Τρεις κορυφαίοι αστέρες της μεγάλης οθόνης, ο Σον Πεν (Sean Penn), ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο (Leonardo Di Caprio) και ο Μπενίσιο ντελ Τόρο (Benicio Del Toro), πρόκειται να τιμηθούν από κοινού με το Βραβείο Hammond Cinema Vanguard, στο πλαίσιο του 41ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σάντα Μπάρμπαρα (SBIFF), τον επόμενο μήνα.

Η βράβευση έρχεται ως αναγνώριση της ερμηνείας τους στην ταινία «One Battle After Another», η οποία αποτελεί ένα από τα μεγάλα φαβορί της φετινής κούρσας των βραβείων.

Το φιλμ φέρει την υπογραφή του Πολ Τόμας Άντερσον (Paul Thomas Anderson), ο οποίος ανέλαβε το σενάριο, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή.

Η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου. 

Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, προώθησε τον στενό του συνεργάτη Μότι Σάντερ, ώστε να συνδράμει στην προεκλογική εκστρατεία της ΝΔ το 2023.

Ο Σάντερ υπήρξε επί σειρά ετών σύμβουλος του Ισραηλινού προέδρου, με αντικείμενο κυρίως ζητήματα πολιτικής στρατηγικής και επικοινωνίας. Μετά τις ισραηλινές εκλογές του 2015, το όνομά του είχε συνδεθεί με παρασκηνιακές προσπάθειες διαμεσολάβησης για σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας μεταξύ του τότε ηγέτη των Εργατικών, Ισαάκ Χέρτζογκ, και του Μπενιαμίν Νετανιάχου. «Η σχέση τους ήταν εξαιρετικά στενή», ανέφερε στη Haaretz πρόσωπο με γνώση των εξελίξεων, περιγράφοντας έναν δεσμό εμπιστοσύνης που ξεπερνούσε τα όρια της συνεργασίας.

Η σχέση τους αποτυπώνεται, σύμφωνα με τη Haaretz, και στη δημιουργία ομάδας διεθνών πολιτικών συμβούλων από τον Σάντερ, με στόχο την ανάληψη προεκλογικών εκστρατειών σε άλλες χώρες. Στην ομάδα συμμετείχαν πρόσωπα με εμπειρία σε ζητήματα διαδικτυακής επιρροής και άμυνας. Στα τέλη του 2022, λίγο πριν από τις ελληνικές εκλογές, ο Χέρτζογκ φέρεται να ζήτησε από τον Σάντερ να έρθει σε επαφή με τον Σταύρο Παπασταύρου. Ακολούθησαν μυστικές συναντήσεις Ισραηλινών και Ελλήνων συμβούλων.

Διπλωματική πηγή ανέφερε στην εφημερίδα ότι η ελληνική πλευρά εμφανιζόταν επιφυλακτική λόγω του σκανδάλου των παρακολουθήσεων, που είχε ήδη προκαλέσει παραιτήσεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων το καλοκαίρι του 2022.

Οι Ισραηλινοί σύμβουλοι επισκέφθηκαν επανειλημμένα την Ελλάδα, με το βάρος της συνεργασίας να δίνεται κυρίως στην ψηφιακή στρατηγική. Αν και η ΝΔ δεν εξασφάλισε αυτοδυναμία στον πρώτο εκλογικό γύρο, επικράτησε στον δεύτερο, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να σχηματίζει εκ νέου κυβέρνηση. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Χέρτζογκ ενημερωνόταν τακτικά για την πορεία της εκστρατείας.

Ωστόσο, η εφημερίδα αποκαλύπτει πως η σχέση του Σάντερ με τον Ισραηλινό πρόεδρο φαίνεται πως άλλαξε δραματικά τους τελευταίους μήνες. Ο Σάντερ φέρεται να απέστειλε απειλητικά μηνύματα προς το Προεδρικό Γραφείο, λέγοτνας ότι θα δημοσιοποιήσει ευαίσθητες πληροφορίες αν ο Χέρτζογκ προχωρούσε σε χορήγηση χάρης στον Νετανιάχου υπό όρους. Στα μηνύματα γινόταν λόγος ακόμη και για προγενέστερες συνεννοήσεις γύρω από το ζήτημα της χάρης.

Σε επίσημη απάντησή του, το Προεδρικό Γραφείο του Ισραήλ απορρίπτει κατηγορηματικά οποιαδήποτε εμπλοκή του προέδρου στις δραστηριότητες του Σάντερ στην Ελλάδα. Όπως αναφέρεται, ο Χέρτζογκ περιορίστηκε στη διαβίβαση ενός τηλεφωνικού αριθμού, κατόπιν αιτήματος, χωρίς περαιτέρω συμμετοχή ή καθοδήγηση. Παράλληλα, υποστηρίζεται ότι το ζήτημα πιθανής χάρης προς τον Μπενιαμίν Νετανιάχου εξετάζεται αποκλειστικά στο πλαίσιο των θεσμικών αρμοδιοτήτων του Προέδρου, χωρίς πολιτικές ή προσωπικές παρεμβάσεις.

Πηγή: tpp

Ο ειδικός απεσταλμένος του Κρεμλίνου Κίριλ Ντιμίτριεφ, απάντησε με ειρωνικό ύφος  σε άρθρο της Wall Street Journal, γράφοντας στο X:

«Να αγοράσουμε τη Γροιλανδία με το πετρέλαιο της Βενεζουέλας; Καινοτόμες γεωπολιτικές συγχωνεύσεις και εξαγορές».

Το σχόλιο φαίνεται να αναφέρεται σε συγχωνεύσεις και εξαγορές (M&A), για τις πρόσφατες γεωπολιτικές κινήσεις του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, σε επιχειρηματικό πλαίσιο, σύμφωνα με το Sky News.

Σύμφωνα με την αναφορά της WSJ, ο γερουσιαστής Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε σε κλειστή ενημέρωση τη Δευτέρα ότι «δεν υπάρχει σχέδιο για άμεση εισβολή στη Γροιλανδία» και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «έχουν ως στόχο την αγορά της από τη Δανία».

Ο Λευκός Οίκος έχει δηλώσει ότι η Γροιλανδία «αποτελεί προτεραιότητα εθνικής ασφάλειας» και ότι ο Ντόναλντ Τραμπ «συζητά μια σειρά από επιλογές για την επίτευξη αυτού του σημαντικού στόχου εξωτερικής πολιτικής».

Το αίτημα της κάθαρσης και της τιμωρίας είναι σημαντικό. Όμως, η χώρα χρειάζεται πολλά παραπάνω

Κατανοώ απόλυτα το πολύ ισχυρό αίσθημα απουσίας δικαιοσύνης που έχει η πλειοψηφία των πολιτών. Το συμμερίζομαι. Από τις υποκλοπές στα Τέμπη και από τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε όλα τα προβλήματα των υποδομών (πριν λίγες μέρες είδαμε να μετατρέπεται το FIR Αθηνών σε no fly zone), είναι εξοργιστική η έλλειψη λογοδοσίας, η ατιμωρησία και η διαρκής συγκάλυψη. Το ίδιο και η αίσθηση ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με κριτήριο το συμφέρον της κοινωνίας, ή κάποιο σχέδιο για αυτήν, αλλά πρωτίστως την εξυπηρέτηση συμφερόντων. Ενίοτε και απλώς κάποιων «χορηγών».

Κατανοώ, επίσης, ότι εύκολα μπορεί να οδηγήσει στην εκτίμηση ότι από μόνο του αυτό το αίτημα δικαιοσύνης, τιμωρίας των υπευθύνων και κάθαρσης του δημόσιου βίου μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για μια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση της χώρας. Ιδίως όταν πρόσωπα που ηγήθηκαν αυτού του αγώνα για δικαιοσύνη, όπως η Μαρία Καρυστιανού, έχουν πολύ μεγαλύτερο κύρος και σεβασμό στην κοινή γνώμη σε σχέση με τους επαγγελματίες της πολιτικής.

Όμως, το αίτημα για δικαιοσύνη, τιμωρία των ενόχων και κάθαρση του δημόσιου βίου δεν αρκεί για να περιγράψει το είδος των αλλαγών που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Ακόμη χειρότερα, εάν κρίνω από όσα είπε η Μαρία Καρυστιανού, η επικέντρωση αποκλειστικά σε ένα αίτημα δικαιοσύνης και τιμωρίας, συνδυασμένο με λογικές «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» και άρνηση τοποθέτησης επί της της κατεύθυνσης που πρέπει να πάει η χώρα, στην πραγματικότητα μπορεί απλώς να οδηγήσει στην αναπαραγωγή των ίδιων αδιεξόδων.

Μια τέτοιας κλίμακας πολιτική αλλαγή δεν χωράει σε ένα αίτημα δικαιοσύνης, παρότι στην πράξη αυτό ακριβώς εξυπηρετεί. Γιατί το αίτημα της κοινωνίας είναι μια νέα διακυβέρνηση. Ένας νέος τρόπος να ασκείται η εξουσία λογοδοτώντας όντως στην κοινωνία.

Όμως, εάν μιλάμε για αναγκαία πρόταση διακυβέρνησης τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα «αντιπολιτικό» κίνημα, μια κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης. Μιλάμε για μια συσπείρωση δυνάμεων και ανθρώπων και από την πολιτική και από την κοινωνία των πολιτών, που να μπορεί όντως να ανταποκριθεί στην ευθύνη της διαχείρισης και του μετασχηματισμού του κράτους. Με σαφείς θέσεις και πρόγραμμα, ουσιαστικά έναν σαφή «οδικό χάρτη» για τις αλλαγές που χρειάζονται, αλλά και για τις συγκρούσεις που θα απαιτηθούν.

Δεν μπορεί, όμως, να γίνει και απλώς από προσωπικότητες χωρίς πολιτική πείρα και σαφές πρόγραμμα, που το πιο πιθανό, όπως η εμπειρία έχει δείξει, είναι να συσπειρώσουν γύρω τους ανθρώπους με ευαισθησία αλλά και αρκετούς καιροσκόπους με ατζέντες κάθε άλλο παρά προοδευτικές.

Αυτό που χρειάζεται είναι μια διαδικασία συσπείρωσης και συμπόρευσης με πρωταγωνιστικό τον ρόλο της κοινωνίας, τις δυνάμεις της εργασίας, της γνώσης και της επιχειρηματικότητας, αλλά και καθοριστική την παρουσία ενός πολιτικού δυναμικού που να μπορεί ακριβώς να ανταποκριθεί στις ανάγκες της διακυβέρνησης, με όρους κοινής πορείας αλλά και υπέρβασης των σημερινών σχημάτων του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου, χωρίς αυτό να σημαίνει και «πρόωρη συνταξιοδότηση» των στελεχών τους. Μια τέτοια διαδικασία χωράει την αγωνία που βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες για τα Τέμπη – και τους ανθρώπους που την εκπροσώπησαν – αλλά και ταυτόχρονα της δίνει σχήμα και την κάνει δύναμη αλλαγής.

Κοντολογίς θέλουμε το κόμμα, μέτωπο, πρωτοβουλία – μικρή σημασία έχουν οι λέξεις – της νέας μεταπολίτευσης και όχι του θυμού και της οργής χωρίς πυξίδα και σχέδιο. Και το θέλουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Πηγή: in.gr