To «Trainspotting» κλείνει τα 30 και ο Ντάνι Μπόιλ έχει μια ιστορία να αφηγηθεί

Το 1996 Ντάνι Μπόιλ μας έδωσε μια κινηματογραφική γέυση από τη σκοτεινή ζωή στους δρόμους της Σκωτίας. Τριάντα χρόνια αργότερα, θέλει να μας αφηγηθεί μια ιστορία για το «Trainspotting».

Ο σκηνοθέτης του «Trainspotting» Ντάνι Μπόιλ επανεξέτασε τη σκοτεινή ταινία για τη ζωή (choose future, choose life) στο Εδιμβούργο τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία της και, έχει δύο λόγια να μας πει και μια ιστορία από την Κούβα να μας αφηγηθεί.

Σε συνέντευξή του στο People, ο Μπόιλ μοιράστηκε: «Είχαμε αυτή την ιδέα στο τέλος, εκείνη την τελική εικόνα του [Γιούαν] ΜακΓκρέγκορ, όταν περπατά προς την κάμερα. Πάντα είχαμε αυτή την ιδέα ότι μεταμορφώνεται σε κρανίο. Αλλά όταν γυρίστηκε για πρώτη φορά, δεν μπορούσαμε πραγματικά να το πετύχουμε, επειδή μπορούσες μόνο να το υπονοήσεις».

Όταν όμως εργάστηκε στην αναβάθμιση της ταινίας σε 4K, κατάφεραν να «την βελτιώσουν ψηφιακά».

Από την Αβάνα, με αγάπη

«Με τις αλλαγές που κάναμε στην ταινία, δίνει περισσότερο την αίσθηση ότι [η φιγούρα του ΜακΓκρέγκορ] μετατρέπεται σε κρανίο καθώς περπατά προς το μέρος σου. Αυτό το καταφέραμε αντλώντας στοιχεία από μια κουβανέζικη ταινία με τίτλο Μνήμες Υπανάπτυξης», εξήγησε αρχικά ο Ντάνι Μπόιλ, χαρακτηρίζοντας το έργο του Κουβανού σκηνοθέτη και σεναριογράφου Τομάς Γκουτιέρες Αλέα «μια πραγματικά υπέροχη ταινία».

Το έργο του Αλέα, ακολουθεί έναν άνδρα από την Κούβα, ο οποίος χάνεται μέσα στις αναμνήσεις του, καθώς η απειλή ξένης εισβολής εντείνεται και η υπόλοιπη οικογένειά του μετακομίζει στο Μαϊάμι.

«Αυτό το πήρα από εκείνη την ταινία», παραδέχεται.

Ο Μπόιλ θυμάται την πρώτη φορά που είδε την ταινία στην Κούβα, μαζί με το καστ του έργου «Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων» και την επίδραση που είχε στην τέχνη τους.

«Τότε, πήγαινες σε αυτά τα φεστιβάλ κινηματογράφου που πραγματοποιούνταν σε καταπληκτικά μέρη. Αυτό ήταν στην Κούβα, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβάνας. Και είδα αυτή την ταινία. Ήταν μια εξαιρετική ταινία», αναπολεί, μιλώντας στο People. «Σκέφτηκα ότι αυτή είναι η εικόνα για το τέλος της ταινίας που ετοιμάζαμε, που ήταν το Trainspotting. Από εκεί προήλθε».

«Τροποποιήσαμε το τέλος»

Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του στο περιοδικό, ο σκηνοθέτης παραδέχτηκε ότι ήθελε να τροποποιήσει μερικές σκηνές από αυτές που ήδη έχουμε δει, πάντοτε όμως με σεβασμό στην αρχική ταινία.

«Κάποιοι πιστεύουν ότι πρέπει να κάνεις μικρές αλλαγές. Εγώ πιστεύω ότι σε κάτι τόσο ακραίο όπως αυτό, δεν πρέπει να κάνεις πολλές αλλαγές», υποστήριξε.

Φωτογραφία: IMDb

Όσον αφορά το τέλος, ωστόσο, σημειώνει ότι κατάφεραν απλώς να το φτιάξουν όπως ήθελε αρχικά, χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία.

«Τροποποιήσαμε το τέλος επειδή ήξερα ότι δεν το είχαμε πετύχει απόλυτα στην αρχική ταινία. Δεν το αλλάξαμε καθόλου. Ήταν περισσότερο μια βελτίωση της εικόνας, επειδή η ανάλυση ήταν καλύτερη».

Συνολικά, καθώς ξαναέβλεπε την ταινία, βρήκε τον εαυτό του να σκέφτεται: «Πω πω, είναι αρκετά καλή».

«Δεν πρόκειται για κάλπικη μετριοφροσύνη. Απλώς δείχνει ότι όταν συνεργάζεσαι με μια ομάδα ηθοποιών και καταπιάνεσαι με ένα σενάριο, μπαίνεις σε μια ροή… και γι’ αυτό πρέπει πάντα να είσαι προσεκτικός όταν γυρίζεις μια ταινία και ο κόσμος την κριτικάρει την πρώτη ή τη δεύτερη μέρα, γιατί χρειάζεται χρόνος για να μπεις στο ρόλο», είπε ο Μπόιλ.

«Το σενάριο είναι πολύ προσεκτικά γραμμένο, αλλά μερικές φορές δίνει την αίσθηση ότι [υπάρχουν σκηνές] που οι [ηθοποιοί] αυτοσχεδιάζουν».

«Η διανομή των ρόλων είναι εξαιρετική, γιατί τους πιστεύεις. Δεν υπάρχει καμία στιγμή που να νομίζεις ότι δεν καταφέρνουν να αποδώσουν τις σκηνές», αναλογίστηκε. «Φαίνεται να τα καταφέρνουν σε κάθε σκηνή, ό,τι κι αν τους ζητηθεί. Φαίνεται να το καταλαβαίνουν».

«Η ερμηνεία είναι εξαιρετική και όλοι μπαίνετε στο κλίμα εξαιτίας αυτού» , κατέληξε.

*Με πληροφορίες από: People