Ο ειδικός απεσταλμένος του Κρεμλίνου Κίριλ Ντιμίτριεφ, απάντησε με ειρωνικό ύφος  σε άρθρο της Wall Street Journal, γράφοντας στο X:

«Να αγοράσουμε τη Γροιλανδία με το πετρέλαιο της Βενεζουέλας; Καινοτόμες γεωπολιτικές συγχωνεύσεις και εξαγορές».

Το σχόλιο φαίνεται να αναφέρεται σε συγχωνεύσεις και εξαγορές (M&A), για τις πρόσφατες γεωπολιτικές κινήσεις του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, σε επιχειρηματικό πλαίσιο, σύμφωνα με το Sky News.

Σύμφωνα με την αναφορά της WSJ, ο γερουσιαστής Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε σε κλειστή ενημέρωση τη Δευτέρα ότι «δεν υπάρχει σχέδιο για άμεση εισβολή στη Γροιλανδία» και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «έχουν ως στόχο την αγορά της από τη Δανία».

Ο Λευκός Οίκος έχει δηλώσει ότι η Γροιλανδία «αποτελεί προτεραιότητα εθνικής ασφάλειας» και ότι ο Ντόναλντ Τραμπ «συζητά μια σειρά από επιλογές για την επίτευξη αυτού του σημαντικού στόχου εξωτερικής πολιτικής».

Το αίτημα της κάθαρσης και της τιμωρίας είναι σημαντικό. Όμως, η χώρα χρειάζεται πολλά παραπάνω

Κατανοώ απόλυτα το πολύ ισχυρό αίσθημα απουσίας δικαιοσύνης που έχει η πλειοψηφία των πολιτών. Το συμμερίζομαι. Από τις υποκλοπές στα Τέμπη και από τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε όλα τα προβλήματα των υποδομών (πριν λίγες μέρες είδαμε να μετατρέπεται το FIR Αθηνών σε no fly zone), είναι εξοργιστική η έλλειψη λογοδοσίας, η ατιμωρησία και η διαρκής συγκάλυψη. Το ίδιο και η αίσθηση ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με κριτήριο το συμφέρον της κοινωνίας, ή κάποιο σχέδιο για αυτήν, αλλά πρωτίστως την εξυπηρέτηση συμφερόντων. Ενίοτε και απλώς κάποιων «χορηγών».

Κατανοώ, επίσης, ότι εύκολα μπορεί να οδηγήσει στην εκτίμηση ότι από μόνο του αυτό το αίτημα δικαιοσύνης, τιμωρίας των υπευθύνων και κάθαρσης του δημόσιου βίου μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για μια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση της χώρας. Ιδίως όταν πρόσωπα που ηγήθηκαν αυτού του αγώνα για δικαιοσύνη, όπως η Μαρία Καρυστιανού, έχουν πολύ μεγαλύτερο κύρος και σεβασμό στην κοινή γνώμη σε σχέση με τους επαγγελματίες της πολιτικής.

Όμως, το αίτημα για δικαιοσύνη, τιμωρία των ενόχων και κάθαρση του δημόσιου βίου δεν αρκεί για να περιγράψει το είδος των αλλαγών που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Ακόμη χειρότερα, εάν κρίνω από όσα είπε η Μαρία Καρυστιανού, η επικέντρωση αποκλειστικά σε ένα αίτημα δικαιοσύνης και τιμωρίας, συνδυασμένο με λογικές «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» και άρνηση τοποθέτησης επί της της κατεύθυνσης που πρέπει να πάει η χώρα, στην πραγματικότητα μπορεί απλώς να οδηγήσει στην αναπαραγωγή των ίδιων αδιεξόδων.

Μια τέτοιας κλίμακας πολιτική αλλαγή δεν χωράει σε ένα αίτημα δικαιοσύνης, παρότι στην πράξη αυτό ακριβώς εξυπηρετεί. Γιατί το αίτημα της κοινωνίας είναι μια νέα διακυβέρνηση. Ένας νέος τρόπος να ασκείται η εξουσία λογοδοτώντας όντως στην κοινωνία.

Όμως, εάν μιλάμε για αναγκαία πρόταση διακυβέρνησης τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα «αντιπολιτικό» κίνημα, μια κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης. Μιλάμε για μια συσπείρωση δυνάμεων και ανθρώπων και από την πολιτική και από την κοινωνία των πολιτών, που να μπορεί όντως να ανταποκριθεί στην ευθύνη της διαχείρισης και του μετασχηματισμού του κράτους. Με σαφείς θέσεις και πρόγραμμα, ουσιαστικά έναν σαφή «οδικό χάρτη» για τις αλλαγές που χρειάζονται, αλλά και για τις συγκρούσεις που θα απαιτηθούν.

Δεν μπορεί, όμως, να γίνει και απλώς από προσωπικότητες χωρίς πολιτική πείρα και σαφές πρόγραμμα, που το πιο πιθανό, όπως η εμπειρία έχει δείξει, είναι να συσπειρώσουν γύρω τους ανθρώπους με ευαισθησία αλλά και αρκετούς καιροσκόπους με ατζέντες κάθε άλλο παρά προοδευτικές.

Αυτό που χρειάζεται είναι μια διαδικασία συσπείρωσης και συμπόρευσης με πρωταγωνιστικό τον ρόλο της κοινωνίας, τις δυνάμεις της εργασίας, της γνώσης και της επιχειρηματικότητας, αλλά και καθοριστική την παρουσία ενός πολιτικού δυναμικού που να μπορεί ακριβώς να ανταποκριθεί στις ανάγκες της διακυβέρνησης, με όρους κοινής πορείας αλλά και υπέρβασης των σημερινών σχημάτων του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου, χωρίς αυτό να σημαίνει και «πρόωρη συνταξιοδότηση» των στελεχών τους. Μια τέτοια διαδικασία χωράει την αγωνία που βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες για τα Τέμπη – και τους ανθρώπους που την εκπροσώπησαν – αλλά και ταυτόχρονα της δίνει σχήμα και την κάνει δύναμη αλλαγής.

Κοντολογίς θέλουμε το κόμμα, μέτωπο, πρωτοβουλία – μικρή σημασία έχουν οι λέξεις – της νέας μεταπολίτευσης και όχι του θυμού και της οργής χωρίς πυξίδα και σχέδιο. Και το θέλουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Πηγή: in.gr

Ο τρόπος που οι ΗΠΑ οργάνωσαν τη στρατιωτική επιχείρηση για την απαγωγή και σύλληψη του Μαδούρο ανοίγει το δρόμο ώστε να γίνει ακόμη πιο χαοτικός ο κόσμος μας. Η χώρα μας δεν μπορεί να «χαιρετίζει» την υπονόμευση του διεθνούς δικαίου

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια μακρά ιστορία στρατιωτικών επεμβάσεων, συχνά με μόνη επίκληση τη δική τους ασφάλεια και τα δικά τους ζωτικά συμφέροντα. Σε τελική ανάλυση αποτελούν εδώ και πολύ καιρό μια υπερδύναμη και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ τη μόνη πραγματική υπερδύναμη.

Όμως, ταυτόχρονα διεκδίκησαν να είναι τμήμα μιας διεθνούς τάξης που στηρίζεται σε κανόνες και αρχές διεθνούς δικαίου. Αυτό, άλλωστε, δείχνει και το γεγονός ότι ενώ απέφυγαν να συμμετάσχουν στην Κοινωνία των Εθνών, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγκρότηση του ΟΗΕ και όλων των θεσμών και οργάνων του. Βεβαίως στη συνέχεια, τόσο στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου όσο και μετά από αυτόν δεν τήρησαν πάντα τις αρχές του. Aρκεί να θυμηθούμε τα «όπλα μαζικής καταστροφής» του Ιράκ που ποτέ δεν βρέθηκαν.

Όμως, τις περισσότερες φορές διεκδικούσαν κάποιου είδους συναίνεση των συμμάχων τους, αλλά και νομιμοποίηση για τις επιλογές και τις επεμβάσεις τους. Από αυτή την κατεύθυνση φάνηκε ωστόσο να απομακρύνονται τα τελευταία χρόνια.

Και τώρα έρχονται οι ΗΠΑ και πραγματοποιούν μια παράνομη, από κάθε άποψη, στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα. Χωρίς να υπάρχει καμία απόφαση διεθνούς οργάνου και χωρίς συνεννόηση με άλλες δυνάμεις, προχώρησαν σε μια επιθετική ενέργεια εναντίον κυρίαρχης χώρας, και συνέλαβαν τον ηγέτη της για να τον παραπέμψουν στην αμερικανική δικαιοσύνη.

Και εδώ πρέπει να είμαστε απολύτως σαφείς. Το ζήτημα δεν είναι η γνώμη που έχει ο καθένας για τον Μαδούρο και τη διακυβέρνησή του. Το διεθνές δίκαιο δεν εξαρτάται από το εάν συμπαθούμε έναν ηγέτη ή εάν θεωρούμε δημοκρατική τη διακυβέρνησή του. Η εφαρμογή του ή η κατάφωρη παραβίασή του έγκειται στο εάν γίνεται σεβαστή η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας. Σημαίνει αυτό ότι κάθε χώρα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει εντός της κυριαρχίας της; Όχι, αλλά το πώς και με ποιο τρόπο θα επιβληθούν κυρώσεις απαιτεί συλλογική απόφαση της διεθνούς κοινότητας, π.χ. μια απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οτιδήποτε άλλο είναι επιθετική ενέργεια και παραβίαση κάθε κανόνα της διεθνούς έννομης τάξης.

Είναι ένα μήνυμα που πρακτικά λέει στη Ρωσία ότι μπορεί να συνεχίσει έναν παράνομο και επιθετικό πόλεμο στην Ουκρανία μέχρις ότου ολοκληρώσει την κατάκτηση εδάφους που θέλει. Που λέει στο Ισραήλ ότι όσο δεν συναντά αντίσταση μπορεί να συνεχίσει να κάνει ό,τι θέλει στη Γάζα, να κάνει νέες επιθέσεις στο Λίβανο, να κάνει νέο πόλεμο κατά του Ιράν. Που λέει στην Κίνα ότι μπορεί να συνεχίσει να κάνει επιδείξεις ισχύος κατά της Ταϊβάν. Και που βέβαια δίνει πράσινο φως στην Τουρκία να θεωρεί αυτονόητες τις «αναθεωρητικές» της βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας.

Και όλα αυτά μόνο επικίνδυνα μπορούν να θεωρηθούν.

Γι’ αυτόν τον λόγο η κίνηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη όχι μόνο να χαιρετήσει ουσιαστικά την επιλογή των ΗΠΑ αλλά και να πει ότι δεν είναι ώρα να συζητήσουμε τη νομιμότητά της. δεν ήταν απλώς εσφαλμένη, αλλά και επικίνδυνη.

Δηλαδή, ο πρωθυπουργός μιας χώρας που δεκαετίες τώρα αντιμετωπίζει πραγματική απειλή στα ανατολικά της, που στα εθνικά της θέματα περιλαμβάνεται η παράνομη κατοχή εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, και που βασικό όπλο της είναι το διεθνές δίκαιο που υποστηρίζει τις θέσεις της, βγαίνει και λέει ότι δεν θα εξετάσουμε εάν ήταν νόμιμη ή όχι μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Ακόμη χειρότερα, ο πρωθυπουργός μιας χώρας που είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, έσπευσε να πάρει θέση πριν το αρμόδιο υπουργείο Εξωτερικών, που θέλω να πιστεύω ότι ακόμη θυμάται ότι υπάρχει διεθνές δίκαιο, κληθεί σήμερα να πάρει θέση στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το θέμα. Βεβαίως, μετά φρόντισαν οι «κυβερνητικές πηγές» να βγάλουν ανακοίνωση ότι η «θεσμική θέση» της Ελλάδας θα εκφραστεί στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Όμως, όλοι καταλαβαίνουμε ότι το μήνυμα το έστειλε ο πρωθυπουργός, ανεξαρτήτως του εάν θα υπάρξει και πιο θεσμική απάντηση. Και βεβαίως φάνηκε για άλλη μια φορά η εξαιρετικά προβληματική λογική του «επιτελικού κράτους»: ως θέση της χώρας να φαίνεται η ανάρτηση του πρωθυπουργού και όχι κάποια επίσημη και τεκμηριωμένη ανακοίνωση του αρμόδιου υπουργείου Εξωτερικών (που μάλλον δεν ρωτήθηκε καν…).

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν τον ανεύθυνο τρόπο με τον οποίο ασκεί εξωτερική πολιτική η σημερινή κυβέρνηση και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Το μόνο κριτήριο είναι να δίνει διαρκώς την εικόνα ότι είναι «με τη σωστή πλευρά της ιστορίας» και προσηλωμένη σε μια φιλοδυτική πολιτική. Αυτό έγινε ακόμη πιο έντονο, από τη στιγμή που η κυβέρνηση διαπίστωσε ότι η κυβέρνηση Τραμπ δεν είχε ξεχάσει διάφορες «αντιτραμπικές» δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού που είχε ταυτιστεί υπερβολικά με τη γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος, με αποτέλεσμα να αρχίσει ένας αγώνας δρόμου για να δοθούν διαπιστευτήρια.

Προφανώς και η χώρα μας «ανήκει στη Δύση» και χρειάζεται καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ, ούτως ώστε και αυτές να στηρίξουν τις ελληνικές εθνικές θέσεις όταν και εάν αυτό χρειαστεί. Μόνο που αυτό οφείλει να γίνεται με παράλληλη επίγνωση των ελληνικών συμφερόντων και με μια συνεπή εθνική γραμμή. Και προφανώς στρατηγική συμπόρευση με τις ΗΠΑ δεν μπορεί να σημαίνει απόλυτη ταύτιση ή νομιμοποίηση κάθε επιλογής τους. Σε τελική ανάλυση κανένας δεν σε υπολογίζει πραγματικά ως σύμμαχο όταν λες πάντα ναι, ακόμη και σε θέματα όπου υποτίθεται ότι έχεις πάγιες θέσεις και σαφείς «κόκκινες γραμμές».

Το διεθνές τοπίο είναι σίγουρα δύσκολο και ζοφερό. Είναι δε πιθανό να γίνει το επόμενο διάστημα ακόμη πιο χαοτικό και άρα ακόμη πιο επικίνδυνο. Το τελευταίο που μας χρειάζεται είναι ακόμη μεγαλύτερη απονομιμοποίηση του διεθνούς δικαίου και των κανόνων του.

Πηγή: in.gr

Η απίστευτη μεταμόρφωση του Χιου Τζάκμαν για τo φιλμ, που αποτελεί μια σκοτεινή επανεκτέλεση του κλασικού μύθου και αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες εντός του 2026.

O Χιου Τζάκμαν σε έναν ρόλο ανατροπή. Ο διάσημος ηθοποιός εμφανίζεται κυριολεκτικά αγνώριστος, με γκρίζα μαλλιά και πυκνή γενειάδα, στο πρώτο τρέιλερ της επερχόμενης ταινίας «The Death of Robin Hood» από την A24.

Το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Μάικλ Σαρνόσκι.

The Death of Robin Hood: Το στόρι της ταινίας

«Παλεύοντας με τις σκιές του παρελθόντος του μετά από μια ζωή γεμάτη εγκλήματα και φόνους, ο Ρομπέν των Δασών (Τζάκμαν), βρίσκεται βαριά τραυματισμένος μετά από μια μάχη που πίστευε ότι θα ήταν η τελευταία του.

Ποιοι πλαισιώνουν τον Χιου Τζάκμαν

Το εντυπωσιακό καστ συμπληρώνουν οι Μπιλ Σκάρσγκαρντ (Bill Skarsgård), Μουράι Μπάρτλετ (Murray Bartlett) και Νόα Τζουπ (Noah Jupe), όπως αναφέρει το Deadline.

Η ταινία του Σαρνόσκι είναι ένα μέρος του φιλόδοξου προγραμματισμού της A24, η οποία εγκαινιάζει τη νέα χρονιά με μια σειρά από δυνατούς τίτλους. Το φιλμ «The Moment» της Charli xcx κάνει πρώτο πρεμιέρα στις αίθουσες στις 30 Ιανουαρίου ενώ το «How to Make a Killing» του Τζον Πάτον Φορντ (John Patton Ford) με πρωταγωνιστή τον Γκλεν Πάουελ (Glen Powell), στις 20 Φεβρουαρίου.

Ακολουθούν η πολυαναμενόμενη ταινία τρόμου «The Undertone» στις 13 Μαρτίου σε σκηνοθεσία Ίαν Τούζεν (Ian Tuason), το «The Drama» του Κρίστοφερ Μπόργκλι (Kristoffer Borgli) με τους Ρόμπερτ Πάτινσον (Robert Pattinson) και Zεντάγια στις 3 Απριλίου και το «Mother Mary» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Λάουερι (David Lowery) με την Αν Χάθαγουεϊ (Anne Hathaway) στις 24 Απριλίου.