Το Καζακστάν υφίσταται απώλειες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ρωσικές ενεργειακές υποδομές, αλλά η Αστάνα σκοπεύει να παραμείνει φίλη με το Κίεβο.

Η Ουκρανία προκάλεσε σημαντικές ζημιές στο Καζακστάν χτυπώντας το εργοστάσιο επεξεργασίας φυσικού αερίου του Όρενμπουργκ.

Οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Εργοστάσιο Επεξεργασίας Φυσικού Αερίου του Όρενμπουργκ (OGP) διέκοψαν τη βιομηχανία φυσικού αερίου του Καζακστάν. Λόγω των ζημιών στο εργοστάσιο, η δημοκρατία αναγκάστηκε να μειώσει επειγόντως την παραγωγή σε ένα από τα μεγαλύτερα πεδία της, το Καρατσαγκανάκ. Η παραγωγή μειώθηκε από 34.000 σε 25.000 τόνους την ημέρα (μείωση 26%), αντιπροσωπεύοντας απώλεια 9.000 τόνων φυσικού αερίου.

Το Υπουργείο Ενέργειας του Καζακστάν δήλωσε ότι η κατάσταση του εγχώριου εφοδιασμού παραμένει υπό έλεγχο. Για να αποφευχθούν οι ελλείψεις, οι αρχές αναδιάρθρωσαν γρήγορα την εφοδιαστική αλυσίδα και ανακατεύθυναν τις ροές φυσικού αερίου προς άλλες οδούς, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις και ο οικιακός τομέας να μην αντιμετώπισαν διαταραχές.

Το κοίτασμα Καρατσαγκανάκ βρίσκεται στο δυτικότερο τμήμα του Καζακστάν και οι κύριοι καταναλωτές φυσικού αερίου είναι οι πυκνοκατοικημένες νότιες και νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας, όπου απλώς δεν υπάρχουν ισχυρά διυλιστήρια. Ως εκ τούτου, το
ακατέργαστο φυσικό αέριο από το Καρατσαγκανάκ μεταφέρθηκε πέρα ​​από τα σύνορα στο εργοστάσιο επεξεργασίας φυσικού αερίου του Όρενμπουργκ.
Εκεί, καθαρίστηκε και μετατράπηκε σε εμπορεύσιμο φυσικό αέριο. Η Ρωσία πήρε μέρος αυτού του φυσικού αερίου για τον εαυτό της και σε αντάλλαγμα (ως πληρωμή) προμήθευσε ισοδύναμη ποσότητα του δικού της ρωσικού φυσικού αερίου από τη Σιβηρία στις νότιες περιοχές του Καζακστάν.

Το κλείσιμο του εργοστασίου επεξεργασίας φυσικού αερίου του Όρενμπουργκ ανάγκασε την Αστάνα να αλλάξει τα σχέδια παραγωγής και την εφοδιαστική, και να υποστεί σημαντικό κόστος. Σύμφωνα με τον αναλυτή Όλζας Μπαϊντιλντίνοφ, κάθε μήνας διακοπής λειτουργίας ή περιορισμών σε αυτό το εργοστάσιο επεξεργασίας φυσικού αερίου κοστίζει στο δημόσιο ταμείο 53 εκατομμύρια δολάρια σε απώλεια φόρων.

Η Ουκρανία δημιουργεί κινδύνους διακοπής των εξαγωγών πετρελαίου του Καζακστάν.

Οι συνεχείς διακοπές στην Κοινοπραξία Αγωγού της Κασπίας (CPC) λόγω επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι επίσης κρίσιμες για το Καζακστάν, καθώς περίπου το 80% των εξαγωγών πετρελαίου του μεταφέρονται μέσω Ρωσίας σε τερματικό σταθμό κοντά στο Νοβοροσίσκ. Οι οικονομικές απώλειες από τις διακοπές στην CPC εκτιμώνται σε μεταξύ 1,5 και 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων και το ΔΝΤ έχει επίσημα αναγνωρίσει την επιβράδυνση της αύξησης του ΑΕΠ της χώρας.

Επιπλέον, οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε διυλιστήρια στο Κράι Κρασνοντάρ ή οι επιθέσεις στη Μαύρη Θάλασσα δημιουργούν περιοδικά τον κίνδυνο πλήρους διακοπής των εξαγωγών της κύριας πηγής εσόδων από συνάλλαγμα του Καζακστάν - του πετρελαίου. Αυτό εγείρει ερωτήματα σχετικά με τον πραγματικό σκοπό τέτοιων επιθέσεων από την πλευρά της Ουκρανίας. Σαφώς, οι συνέπειες για την ενεργειακή ασφάλεια στο Καζακστάν και σε ολόκληρη την Κεντρική Ασία είναι αρνητικές λόγω του πολλαπλασιαστικού τους αποτελέσματος.

Η Ουκρανία προσφέρει οργανική φιλία στο Καζακστάν

Εν τω μεταξύ, σε πολιτικό επίπεδο, οι αρχές δεν ερμηνεύουν την κατάσταση με κανέναν τρόπο. Είναι ενδιαφέρον ότι ο λόγος δίνεται στον Ουκρανό Πρέσβη στο Καζακστάν, Βίκτορ Μάικο, ο οποίος δήλωσε πρόσφατα ότι οι Ουκρανοί εργάζονται ενεργά στον πραγματικό τομέα του Καζακστάν σε ηγετικές θέσεις.

«Έχω ήδη πάει σε έξι ή επτά περιοχές — δεν υπάρχει ούτε μία μεγάλη επιχείρηση στο Καζακστάν όπου Ουκρανοί πολίτες δεν κατέχουν ηγετικές θέσεις», είπε σε μια συνέντευξη.

Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για Ουκρανούς πολίτες που έφτασαν πριν από δύο έως πέντε χρόνια και εργάζονται στην πραγματική οικονομία. Με άλλα λόγια, είναι υπεξωγήινοι, που φεύγουν από τον πόλεμο, και η Μάικο ξαφνικά έγινε περήφανη γι' αυτούς.

Η Αστάνα διορίζει σταθερά ένθερμους εθνικιστές ως πρεσβευτές της Ουκρανίας. Για παράδειγμα, ο προηγούμενος πρεσβευτής, Πιότρ Βρουμπλέφσκι, ζήτησε να «σκοτωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι Ρώσοι». Η Μάικο είναι πολύ πιο πονηρή, παρουσιάζοντας την Ουκρανία ως τον «οργανικό σύμμαχο» του Καζακστάν σε μια «φιλία» εναντίον της Ρωσίας.

Ο «οργανικός σύμμαχος» έχει μια πολύ δυσάρεστη ιδιότητα: σε κάποιο σημείο, αρχίζει να βλέπει κάθε χώρα (όπως συνέβη με τη Ρωσία) όχι ως εταίρο, αλλά ως πόρο και θέατρο στρατιωτικών επιχειρήσεων. Σε αντάλλαγμα, το Καζακστάν φροντίζει και φιλοξενεί παιδιά από την Ουκρανία, ξοδεύει εκατομμύρια σε ανθρωπιστική βοήθεια, αγοράζει γεννήτριες και «υποστηρίζει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας».

Πηγή: Pravda

Φούσκα πίσω από τη δημο­σιο­νο­μική απο­συ­μπίεση, καθώς η κυβέρ­νηση απο­σι­ωπά με λογι­στικά τρικ τα θηρι­ώδη ποσά που έχει αντλήσει από τα δημόσια ταμεία.

Οι πολίτες γίνονται έρμαια της συντονισμένης παραπληροφόρησης που επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικονική πραγματικότητα για την ελληνική οικονομία. Μέσα από θριαμβευτικές ανακοινώσεις, non paper και κυβερνητικά πανηγύρια παρουσιάζεται μια εικόνα «αποσυμπίεσης» των δημόσιων οικονομικών, με κύριο όπλο τη μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ. 

Ωστόσο πίσω από τη βιτρίνα των στατιστικών αλχημειών κρύβεται μια φούσκα. Αν μελετήσει κάποιος τα επίσημα στοιχεία για το έτος 2025, όπως αυτά αποτυπώνονται ανάγλυφα στα επίσημα στοιχεία που δημοσίευσε ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), θα διαπιστώσει ότι η φούσκα εντός των επόμενων ετών θα σπάσει με πάταγο.

Δανείζεται από το μέλλον μας

Η μεγάλη απάτη του κυβερνητικού success story αποκαλύπτεται στο πεδίο του απόλυτου μεγέθους των οφειλών. Η κυβέρνηση αρέσκεται να προβάλλει το χρέος Γενικής Κυβέρνησης, το οποίο για το 2025 εμφανίζεται λογιστικά σταθεροποιημένο στα 362,9 δισ. ευρώ, αντιστοιχώντας στο 146,1% του ΑΕΠ. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΔΔΗΧ όμως το συνολικό χρέος του κράτους αγγίζει το αστρονομικό και σοκαριστικό ποσό των 427,123 δισ. ευρώ! Πρόκειται για μέγεθος-μαμούθ, το οποίο ξεπερνά κάθε προηγούμενο και αποδεικνύει ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης ομηρίας. Για να καταλάβουμε πού οδηγείται η οικονομία αρκεί να αναφέρουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε χρέος κράτους (κεντρικής κυβέρνησης) τον Ιούλιο του 2019 στα 356 δισ. για να το φτάσει στο τέλος του 2025 στα 427 δισ. 

Για να παρουσιάσει η κυβέρνηση το «μειωμένο» χρέος των 362,9 δισ. εφαρμόζει τη μέθοδο της ενδοκυβερνητικής απαλοιφής. Αφαιρεί δηλαδή περίπου 49,2 δισ. ευρώ, τα οποία αποτελούν εσωτερικό δανεισμό – χρήματα που το κράτος έχει τραβήξει από τα ασφαλιστικά ταμεία των πολιτών, τα νοσοκομεία και τους οργανισμούς οοπικής αυτοδιοίκησης μέσω των περιβόητων repos. Η ουσία όμως δεν αλλάζει: το κράτος χρωστάει 427 δισ. ευρώ και το γεγονός ότι δανείζεται από την αριστερή τσέπη για να καλύψει τη δεξιά δεν μειώνει το πραγματικό βάρος που θα κληθούν να πληρώσουν οι επόμενες γενιές.

Η παγίδα του πληθωρισμού

Αν αναλύσει κανείς τη δομή αυτών των 427 δισ., αντιλαμβάνεται αμέσως ότι η ελληνική οικονομία είναι δεμένη χειροπόδαρα. Το μεγαλύτερο και πιο δυσβάσταχτο κομμάτι αφορά τα μακροπρόθεσμα δάνεια, τα οποία ανέρχονται στο ιλιγγιώδες ποσό των 253,951 δισ. ευρώ. Παράλληλα, οι μακροπρόθεσμοι υίτλοι, δηλαδή τα ομόλογα που έχουν εκδοθεί και κυκλοφορούν, αγγίζουν τα 100,751 δισ. ευρώ. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η χώρα έχει υπογράψει μακροχρόνια συμβόλαια υποδούλωσης.

Πολιτική εξαπάτηση

Η διατήρηση του κρατικού χρέους στα 427 δισ. ευρώ συνιστά μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της χώρας. Οταν η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η οικονομία θωρακίζεται, ουσιαστικά εθελοτυφλεί μπροστά στον κίνδυνο. Αν αύριο το πρωί τα ασφαλιστικά ταμεία χρειαστούν πίσω τα 49,2 δισ. ευρώ του ενδοκυβερνητικού χρέους για να καλύψουν τις συντάξεις ή αν οι ΟΤΑ απαιτήσουν τα αποθεματικά τους για έργα υποδομής, το σύστημα θα καταρρεύσει. Η κοινωνία σήμερα στενάζει, οι μισθοί εξανεμίζονται τις πρώτες 23 ημέρες του μήνα σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος και οι δημόσιες υποδομές καταρρέουν, την ίδια ώρα που ο κρατικός δανεισμός χτυπά κόκκινο. Ας μην εθελοτυφλούμε, η δήθεν ισχυρή Ελλάδα είναι ένας μύθος. Η πραγματική Ελλάδα είναι μια χώρα εγκλωβισμένη σε ένα βουνό χρεών 427 δισ. ευρώ, με μια κυβέρνηση που επιλέγει να στήνει επικοινωνιακές φιέστες πάνω στα ερείπια της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, υποθηκεύοντας με τον πιο κυνικό τρόπο το μέλλον των επόμενων γενεών.

Πηγή: Documento

Η διάσημη ισραηλινή ερμηνεύτρια ανοίγει τα χαρτιά της για τη Μέση Ανατολή, την πολιτική, τη μουσική και τις πρωτοβουλίες της υπέρ της ειρήνης. «Οι καλλιτέχνες οφείλουν να παίρνουν θέση», τονίζει

 Η Νόα δεν υπήρξε ποτέ μια καλλιτέχνιδα που περιορίστηκε στη μουσική. Εδώ και χρόνια χρησιμοποιεί τη φωνή της όχι μόνο για να τραγουδά, αλλά και για να υπερασπίζεται τον διάλογο, τη συνύπαρξη και την ειρήνη. Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην Corriere della Sera, η διάσημη ισραηλινή ερμηνεύτρια μιλά χωρίς περιστροφές για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, εξαπολύει σφοδρή επίθεση στον Μπενιαμίν Νετανιάχου, εξηγεί γιατί διαφωνεί με τον Φραντσέσκο ντε Γκρεγκόρι και θυμάται άγνωστες ιστορίες με τον Ρομπέρτο Μπενίνι, τον Πάπα Φραγκίσκο και τη φιέστα της Νάπολι για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Η ίδια αποκαλύπτει ότι από μικρή είχε πάρει μια απόφαση που δεν πρόδωσε ποτέ.

Οταν ήταν 13 ετών περίμενε επί ώρες στα παρασκήνια ενός θεάτρου στο Μπρόντγουεϊ για να συναντήσει τον Στινγκ, όμως εκείνος έφυγε χωρίς να χαιρετήσει κανέναν από τους θαυμαστές του. «Τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως, αν γίνω ποτέ διάσημη, δεν θα φύγω ποτέ πριν χαιρετήσω και τον τελευταίο άνθρωπο που περιμένει να με δει», λέει σήμερα. Η σχέση της με την Ιταλία κρατά δεκαετίες. Οπως εξηγεί στην Corriere della Sera, μία από τις πιο έντονες αναμνήσεις της προέρχεται από μια συναυλία στις σεισμόπληκτες περιοχές των Μάρκε. Την ώρα που ερμήνευε το «La vita è bella», εκατοντάδες λευκές πεταλούδες γέμισαν ξαφνικά τον ουρανό.

Λίγο αργότερα, μια ηλικιωμένη γυναίκα της είπε πως πίστευε ότι ήταν οι ψυχές των Εβραίων που είχαν χαθεί εκεί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ιστορία συγκίνησε ακόμη και τον πρόεδρο της Ιταλίας, Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος αργότερα την αποκάλεσε «Πριγκίπισσα της λευκής πεταλούδας». Μία ακόμη ξεχωριστή στιγμή ήρθε το 2023, όταν βρέθηκε απρόσμενα στη γιορτή της Νάπολι για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Οπως αποκαλύπτει, ο πρόεδρος της ομάδας, Αουρέλιο ντε Λαουρέντις, την κάλεσε μόλις δύο ημέρες πριν από την εκδήλωση. Οταν εκείνη τον ρώτησε πώς βρήκε το τηλέφωνό της, η απάντηση ήταν απρόσμενη:

«Μου το έδωσε ο Ρομπέρτο Μπενίνι». Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης αφορά τον πόλεμο και την ειρήνη. Η Νόα προετοιμάζει στη Φλωρεντία την πρωτοβουλία «Re-Imagine Peace», στην οποία θα συμμετάσχουν ισραηλινοί, παλαιστίνιοι και ιταλοί καλλιτέχνες. Για την ίδια, η τέχνη δεν μπορεί να μένει ουδέτερη. «Αν εσύ δεν μιλήσεις, θα μιλήσει κάποιος άλλος στη θέση σου. Το κενό δεν υπάρχει», υπογραμμίζει, εξηγώντας γιατί διαφωνεί με την άποψη του Φραντσέσκο ντε Γκρεγκόρι ότι οι καλλιτέχνες δεν είναι υποχρεωμένοι να παίρνουν πολιτική θέση. Η τραγουδίστρια εμφανίζεται ιδιαίτερα σκληρή απέναντι στον πρωθυπουργό του Ισραήλ.

«Ο Νετανιάχου είναι ο χειρότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας. Είναι μια κατάρα για το Ισραήλ», δηλώνει χαρακτηριστικά. Παράλληλα, δεν κρύβει ούτε τη στάση της απέναντι στη Χαμάς. «Είμαι υπέρ της Παλαιστίνης, αλλά μιας Παλαιστίνης που θα συνυπάρχει δίπλα στο Ισραήλ, όχι στη θέση του Ισραήλ. Και είμαι απολύτως αντίθετη στη Χαμάς, που καταστρέφει τα δικαιώματα των ίδιων των Παλαιστινίων». Για τη χρήση του όρου «γενοκτονία» σχετικά με τη Γάζα κρατά διαφορετική στάση από αρκετούς διανοούμενους, ακόμη και από τον φίλο της Νταβίντ Γκρόσμαν. Οπως εξηγεί, δεν χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη λέξη, όχι επειδή υποτιμά την ανθρώπινη τραγωδία, αλλά επειδή για την ίδια ο όρος συνδέεται πρωτίστως με το Ολοκαύτωμα

. «Σέβομαι όσους χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη για τη Γάζα, αλλά ζητώ να γίνει σεβαστή και η δική μου άποψη», σημειώνει. Η Νόα επιρρίπτει επίσης σοβαρές ευθύνες στον Νετανιάχου για την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, υποστηρίζοντας ότι είχε υποτιμήσει πλήρως τη Χαμάς. «Χρειαζόμαστε μια ανεξάρτητη έρευνα. Οποιος ευθύνεται πρέπει να λογοδοτήσει», αναφέρει, ενώ καταλήγει με μια ιστορία που, όπως λέει, καθοδηγεί τη ζωή της: «Μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχουν δύο λύκοι, ο ένας του φωτός και ο άλλος του σκοταδιού. Νικά εκείνος που επιλέγεις να τρέφεις. Εγώ προσπαθώ κάθε μέρα να τρέφω τον λύκο του φωτός».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στον νέο Πάπα Λέοντα ΙΔ’, τον οποίο συνάντησε πρόσφατα. Του χάρισε μια καρφίτσα σε σχήμα καρδιάς, μισή με την παλαιστινιακή και μισή με την ισραηλινή σημαία, καθώς ο ίδιος ζήτησε να αποκτήσει μία ίδια. Παρ’ όλα αυτά, όπως ξεκαθαρίζει, ο αγαπημένος της Ποντίφικας παραμένει ο Πάπας Φραγκίσκος, με τον οποίο είχε αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση μέσα από τις κοινές πρωτοβουλίες για την ειρήνη. Η συζήτηση ολοκληρώνεται με το νέο της άλμπουμ, «The Giver and the See», έναν τίτλο που ανατρέπει το σύνθημα «Από το ποτάμι έως τη θάλασσα» και το μετατρέπει σε μήνυμα συμφιλίωσης.

Οπως εξηγεί στην Corriere della Sera, στόχος της παραμένει ένας: να αποδείξει ότι «από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα οι δύο λαοί μπορούν να ζήσουν μαζί, ειρηνικά». Ενα μήνυμα που συνοψίζει όχι μόνο τη νέα της δουλειά, αλλά και ολόκληρη τη δημόσια διαδρομή της.

Η κυβέρνηση δεν περιμένει καν τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Προτιμά να ξαναγράφει το Σύνταγμα μέσα από άρθρα νόμων.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε με τυμπανοκρουσίες τη διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης. Την έχει κάνει προμετωπίδα της προεκλογικής της εκστρατείας, καλώντας τους ψηφοφόρους όχι απλώς να της δώσουν τρίτη θητεία, αλλά και τη δυνατότητα να διαμορφώσει το θεσμικό DNA της χώρας, όπως αυτή θέλει.

Η πρόταση Αναθεώρησης που έχει καταθέσει απέχει από οποιαδήποτε εκδοχή συναινετικών ρυθμίσεων που έχουν ωριμάσει μέσα στην ελληνική κοινωνία. Αντιθέτως, η κυβερνητική παράταξη θέλει να «συνταγματοποιήσει» τις νεοφιλελεύθερες ιδεολογικές της εμμονές και να οχυρώσει ένα «επιτελικό κράτος» κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της.

Συμβολική συμπύκνωση η πρότασή της για μόνο μία εξαετή θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας, που σε συνδυασμό με το ότι πλέον δεν απαιτείται ενισχυμένη πλειοψηφία των 180, σημαίνει ότι το πρότυπο της ΝΔ δεν είναι οι Πρόεδροι ευρείας συναίνεσης, και δύο θητειών, όπως οι αείμνηστοι Κ. Στεφανόπουλος και Κ. Παπούλιας, αλλά κομματικές επιλογές όπως ο Κ. Τασούλας.

Γι’ αυτό τον λόγο και επιλέγουν να αναθεωρήσουν το Σύνταγμα από τώρα και μέσα από νόμους.

Αυτό ακριβώς επιχειρούν να κάνουν με τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης που εισηγούνται και ειδικά το εκλογικό σύστημα που προτείνουν.

Ως γνωστόν μέχρι τώρα στις αυτοδιοικητικές εκλογές εφαρμόζεται ένα σύστημα δύο γύρων εκλογών. Με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται ότι τελικά ο εκλεγμένος δήμαρχος έχει μια σχετική υποστήριξη, είτε στον πρώτο γύρο εάν εξασφαλίσει 43%, είτε στον δεύτερο γύρο οικοδομώντας μια συμμαχία γύρω του.

Αυτό το σύστημα δεν αρέσει στην κυβέρνηση, γιατί εκεί όπου ο υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας δεν φτάσει το όριο της εκλογής την πρώτη Κυριακή, υπάρχει ο κίνδυνος στο δεύτερο γύρο να υπάρξει συσπείρωση γύρω από τον δεύτερο και να εκλεγεί αυτός. Κάτι που έγινε στον Δήμο της Αθήνας.

Γι’ αυτόν τον λόγο και σκέφτηκαν ένα σύστημα που κατά βάση θα δίνει παντού και πάντα στον νεοδημοκράτη υποψήφιο τον δήμο, εάν είναι στην πρώτη θέση. Το σύστημα αυτό στηρίζεται στην καινοφανή για τα ελληνικά – και όχι μόνο – δεδομένα ιδέα ο ψηφοφόρος να ρίχνει και μια δεύτερη ψήφο. Δηλαδή, να ψηφίζει και έναν άλλο συνδυασμό.

Αν στον πρώτο γύρο βγει δήμαρχος με 42% οι εκλογές τελειώνουν, εάν όχι, πάμε σε επόμενες καταμετρήσεις στις οποίες αθροίζονται και όσες εναλλακτικές ψήφοι έπεσαν. Τώρα εκ της φύσεως του συστήματος ο πρώτος συνδυασμός ευνοείται και άρα ο νεοδημοκράτης ευνοείται ούτως ή άλλως.

Σημειώνω εδώ ότι υπάρχουν χώρες με συστήματα υπόδειξης παραπάνω υποψηφίων, αλλά αυτά είναι πιο σύνθετα, έχουν άλλες ασφαλιστικές δικλείδες και αναλογούν σε άλλες πολιτικές κουλτούρες.

Όλα αυτά δεν αποτελούν απλώς έναν κακό και αντιδημοκρατικό εκλογικό νόμο για τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Είναι και ένα ξαναγράψιμο του Συντάγματος. Είναι μια Συνταγματική Αναθεώρηση από την πίσω πόρτα και μάλιστα με όρους νυχτερινής τροπολογίας.

Γιατί το Σύνταγμα έχει μια θεμελιώδη αρχή που αφορά «την ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας». Μπορεί δηλαδή να μην περιλαμβάνει τον εκλογικό νόμο – αυτόν τον παραπέμπει στη Βουλή τόσο για τις βουλευτικές εκλογές όσο και για αυτοδιοικητικές – όμως έχει αυτή την αρχή. Μόνο που αυτή παραβιάζεται βάναυσα από ένα εκλογικό σύστημα που κατά βάση λέει ότι άλλο πράγμα ψηφίζουν οι εκλογείς και άλλο προκύπτει ως αποτέλεσμα. Γιατί είναι σαφές ότι ενώ οι εκλογείς σαφέστατα δεν θα έχουν δώσει επαρκή πλειοψηφία σε έναν συνδυασμό και έναν υποψήφιο δήμαρχο και άρα θα χρειάζεται και δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο επικρατέστερων, με αυτό το εκλογικό σύστημα πάλι θα μπορεί να εκλεγεί ο πρώτος συνδυασμός. Άρα στο αποτέλεσμα των εκλογών δεν θα αντανακλάται η ελεύθερη και ανόθευτη λαϊκή βούληση. Κοντολογίς, μια συνταγματική αρχή θα έχει παραβιαστεί και οι εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση θα έχουν γίνει πολύ λιγότερο δημοκρατικές.

Και βέβαια αυτά έχουν τη σημασία τους εάν αναλογιστούμε ότι η Νέα Δημοκρατία αναζητά τρόπους για ανάλογες αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις και για τις βουλευτικές εκλογές. Να θυμίσουμε ότι θέλει να εισάγει στη Συνταγματική Αναθεώρηση έννοιες όπως «κυβερνησιμότητα» σε σχέση με τον εκλογικό νόμο, δηλαδή τη νομιμοποίηση καλπονοθευτικών συστημάτων επειδή θα εξασφαλίζουν ισχυρές κυβερνήσεις, κυρίως μέσα από παραλλαγές «πλειοψηφικών» συστημάτων που θα εξασφαλίζουν ακόμη περισσότερες έδρες στο πρώτο κόμμα. Και οι «εκκλήσεις» να «πειράξει» ξανά τον εκλογικό νόμο ώστε να ενισχύεται ακόμη περισσότερο το πρώτο κόμμα έχουν ήδη διατυπωθεί στη δημόσια σφαίρα.

Όλα αυτά συμπυκνώνουν ένα συνολικότερο πρόβλημα που το βλέπουμε όχι μόνο στη θεσμική παραβατικότητα της κυβέρνησης – γιατί το να κόβουν και να ράβουν εκλογικούς νόμους στα μέτρα τους είναι η άλλη όψη του νομίσματος της χρήσης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας ως διαρκούς απαλλακτικού βουλεύματος – αλλά και στη ρητορική των υποστηρικτών της: είναι η αντίληψη ότι στην Ελλάδα υπάρχει μόνο μία παράταξη που εκπροσωπεί τη σταθερότητα και δικαιούται να κυβερνήσει και όλες οι άλλες εκπροσωπούν το «χάος» και για αυτό το λόγο πρέπει να θεσμοθετηθεί ότι η ΝΔ θα κυβερνά για πάντα ακόμη και όταν παίρνει κάτω από 30%. Μόνο που αυτό δεν είναι δημοκρατία και αυτό το αντιλαμβάνεται η κοινωνία και στην κάλπη θα δώσει την απάντησή της.

Πηγή: in