ενημέρωση 2:12, 5 November, 2026

Λαβρόφ - Οι αντιρωσικοί πολιτικοί της Ευρώπης είναι καταδικασμένοι, δεν εμπιστεύονται τις στρατηγικές τους

Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι το βασικό καθήκον της εσωτερικής διπλωματίας σήμερα είναι να υποστηρίξει τις προσπάθειες των μαχητών στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση.

ΜΟΣΧΑ, 7 Ιανουαρίου. /TASS/. Οι πολιτικοί στην Ευρώπη που υποδαυλίζουν αντιρωσική υστερία δεν πιστεύουν στις δικές τους στρατηγικές και ως εκ τούτου είναι καταδικασμένοι, δήλωσε την Τετάρτη ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

«Οι συνάδελφοί μας στην άλλη πλευρά των οδοφραγμάτων, κυρίως στην Ευρώπη, οι οποίοι υποδαυλίζουν αντιρωσική υστερία, απαιτούν συνεχώς να μας κλέψουν τα χρήματά μας, να μας ληστέψουν, όπως περιέγραψε τις προθέσεις τους ο πρόεδρος [της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν], και υποστηρίζουν την Ουκρανία μόνο και μόνο για να συνεχίσει να πολεμά τη Ρωσία - δεν πιστεύουν ότι αυτές είναι εφικτές στρατηγικές. Και η έλλειψη πίστης σε αυτό που κάνουν τους καταδικάζει ήδη», σημείωσε ο υπουργός Εξωτερικών.

Ο Λαβρόφ τόνισε ότι το βασικό καθήκον της εσωτερικής διπλωματίας σήμερα είναι να υποστηρίζει τις προσπάθειες των μαχητών στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση. «Υπάρχουν ήδη ορισμένες αλλαγές που αποδεικνύουν μια απλή αλήθεια. Όταν ο σκοπός σου είναι σωστός, όταν ξέρεις για τι εργάζεσαι και όταν ξέρεις για τι αγωνίζονται οι άντρες μας που αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή, τότε όλα στη διπλωματία θα πάνε καλά. Γιατί η πίστη σε αυτό που κάνεις, η πίστη στον σκοπό που σου έχει ανατεθεί, είναι το κλειδί της επιτυχίας», δήλωσε ο Λαβρόφ.

Το Ηνωμένο Βασίλειο βοήθησε τις ΗΠΑ να κατασχέσουν ρωσικό δεξαμενόπλοιο, σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας

Ο Τζον Χίλι επιβεβαιώνει ότι η RAF παρείχε επιπλέον επιτήρηση και ανεφοδιασμό του ναυτικού κατά τη διάρκεια της κατάληψης.

Το Υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας δήλωσε ότι παρείχε στρατιωτική βοήθεια στις αμερικανικές δυνάμεις που κατέσχεσαν ένα πετρελαιοφόρο υπό ρωσική σημαία βορειοδυτικά της Βρετανίας και της Ιρλανδίας, αρχικά υποστηρίζοντας ότι η επιχείρηση ήταν νόμιμη επειδή το πλοίο είχε παραβιάσει τις κυρώσεις των ΗΠΑ κατά του Ιράν.

Ο υπουργός Άμυνας Τζον Χίλι δήλωσε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο επέτρεψε σε αμερικανικά αεροσκάφη να χρησιμοποιήσουν βάσεις για να προετοιμαστούν και να εκτελέσουν την αποστολή, ενώ η RAF παρείχε επιπλέον επιτήρηση και το ναυτικό ανεφοδιαζόταν με καύσιμα ενώ η τελική κατάληψη βρισκόταν σε εξέλιξη.

Ο Χίλι είπε ότι η βρετανική εμπλοκή ήταν δικαιολογημένη βάσει του διεθνούς δικαίου, επειδή το Marinera, το οποίο έπλεε από την Καραϊβική Θάλασσα προς τη Ρωσία , είχε προηγουμένως τεθεί υπό κυρώσεις όταν ήταν γνωστό ως Bella 1.

«Αυτό το πλοίο, με ένα άδικο ιστορικό, αποτελεί μέρος ενός ρωσο-ιρανικού άξονα αποφυγής κυρώσεων, ο οποίος τροφοδοτεί την τρομοκρατία, τις συγκρούσεις και τη δυστυχία από τη Μέση Ανατολή έως την Ουκρανία», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας.

 

Αργότερα, ο Healey διεύρυνε την αιτιολόγηση για την κατάσχεση. Το δεξαμενόπλοιο, όπως είπε στους βουλευτές το βράδυ, είχε αλλάξει το όνομά του «πέντε φορές τα τελευταία πέντε χρόνια» και ύψωνε ψευδώς τη σημαία της Γουιάνας όταν ονομαζόταν Bella 1 και έφτασε στην Καραϊβική.

Ένα πλοίο χωρίς κράτος, δήλωσε ο υπουργός Άμυνας, «μπορεί να αναχαιτιστεί νόμιμα και να υποβληθεί στο δίκαιο του κράτους που το απαγορεύει». Τα πλοία χωρίς κράτος θεωρούνται γενικά ότι δεν προστατεύονται βάσει του διεθνούς δικαίου, αν και υπάρχει συζήτηση σχετικά με το βαθμό στον οποίο μπορούν να επιβιβαστούν ή να κατασχεθούν.

Το Marinera ήταν επίσης, είπε ο υπουργός, μέρος «ενός αυξανόμενου δικτύου σκιώδους ναυτιλίας που τροφοδοτεί και χρηματοδοτεί την αστάθεια» και ότι «η Ρωσία λειτουργεί έναν τεράστιο σκιώδη στόλο για να χρηματοδοτήσει την παράνομη εισβολή της στην Ουκρανία». Πρόσθεσε ότι η παρεμπόδιση τέτοιων πλοίων από το να εμπορεύονται κρυφά έβλαπτε την πολεμική προσπάθεια της Ρωσίας.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να βοηθήσει σε απάντηση αιτήματος των ΗΠΑ για βοήθεια, δήλωσε ο υπουργός Άμυνας. Ωστόσο, οι βρετανικές δυνάμεις έπαιξαν μόνο υποστηρικτικό ρόλο και καμία βρετανική δύναμη δεν συμμετείχε στην επιβίβαση, δήλωσε ο Χίλι στους βουλευτές το βράδυ της Τετάρτης.

Ο Τζέιμς Κάρτλιτζ, εκπρόσωπος άμυνας των Συντηρητικών, δήλωσε ότι το κόμμα του υποστήριξε την κατάσχεση του σκάφους, ενώ οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες κάλεσαν την κυβέρνηση να διευκρινίσει εάν ήταν νόμιμη βάσει του διεθνούς δικαίου. Η Έλι Τσόουνς, των Πρασίνων, ρώτησε γιατί «η κυβέρνησή μας έκρινε συνετό να στηριχτεί στις αμερικανικές στρατιωτικές υποσχέσεις την Τετάρτη;» και ρώτησε εάν θα μπορούσαν να είχαν επιβληθεί αυστηρότερες οικονομικές κυρώσεις στον σκιώδη στόλο.

Το Bella 1 έπλεε προς τη Βενεζουέλα στα τέλη Δεκεμβρίου, αλλά άλλαξε γρήγορα πορεία αφότου το προσέγγισε η Αμερικανική Ακτοφυλακή. Το δεξαμενόπλοιο μετονομάστηκε βιαστικά σε Marinera και τέθηκε υπό ρωσική σημαία σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η κατάσχεσή του, αλλά αυτό δεν πτόησε τις ΗΠΑ.

Το Bella 1 τελούσε υπό κυρώσεις από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ από τον Ιούλιο του 2024, κατηγορούμενο από τις αμερικανικές αρχές ότι εμπλέκεται σε μεταφορά παράνομου φορτίου για μια εταιρεία που ανήκει στη Χεζμπολάχ , την υποστηριζόμενη από το Ιράν λιβανέζικη οργάνωση. Δεν πιστεύεται ότι μεταφέρει πετρέλαιο, γεγονός που προκαλεί εικασίες σχετικά με το εάν θα μπορούσε να μεταφέρει κακόβουλο φορτίο.

Αργότερα, ο Healey διεύρυνε την αιτιολόγηση για την κατάσχεση. Το δεξαμενόπλοιο, όπως είπε στους βουλευτές το βράδυ, είχε αλλάξει το όνομά του «πέντε φορές τα τελευταία πέντε χρόνια» και ύψωνε ψευδώς τη σημαία της Γουιάνας όταν ονομαζόταν Bella 1 και έφτασε στην Καραϊβική.

Ένα πλοίο χωρίς κράτος, δήλωσε ο υπουργός Άμυνας, «μπορεί να αναχαιτιστεί νόμιμα και να υποβληθεί στο δίκαιο του κράτους που το απαγορεύει». Τα πλοία χωρίς κράτος θεωρούνται γενικά ότι δεν προστατεύονται βάσει του διεθνούς δικαίου, αν και υπάρχει συζήτηση σχετικά με το βαθμό στον οποίο μπορούν να επιβιβαστούν ή να κατασχεθούν.

Το Marinera ήταν επίσης, είπε ο υπουργός, μέρος «ενός αυξανόμενου δικτύου σκιώδους ναυτιλίας που τροφοδοτεί και χρηματοδοτεί την αστάθεια» και ότι «η Ρωσία λειτουργεί έναν τεράστιο σκιώδη στόλο για να χρηματοδοτήσει την παράνομη εισβολή της στην Ουκρανία». Πρόσθεσε ότι η παρεμπόδιση τέτοιων πλοίων από το να εμπορεύονται κρυφά έβλαπτε την πολεμική προσπάθεια της Ρωσίας.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να βοηθήσει σε απάντηση αιτήματος των ΗΠΑ για βοήθεια, δήλωσε ο υπουργός Άμυνας. Ωστόσο, οι βρετανικές δυνάμεις έπαιξαν μόνο υποστηρικτικό ρόλο και καμία βρετανική δύναμη δεν συμμετείχε στην επιβίβαση, δήλωσε ο Χίλι στους βουλευτές το βράδυ της Τετάρτης.

Ο Τζέιμς Κάρτλιτζ, εκπρόσωπος άμυνας των Συντηρητικών, δήλωσε ότι το κόμμα του υποστήριξε την κατάσχεση του σκάφους, ενώ οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες κάλεσαν την κυβέρνηση να διευκρινίσει εάν ήταν νόμιμη βάσει του διεθνούς δικαίου. Η Έλι Τσόουνς, των Πρασίνων, ρώτησε γιατί «η κυβέρνησή μας έκρινε συνετό να στηριχτεί στις αμερικανικές στρατιωτικές υποσχέσεις την Τετάρτη;» και ρώτησε εάν θα μπορούσαν να είχαν επιβληθεί αυστηρότερες οικονομικές κυρώσεις στον σκιώδη στόλο.

Το Bella 1 έπλεε προς τη Βενεζουέλα στα τέλη Δεκεμβρίου, αλλά άλλαξε γρήγορα πορεία αφότου το προσέγγισε η Αμερικανική Ακτοφυλακή. Το δεξαμενόπλοιο μετονομάστηκε βιαστικά σε Marinera και τέθηκε υπό ρωσική σημαία σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η κατάσχεσή του, αλλά αυτό δεν πτόησε τις ΗΠΑ.

Το Bella 1 τελούσε υπό κυρώσεις από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ από τον Ιούλιο του 2024, κατηγορούμενο από τις αμερικανικές αρχές ότι εμπλέκεται σε μεταφορά παράνομου φορτίου για μια εταιρεία που ανήκει στη Χεζμπολάχ , την υποστηριζόμενη από το Ιράν λιβανέζικη οργάνωση. Δεν πιστεύεται ότι μεταφέρει πετρέλαιο, γεγονός που προκαλεί εικασίες σχετικά με το εάν θα μπορούσε να μεταφέρει κακόβουλο φορτίο.

Η άμεση βρετανική βοήθεια την Τετάρτη περιελάμβανε την παροχή του RFA Tideforce, ενός πλοίου κοινής ωφέλειας του Βασιλικού Ναυτικού που παρέχει καύσιμα, νερό και άλλες στρατιωτικές προμήθειες. Τα αρχεία πτήσης δείχνουν επίσης ένα αεροσκάφος επιτήρησης RAF Rivet Joint να πετάει προς και από τον Ατλαντικό βόρεια της Ιρλανδίας την Τρίτη.

Η Ευρωπαϊκή Διοίκηση του αμερικανικού στρατού με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ευχαρίστησε το Ηνωμένο Βασίλειο «για την ακλόνητη υποστήριξή του κατά τη διάρκεια της επιχείρησης των ΗΠΑ για την κατάσχεση του M/V Bella».

Τα αρχεία πτήσης έδειξαν ότι το Marinera φαίνεται να παρακολουθούνταν στενά αυτή την εβδομάδα από αμερικανικά αεροσκάφη επιτήρησης P-8 που πετούσαν από την RAF Mildenhall στο Suffolk καθώς διέσχιζε τον Ατλαντικό μερικές εκατοντάδες μίλια δυτικά της Ιρλανδίας. Η επιτήρηση ήταν μέρος αυτού που φαινόταν να είναι μια έντονη προσπάθεια των ΗΠΑ να καταλάβουν το δεξαμενόπλοιο.

Μια σειρά από πτήσεις μεταγωγικών C-17 των ΗΠΑ προς την RAF Fairford στο Gloucestershire τις τελευταίες 36 ώρες είχε πυροδοτήσει εικασίες ότι μετέφεραν ελικόπτερα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ για να καταλάβουν το πλοίο. Δύο πολεμικά πλοία AC-130 βιντεοσκοπήθηκαν επίσης να φτάνουν στο Mildenhall την Κυριακή.

Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από την TankerTrackers, μια εξειδικευμένη εταιρεία παρακολούθησης, έδειξαν ότι το Bella 1 είχε μεταφέρει 7,3 εκατομμύρια βαρέλια ιρανικού αργού πετρελαίου και 3,7 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου Βενεζουέλας στην Κίνα μεταξύ Οκτωβρίου 2021 και Σεπτεμβρίου 2025.

Πηγή: Guardian

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Η πραγματική υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει η Ευρώπη - Νουριέλ Ρουμπινί

Σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται οι ακροδεξιοί ηγέτες, η μεγαλύτερη πρόκληση της Ευρώπης δεν είναι η μετανάστευση ή η «αφύπνιση», αλλά η δική της οικονομική και τεχνολογική οπισθοδρόμηση. Με την υστέρηση στην αύξηση της παραγωγικότητας και την ολοένα και μεγαλύτερη καινοτομία να λαμβάνει χώρα αλλού, η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει τις διαρθρωτικές της αδυναμίες, αλλιώς κινδυνεύει να μείνει ακόμη πιο πίσω.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ – Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προσφέρει μια λανθασμένη αξιολόγηση της Ευρώπης, η οποία θεωρείται εδώ και καιρό ο πιο αξιόπιστος σύμμαχος της Αμερικής. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση και άλλες πολιτικές που χλευάζονται από αξιωματούχους της κυβέρνησης ως «αφυπνισμένες», προειδοποιεί, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε «διαγραφή του πολιτισμού» μέσα σε λίγες δεκαετίες.

Αυτό το επιχείρημα βασίζεται σε μια θεμελιώδη εσφαλμένη ερμηνεία της τρέχουσας δύσκολης κατάστασης της Ευρώπης. Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή απειλή, αυτή έχει ελάχιστη σχέση με τη μετανάστευση ή την πολιτιστική πολιτική. Στην πραγματικότητα, το ποσοστό των κατοίκων που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ελαφρώς υψηλότερο από ό,τι στην Ευρώπη .

Η πραγματική απειλή που αντιμετωπίζει η Ευρώπη έγκειται στην οικονομική και τεχνολογική της υστέρηση. Μεταξύ 2008 και 2023, το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 87% στις ΗΠΑ, σε σύγκριση με μόλις 13,5% στην ΕΕ. Κατά την ίδια περίοδο, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ΕΕ μειώθηκε από 76,5% του επιπέδου των ΗΠΑ σε 50%. Ακόμη και η φτωχότερη πολιτεία των ΗΠΑ - το Μισισιπή - έχει υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα από αυτό αρκετών μεγάλων ευρωπαϊκών οικονομιών, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας , της Ιταλίας και του μέσου όρου της ΕΕ .

Αυτό το διευρυνόμενο οικονομικό χάσμα δεν μπορεί να εξηγηθεί από δημογραφικά στοιχεία. Αντίθετα, αντικατοπτρίζει την ισχυρότερη αύξηση της παραγωγικότητας στις ΗΠΑ, κυρίως λόγω της τεχνολογικής καινοτομίας και της υψηλότερης συνολικής παραγωγικότητας των συντελεστών παραγωγής. Σήμερα, περίπου οι μισές από τις 50 μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας στον κόσμο είναι αμερικανικές, ενώ μόνο τέσσερις είναι ευρωπαϊκές . Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, 241 αμερικανικές εταιρείες έχουν εξελιχθεί από νεοσύστατες επιχειρήσεις σε εταιρείες με κεφαλαιοποίηση αγοράς τουλάχιστον 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε σύγκριση με μόλις 14 στην Ευρώπη.

Αυτές οι τάσεις εγείρουν ένα κρίσιμο ερώτημα: Ποιες χώρες θα ηγηθούν των βιομηχανιών του μέλλοντος και πού εντάσσεται η Ευρώπη; Ο αγώνας για την τεχνολογική ηγεσία εκτείνεται πλέον σε ένα ευρύ φάσμα τομέων, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη και η μηχανική μάθηση, ο σχεδιασμός και η παραγωγή ημιαγωγών, η ρομποτική, η κβαντική υπολογιστική, η ενέργεια σύντηξης, η χρηματοοικονομική τεχνολογία και οι αμυντικές τεχνολογίες. Η Ευρώπη εισέρχεται σε αυτόν τον αγώνα με σαφώς μειονεκτική θέση.

Το αν οι ΗΠΑ ή η Κίνα ηγούνται σήμερα των βιομηχανιών του μέλλοντος παραμένει ανοιχτό προς συζήτηση, αλλά οι περισσότεροι παρατηρητές συμφωνούν ότι ουσιαστικά πρόκειται για μια κούρσα δύο αλόγων, με την Αμερική να εξακολουθεί να προηγείται σε αρκετούς βασικούς τομείς. Πέρα από αυτό, η καινοτομία επικεντρώνεται σε χώρες όπως η Ιαπωνία, η Ταϊβάν, η Νότια Κορέα, η Ινδία και το Ισραήλ. Στην Ευρώπη, αντίθετα, οι καινοτόμες δραστηριότητες περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ελβετία - δύο εκ των οποίων δεν είναι καν κράτη μέλη της ΕΕ.

Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι, ενώ οι ΗΠΑ και η Κίνα κυριαρχούν στις παγκόσμιες τεχνολογικές κατατάξεις, η Ευρώπη βρίσκεται μακριά από την κορυφή. Και οι προοπτικές δεν είναι καθόλου καθησυχαστικές, δεδομένου ότι το επόμενο κύμα καινοτομίας αναμένεται ευρέως να είναι πιο ανατρεπτικό από οτιδήποτε έχουμε δει τον τελευταίο μισό αιώνα.

Το τεχνολογικό χάσμα μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης μπορεί να αποδοθεί σε διάφορους παράγοντες. Πρώτον, οι ΗΠΑ διαθέτουν ένα πολύ βαθύτερο και πιο δυναμικό οικοσύστημα για τη χρηματοδότηση νεοσύστατων επιχειρήσεων, ενώ η Ευρώπη εξακολουθεί να μην διαθέτει μια πραγματική ένωση κεφαλαιαγορών, γεγονός που περιορίζει την κλίμακα και την ταχύτητα με την οποία μπορούν να αναπτυχθούν οι νέες επιχειρήσεις.

Δεύτερον, η Ευρώπη παρεμποδίζεται από υπερβολική και κατακερματισμένη ρύθμιση. Μια νεοσύστατη επιχείρηση στις ΗΠΑ μπορεί να λανσάρει ένα προϊόν βάσει ενός ενιαίου κανονιστικού πλαισίου και να έχει άμεση πρόσβαση σε μια αγορά άνω των 330 εκατομμυρίων καταναλωτών. Η ΕΕ έχει πληθυσμό περίπου 450 εκατομμυρίων, αλλά παραμένει διαιρεμένη μεταξύ 27 εθνικών κανονιστικών καθεστώτων. Μια ανάλυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δείχνει ότι τα εμπόδια στην εσωτερική αγορά στην ΕΕ λειτουργούν σαν δασμοί περίπου 44% για τα αγαθά και 110% για τις υπηρεσίες - πολύ υψηλότεροι από τα επίπεδα δασμών που επιβάλλουν οι ΗΠΑ στις περισσότερες εισαγωγές.

Τρίτον, οι πολιτισμικές αντιλήψεις απέναντι στην ανάληψη κινδύνων διαφέρουν σημαντικά. Μέχρι σχετικά πρόσφατα, ένας αποτυχημένος επιχειρηματίας σε ορισμένες χώρες της ΕΕ (όπως η Ιταλία) μπορούσε να αντιμετωπίσει ποινικές κυρώσεις, ενώ στις ΗΠΑ, ένας ιδρυτής τεχνολογικής εταιρείας που δεν έχει αποτύχει ποτέ θεωρείται συχνά ως υπερβολικά αποφεύγων τον κίνδυνο.

Τέταρτον, οι ΗΠΑ επωφελούνται από ένα βαθιά ολοκληρωμένο ακαδημαϊκό-στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, ενώ η χρόνια υποεπένδυση της Ευρώπης στην άμυνα έχει αποδυναμώσει την ικανότητά της για καινοτομία. Τεχνολογικοί ηγέτες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, το Ισραήλ και, πιο πρόσφατα, η Ουκρανία δαπανούν μεγάλα ποσά για την άμυνα, με την στρατιωτική έρευνα να παράγει συχνά τεχνολογίες που έχουν πολιτικές εφαρμογές.

Παρά ταύτα, πολλοί Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες συνεχίζουν να παρουσιάζουν τις υψηλότερες αμυντικές δαπάνες ως μια ανταλλαγή μεταξύ ασφάλειας και κοινωνικής πρόνοιας. Στην πραγματικότητα, η παράνομη εκμετάλλευση των αμυντικών δαπανών των ΗΠΑ από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έχει περιορίσει το είδος της καινοτομίας που θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει περισσότερα και από τα δύο μέσω της υψηλότερης παραγωγικότητας. Παραδόξως, η διατήρηση του κοινωνικού μοντέλου της Ευρώπης θα απαιτήσει μεγαλύτερες επενδύσεις στην άμυνα, ξεκινώντας με την επίτευξη του νέου στόχου δαπανών του ΝΑΤΟ, ύψους 3,5% του ΑΕΠ.

Εάν η Ευρώπη επιτρέψει στην τεχνολογική της υστέρηση να αυξηθεί τις επόμενες δεκαετίες, κινδυνεύει με παρατεταμένη στασιμότητα και συνεχιζόμενη οικονομική παρακμή σε σχέση με τις ΗΠΑ και την Κίνα. Υπάρχουν, ωστόσο, λόγοι για συγκρατημένη αισιοδοξία. Γνωρίζοντας όλο και περισσότερο ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή πρόκληση, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής έχουν αρχίσει να προωθούν σοβαρές προτάσεις μεταρρυθμίσεων. Τα πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα είναι οι δύο σημαντικές εκθέσεις του 2024 για την ανταγωνιστικότητα της ΕΕ και την ενιαία αγορά από τους πρώην Ιταλούς πρωθυπουργούς Μάριο Ντράγκι και Ενρίκο Λέτα , αντίστοιχα.

Η Ευρώπη διατηρεί επίσης σημαντικά πλεονεκτήματα, όπως ανθρώπινο κεφάλαιο υψηλής ποιότητας, εξαιρετικά εκπαιδευτικά συστήματα και ερευνητικά ιδρύματα παγκόσμιας κλάσης. Με τα κατάλληλα κίνητρα και τις κανονιστικές μεταρρυθμίσεις, αυτά τα περιουσιακά στοιχεία θα μπορούσαν να υποστηρίξουν πολύ υψηλότερα επίπεδα εμπορικής καινοτομίας. Με ένα καλύτερο περιβάλλον για την επιχειρηματικότητα, το υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα της Ευρώπης, η μεγάλη εσωτερική αγορά και τα αυξημένα ποσοστά αποταμίευσης θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην απελευθέρωση ενός κύματος επενδύσεων.

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι, ακόμη και αν η Ευρώπη δεν ηγηθεί ποτέ στις τεχνολογίες αιχμής, θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά την παραγωγικότητα υιοθετώντας και προσαρμόζοντας τις αμερικανικές και κινεζικές καινοτομίες. Πολλές από αυτές τις τεχνολογίες είναι γενικής χρήσης, ωφελώντας τόσο τους υιοθετούντες όσο και τους πρωτοπόρους.

Όλα αυτά φέρνουν την Ευρώπη σε ένα σημείο καμπής. Όπως παρατήρησε ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ , η πτώχευση συμβαίνει «σταδιακά και μετά ξαφνικά». Μέχρι στιγμής, η τεχνολογική παρακμή της Ευρώπης ήταν σταδιακή. Αλλά αν δεν καταφέρει να αντιμετωπίσει τις διαρθρωτικές της αδυναμίες, η σημερινή αργή διάβρωση θα μπορούσε να δώσει τη θέση της σε μια ξαφνική και μη αναστρέψιμη απώλεια οικονομικής σημασίας.

Πηγή: the project Syndicate

Ετήσιο «κίνητρο» 100-150 δισ. δολαρίων για την επέμβαση στη Βενεζουέλα

Δέλεαρ μεγέθους 100-150 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως ήταν αυτό που υποκίνησε τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της Νίκολας Μαδούρο, σύμφωνα με τον γνωστό οικονομολόγο Γκαμπριέλ Ζουκμάν.

Ο καθηγητής της Σχολής Οικονομικών του Παρισιού και της Σχολής Δημόσιας Πολιτικής Goldman του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια υποστήριξε στην πλατφόρμα Substack ότι η εισβολή των ΗΠΑ υποκινείται από τα «100-150 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως που θα καρπωθούν οι μέτοχοι των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών, σε περίπτωση που ένα νέο καθεστώς φιλικό προς τα αμερικανικά συμφέροντα αναλάβει την εξουσία στο Καράκας». «Ο Μαδούρο ήταν ένας βάναυσος και διεφθαρμένος αυταρχικός ηγέτης», έγραψε ο Ζουκμάν, που είναι επικεφαλής και του ανεξάρτητου Παρατηρητηρίου Φορολογίας της Ε.Ε. «Αλλά ο Τραμπ δεν είχε ποτέ κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με βάναυσους και διεφθαρμένους αυταρχικούς ηγέτες. Τέτοια χαρακτηριστικά σπάνια τον ενοχλούν. Ο πραγματικός στόχος της επιχείρησης Τραμπ βρίσκεται αλλού: στην ανάκτηση των πετρελαϊκών προσόδων της Βενεζουέλας προς όφελος της οικονομικής ελίτ της Αμερικής –ένα ντιλ το οποίο κορυφώθηκε τη δεκαετία του 1950», υποστήριξε ο Ζουκμάν, αναφερόμενος σε μια περίοδο κατά την οποία ο τότε πρόεδρος της Βενεζουέλας, Μάρκος Πέρες Χιμένες, κυβερνούσε με σιδηρά γροθιά αλλά υποστηρίχθηκε από την Ουάσινγκτον, κυρίως επειδή επέτρεπε σε ξένες πετρελαϊκές εταιρείες να εκμεταλλεύονται τους τεράστιους πόρους της χώρας.

«Το 1957, στην κορύφωση αυτού του εξορυκτικού καθεστώτος, τα κέρδη που αποκόμιζαν οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες στη Βενεζουέλα ήταν περίπου ίσα με τα κέρδη που αποκόμιζαν όλες οι αμερικανικές πολυεθνικές (σε όλους τους κλάδους) στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική και στις χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης μαζί. Περίπου το 12% του καθαρού εγχώριου προϊόντος της Βενεζουέλας έρεε απευθείας στις τσέπες των Αμερικανών μετόχων», σημείωσε ο Ζουκμάν, προσθέτοντας ότι «το ποσό αυτό ήταν περίπου ίσο με το συνολικό εισόδημα του φτωχότερου 50% του πληθυσμού της Βενεζουέλας. Αυτή είναι η “χρυσή εποχή” που θέλει να επαναφέρει η κυβέρνηση Τραμπ», καταλήγει ο ίδιος.

Πηγή: efsyn

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0