Το «ντεμπούτο» της Τζούλιαν Μουρ

Στη νέα ταινία του Τζέσι Αϊζενμπεργκ «The Debut», η 66χρονη οσκαρική ηθοποιός υποδύεται τη Μόνα, μια γυναίκα που αισθάνεται ότι περνάει απαρατήρητη στην καθημερινότητά της. «Νομίζω ότι μας αφορά όλους, όταν οι άνθρωποι δηλώνουν ότι είναι αόρατοι, εννοούν πως δεν αισθάνονται ότι οι άλλοι τούς βλέπουν και τους αναγνωρίζουν για αυτό που είναι»

Μια μάλλον άχρωμη και συνεσταλμένη μεσήλικη γυναίκα μπαίνει σε ένα μικρό θέατρο, σε μια κωμόπολη του Νιου Τζέρσεϊ, για να περάσει από οντισιόν για ένα μιούζικαλ, διεκδικώντας έναν δεύτερο ρόλο. Εχει να τραγουδήσει από τότε που συμμετείχε στη σχολική χορωδία, αλλά κάτι την ωθεί να δοκιμάσει ξανά. Ανεβαίνει στη σκηνή έπειτα από μία καταξιωμένη επαγγελματία. Οταν αρχίζει να τραγουδά, ο σκηνοθέτης την κοιτάζει τουλάχιστον δύσπιστα, εάν όχι επικριτικά. Ομως η αμήχανη αυτή οντισιόν αποτελεί στην πραγματικότητα την αφετηρία μιας διαδρομής που θα της προσφέρει πολύ περισσότερα από έναν θεατρικό ρόλο: έναν σκοπό και, κυρίως, ανθρώπους μεταξύ των οποίων να αισθάνεται πως κάπου ανήκει.

Αυτή είναι η πλοκή του «The Debut» της νέας ταινίας του Τζέσι Αϊζενμπεργκ που μόλις προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης. Διάσημος κυρίως για την ερμηνεία του στο ρόλο του Μαρκ Ζάκερμπεργκ στο «The Social Network» του Ντέιβιντ Φίντσερ (2010), ο Αϊζενμπεργκ, πέρα από τη σκηνοθεσία, υπογράφει και το σενάριο ενώ ερμηνεύει επίσης έναν από τους ηθοποιούς του μιούζικαλ. Οσο για τους πρωταγωνιστές του «The Debut», ο Πολ Τζιαμάτι υποδύεται τον «αινιγματικό» σκηνοθέτη Τζέρι Μπλάνκενμπιουλερ ενώ η Τζούλιαν Μουρ ερμηνεύει την «ντροπαλή» Μόνα Φρίντμαν. «Το υπέροχο αυτό σενάριο με άγγιξε βαθιά.

Με έκανε να σκεφτώ γιατί κάνω αυτό το παράξενο επάγγελμα και πόσο μαγικό είναι να δημιουργείς μαζί με άλλους κάτι που υπάρχει μόνο στη φαντασία», είπε η πολυβραβευμένη (στις Κάννες, στη Βενετία, στο Βερολίνο καθώς και με Οσκαρ) αμερικανίδα ηθοποιός, συνομιλώντας με την Αριάνα Φίνος της La Repubblica. Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τελουράιντ (Κολοράντο) και την προβολή της στη συνέχεια στα φεστιβάλ του Τορόντο, της Νέας Υόρκης, του Σαν Σεμπαστιάν και του Λονδίνου, ο Τζέσι Αϊζενμπεργκ περιέγραψε την ταινία του ως έναν «ύμνο στο θέατρο». Και η Τζούλιαν Μουρ συμφωνεί με αυτήν την άποψη.

H Τζούλιαν Μουρ στο… ντεμπούτο της στο «The Debut» (A24) «Στον κινηματογράφο βλέπουμε ανθρώπους να απάγονται και αστεροειδείς έτοιμους να πλήξουν τη Γη. Στην καθημερινότητα, όμως, τα δράματα είναι άλλα: να κολλήσεις στην κίνηση, να αργήσεις στη δουλειά, να φοβάσαι ότι κάποιος θα σε εγκαταλείψει, να τσακωθείς με την αδελφή σου. Αυτές είναι καταστάσεις που γνωρίζω καλά, γιατί πέρα από το πλατό, έχω μια φυσιολογική ζωή. Ηθελα να μιλήσω για αυτές τις μικρές συναισθηματικές συγκρούσεις, για την επιθυμία να ανήκεις κάπου, να τραγουδήσεις ένα τραγούδι, να αντιληφθείς τα πράγματα». Ανεβαίνοντας στη σκηνή του «The Debut», η 66χρονη (την 3η Δεκεμβρίου) ηθοποιός θυμήθηκε και το δικό της θεατρικό ντεμπούτο στην πραγματική ζωή πριν από πολλές δεκαετίες, όταν ήταν ακόμη μαθήτρια στο γυμνάσιο.

«Ημουν το κορίτσι με τα κόκκινα μαλλιά το οποίο, συνήθως, δεν εμφανίζεται στη σκηνή. Αλλά η καθηγήτρια ήθελε όλοι να έχουμε έναν ρόλο, οπότε με έβαλε να κάθομαι σε ένα παγκάκι και να τρώω ένα σάντουιτς», θυμάται ακόμα η Τζούλιαν Μουρ. «Ημουν τόσο τρομοκρατημένη που δεν μπορούσα να το καταπιώ. Τότε ανακάλυψα πρώτη φορά πόσο ξένο μπορεί να σου γίνει το ίδιο σου το σώμα όταν ανεβαίνεις στη σκηνή και το ίδιο συμβαίνει και στη Μόνα», είπε. Στο «The Debut» ο Αϊζενμπεργκ της ανέθεσε δύο ρόλος. Καταρχάς ερμηνεύει την Μόνα: μια γυναίκα ανικανοποίητη από τη ζωή της που αποφασίζει να την αλλάξει και βρίσκει έναν σκοπό και ανθρώπους με τους οποίους αισθάνεται ότι ανήκει κάπου.

Στη συνέχεια, όμως, υποδύεται και την μις Ντάνιελ, τον χαρακτήρα της Μόνα στο μιούζικαλ. Στην αρχή η μις Ντανιέλ δεν έχει ακόμη αποκτήσει υπόσταση. Το κοινό βλέπει τη Μόνα να μαθαίνει πώς να τη δημιουργήσει. Σταδιακά εξελίσσεται σε έναν από εκείνους τους δεύτερους ρόλους των μιούζικαλ που κάποια στιγμή αποκτούν ένα μεγάλο, ολόδικό τους νούμερο. «Απέτισα φόρο τιμής στις σπουδαίες γυναίκες του μιούζικαλ, όπως η Λάιζα Μινέλι, η Πάτι Λουπόν και η Τσίτα Ριβέρα. Με ενθουσιάζει αυτή η πολυπλοκότητα σε μια τόσο χαρούμενη ταινία», είπε η Μουρ. Η Μόνα είναι μια γυναίκα που αισθάνεται ότι περνάει απαρατήρητη στην καθημερινότητά της.

«Νομίζω ότι μας αφορά όλους αυτό. Οταν οι άνθρωποι δηλώνουν ότι είναι αόρατοι εννοούν πως δεν αισθάνονται ότι οι άλλοι τούς βλέπουν και τους αναγνωρίζουν για αυτό που είναι. Πρόκειται για ένα αίσθημα κενού πίσω από το οποίο υπάρχει η απεγνωσμένη ανάγκη για αλλαγή, για έναν σκοπό, για μια πορεία», εξήγησε η ηθοποιός. Σημείωσε, μάλιστα, πως και η ίδια αισθάνεται συχνά αόρατη εξαιτίας του επαγγέλματός της. «Η δουλειά του ηθοποιού είναι τρόπον τινά περιστασιακή. Ως ηθοποιός είσαι ευτυχισμένος μόνο όταν ξέρεις ποια θα είναι η επόμενη δουλειά σου. Και αρχικά οι πιθανότητες είναι εναντίον σου. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι ηθοποιοί παρά διαθέσιμοι ρόλοι.

Νιώθεις ότι δεν θα συμβεί τίποτα, ότι μπορεί και να εξαφανιστείς. Αλλά συνεχίζουμε να το κάνουμε παρά τα σκαμπανεβάσματα και την αβεβαιότητα. Είμαστε εθισμένοι στο συναίσθημα που νιώθουμε όταν παίζουμε», είπε η Τζούλιαν Μουρ. Οσο για την πραγματική ζωή, «ορισμένα παιδικά βιώματα σε σημαδεύουν. Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός και μετακομίζαμε διαρκώς. Η αίσθηση ότι ήμουν πάντα η νεοφερμένη δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Ξέρω τι σημαίνει να βρίσκεσαι κάπου όπου δεν γνωρίζεις κανέναν, δεν ξέρεις πως να προσανατολιστείς, δεν έχεις φίλους, δεν έχει κάποιον να καθίσεις να φας».