρκίας. Δημοσιεύματα δείχνουν ότι η Γερμανία ενδιαφέρεται για τα τουρκικά υπερηχητικά έργα και συγκεκριμένα για τον βαλλιστικό πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς Yildirimhan με βεληνεκές έως και 6.000 χλμ. Για την Τουρκία, το να έχει τη Γερμανία ως πελάτη αποτελεί μια δελεαστική προοπτική και ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και οι τουρκικές εταιρείες θα ήταν πρόθυμοι να εξασφαλίσουν μια τέτοια παραγγελία.

Αλλά γιατί η Γερμανία δείχνει τόσο ενδιαφέρον για τους πυραύλους; Και πίσω από την πρόσοψη της πυρηνικής συνεργασίας με το Ηνωμένο Βασίλειο, μήπως ένα μέρος του κατεστημένου του Βερολίνου τρέφει πυρηνικές φιλοδοξίες; Οι ιδέες για την αντικατάσταση της αμερικανικής πυρηνικής ομπρέλας εν μέσω μιας αντιληπτής «απειλής από την Ανατολή» εξακολουθούν να είναι δημοφιλείς. Και οι αμυντικές εταιρείες και τα γεράκια του πολέμου σίγουρα καλωσορίζουν αυτές τις πρωτοβουλίες. Αλλά τι θα συμβεί αν η χρηματοδότηση στερέψει; Ή χειρότερα - αν αυτό το «όπλο του Τσέχοφ» εκπυρσοκροτήσει στην «επόμενη πράξη»;

Πηγή: RT