Τα It αξεσουάρ του 2026: Οι λεπτομέρειες που δίνουν χαρακτήρα στη νέα χρονιά.
Κάθε νέα χρονιά φέρνει μαζί της μια ανεπαίσθητη –αλλά ουσιαστική– διάθεση για ανανέωση. Ακόμη κι αν δεν είμαστε φανατικοί των resolutions, υπάρχει πάντα χώρος για μικρές αλλαγές που κάνουν τη διαφορά. Και στη μόδα, οι πιο δυνατές αλλαγές σπάνια ξεκινούν από τα ρούχα· ξεκινούν από τα αξεσουάρ. Το 2026 μάς βρίσκει να κοιτάμε μπροστά, αλλά με ένα βλέμμα γεμάτο νοσταλγία προς το παρελθόν, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι η μόδα κινείται κυκλικά.
Τα It accessories της χρονιάς αντλούν έμπνευση από εποχές όπου το στιλ ήταν συνώνυμο της λάμψης, της θηλυκότητας και της θεατρικότητας. Σατέν μαντήλια, γούνινες εσάρπες, κοσμήματα με φούντες και χρωματιστές κάλτσες επαναπροσδιορίζουν την έννοια του statement, όχι με υπερβολή, αλλά με χαρακτήρα.
Το σατέν μαντήλι αναδεικνύεται σε απόλυτο πρωταγωνιστή της χρονιάς. Δεν είναι απλώς ένα αξεσουάρ, αλλά ένα styling εργαλείο με αμέτρητες εκδοχές. Δεμένο χαλαρά στον λαιμό θυμίζει παλιό Hollywood, φορεμένο στα μαλλιά φέρνει στο μυαλό εικόνες από ιταλικές ριβιέρες, ενώ περασμένο στη μέση πάνω από φόρεμα ή παντελόνι λειτουργεί σαν απροσδόκητη πινελιά που απογειώνει ακόμη και το πιο απλό σύνολο. Η γοητεία του βρίσκεται στην ευελιξία του – ένα κομμάτι, άπειρες ιστορίες.
Την ίδια στιγμή, οι γούνινες εσάρπες (κατά προτίμηση faux) επιστρέφουν για να μας υπενθυμίσουν ότι η κομψότητα δεν χρειάζεται φωνές για να ξεχωρίσει. Φορεμένες πάνω από ένα κλασικό μαύρο παλτό ή ακόμη και με ψηλές μπότες και απλό knitwear, αποπνέουν μια αίσθηση παλιάς αίγλης, σαν να είσαι εσύ η ίδια η περίσταση. Είναι το είδος του αξεσουάρ που μεταμορφώνει τη στάση του σώματος και τον τρόπο που κινείσαι — πιο αργά, πιο σίγουρα, πιο «κινηματογραφικά».
Στο κόσμημα, το 2026 ανήκει στις φούντες. Σκουλαρίκια που κινούνται με κάθε βήμα, μακριά κολιέ με tassel λεπτομέρειες ή κορδόνια με χάντρες που τυλίγονται γύρω από τον λαιμό, φέρνουν μια αίσθηση γιορτής και ελευθερίας. Είναι κοσμήματα με ενέργεια, ελαφρώς bohemian, ελαφρώς rock, ιδανικά για βραδινές εμφανίσεις αλλά και για να δώσουν ζωντάνια σε ένα κατά τα άλλα μίνιμαλ look. Δεν είναι τυχαίο ότι παραπέμπουν σε εμβληματικές εικόνες του παρελθόντος, σαν μια σύγχρονη ωδή στη διαχρονική κομψότητα της Audrey Hepburn.
Και ύστερα υπάρχουν οι χρωματιστές κάλτσες — το πιο απροσδόκητο αλλά και πιο απολαυστικό trend της χρονιάς. Από έντονο κόκκινο μέχρι παστέλ κίτρινο, φούξια και βαθιά μπλε, οι κάλτσες μετατρέπονται από πρακτικό κομμάτι σε στιλιστική δήλωση. Φοριούνται με τζιν και loafers για μια ανεπιτήδευτη, cool αισθητική, με leggings για καθημερινή άνεση ή ακόμη και με μίνι φούστες, λειτουργώντας ως έντονη χρωματική αντίθεση. Είναι μικρές, αλλά έχουν τη δύναμη να αλλάξουν όλο το vibe ενός outfit.
Αν κάτι μας λένε ξεκάθαρα τα It αξεσουάρ του 2026, είναι ότι η μόδα επιστρέφει στην απόλαυση της λεπτομέρειας. Στο παιχνίδι, στη μνήμη, στη χαρά του να ντύνεσαι όχι για να εντυπωσιάσεις, αλλά για να εκφραστείς. Και αυτή ακριβώς η προσέγγιση κάνει τη νέα χρονιά να μοιάζει τόσο πολλά υποσχόμενη — όχι μόνο στιλιστικά, αλλά και δημιουργικά.
Tassel κοσμήματα ή αλλιώς φουντίτσες και κρόσσια από χάντρες
Η πολυτελής μεσογειακή βίλα της Γαλλίδας σχεδιάστριας μόδας Coco Chanel ήταν το μυστικιστικό στέκι για όλους, από τον Νταλί και τη Γκάρμπο μέχρι τον Στραβίνσκι και τον Τσόρτσιλ. Τώρα έχει ανακαινιστεί με μεγάλη συνέπεια – και διαθέτει μια εντυπωσιακή βιβλιοθήκη.
Είναι το μέρος όπου ο Σαλβαδόρ Νταλί ζωγράφισε το έργο «Το Αίνιγμα του Χίτλερ», ένα στοιχειωτικό τοπίο με ένα γιγαντιαίο ακουστικό τηλεφώνου που φαίνεται να κλαίει πάνω από μια φωτογραφία του Φύρερ. Το έργο, που δημιουργήθηκε το 1939, φαίνεται να προμηνύει τον πόλεμο.
Είναι επίσης το μέρος όπου ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έγραψε μέρη του πολυτομικού έργου του «Ιστορία των Αγγλόφωνων Λαών» και ζωγράφισε την εικόνα του με το διάστικτο φως.
Χώρος καλοπέρασης και ζύμωσης ιδεών
Ο Σόμερσετ Μομ θα επισκεπτόταν επίσης το μέρος, καθώς και η μυθιστοριογράφος Κολέτ, ο συνθέτης Ιγκόρ Στραβίνσκι και ο θεατρικός συγγραφέας Ζαν Κοκτώ, συμμετέχοντας σε γεύματα που διαρκούσαν όλη μέρα και όλη νύχτα, με συζητήσεις και αντιπαραθέσεις γύρω από καλλιτεχνικές ιδέες και κοινωνικοπολιτικές αντιπαραθέσεις.
Το εκτεταμένο αλλά μοναστηριακό σπίτι με λευκούς τοίχους, μπλε παραθυρόφυλλα και σκούρα τζάμια, μόλις ανακαινίστηκε, αφού αγοράστηκε ξανά από τον πολυτελή οίκο μόδας το 2015.
Αυτό το μέρος είναι το La Pausa, η μεσογειακή βίλα στους λόφους του Roquebrune-Cap-Martin, που κάποτε ανήκε στο συγγραφικό ζευγάρι Charles Norris Williamson και Alice Muriel Williamson, και στη συνέχεια στη Γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας Gabrielle «Coco» Chanel, η οποία την ανακαίνισε εξ ολοκλήρου στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Αργότερα την πούλησε σε ένα ζευγάρι Αμερικανών εκδοτών, των Emery και Wendy Reves.
Τα αρχικά κρεβάτια και η εγκατάσταση του μπάνιου
Το εκτεταμένο αλλά μοναστηριακό σπίτι με λευκούς τοίχους, μπλε παραθυρόφυλλα και σκούρα τζάμια crittall σε «καρέ των πέντε τετραγώνων», ως φόρο τιμής στο Chanel No 5, μόλις ανακαινίστηκε σύμφωνα με τις αρχικές προδιαγραφές, αφού αγοράστηκε ξανά από τον πολυτελή οίκο μόδας το 2015.
Ο αρχιτέκτονας Peter Marino μελέτησε αμέτρητες φωτογραφίες για να το φτιάξει σωστά: από τα τσιμεντένια τετράγωνα που βρίσκονται σε έναν συσχετισμό μεταξύ τους που μοιάζει με πάπλωμα πάνω από το γκαζόν, μέχρι τους κάκτους σε γλάστρες στους πρόποδες της κεντρικής σκάλας.
Αγοράστηκαν επίσης τα αρχικά κρεβάτια, καθώς και η εγκατάσταση ενός μπάνιου με καθρέφτες, παρόμοιο με αυτό στο 31 Rue Cambon, τη διεύθυνση της Coco στο Παρίσι.
Η καταγραφή της γνώσης
Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Όταν ανακαινίζεις ένα μέρος με τόσο πλούσιο παρελθόν, πώς καταφέρνεις να αποτυπώσεις το πνεύμα του και να τιμήσεις την ιστορία του, ζωντανεύοντας τα λόγια και τις σκέψεις των διασημών επισκεπτών του, ώστε να δημιουργήσεις το πιο πολυδιάστατο πορτρέτο όλων; Απλό. Χτίζεις μια βιβλιοθήκη.
Τα ράφια των βιβλίων είναι, τελικά, μια καταγραφή της γνώσης, των χαρακτήρων και των ιδεών που έχουν στροβιλιστεί στο μυαλό κάποιου, αντανακλώντας τα ενδιαφέροντα, τις επιθυμίες και – συχνά στην περίπτωση των καλλιτεχνών ή των συγγραφέων – τους φίλους τους. Είναι ένας οικείος τρόπος για να γνωρίσεις κάποιον.
Βαθαίνει την κατανόησή μας για αυτόν, μας δίνει πρόσβαση στον εσωτερικό του κόσμο, μας μεταφέρει σε μέρη που δεν ξέραμε ότι είχε πάει.
Μια λίστα 100 βιβλίων που η Chanel αγαπούσε
Ωστόσο τι θα γινόταν αν η βιβλιοθήκη κάποιου μπορούσε να συνεχίσει να μεγαλώνει μετά το θάνατό του; Αν οι κάτοικοι της La Pausa ζούσαν ακόμα, ποια βιβλία θα συνέχιζαν να διαβάζουν και πώς θα τα αντιλαμβανόμασταν σήμερα;
Αυτή ήταν η πρόκληση που έθεσε η Chanel κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, με τη βοήθεια των εξειδικευμένων βιβλιοπωλών Hatchards στο Λονδίνο (όπου ο εραστής της Coco, ο Δούκας του Westminster, είχε λογαριασμό) και 7L στο Παρίσι.
Με βάση μια λίστα 100 βιβλίων που η Chanel αγαπούσε και διάβαζε, η ομάδα άρχισε να επιλέγει τίτλους που ταιριάζουν με τις γνώσεις της. Αλλά ήθελαν επίσης να δημιουργήσουν ένα ευρύτερο πορτρέτο των φίλων και των ενδιαφερόντων της, καθώς και των ανθρώπων και των γεγονότων που πέρασαν από τη La Pausa.
«Και τι έχει συμβεί από τότε, στη μουσική, την αρχιτεκτονική και τη λογοτεχνία», λέει η Yana Peel, πρόεδρος του τμήματος τέχνης, πολιτισμού και κληρονομιάς της Chanel.
Photo: Wikimedia Commons
Η «Χαμένη Γενιά»
Στα ράφια της βιβλιοθήκης της La Pausa υπήρχαν βιογραφίες του Πικάσο από τον Τζον Ρίτσαρτσον, σπάνιες εκδόσεις του Scrapbook του Σέσιλ Μπίτον, εξώφυλλα σχεδιασμένα από τη Βανέσα Μπελ για το βιβλίο της αδελφής της, της διάσημης Βιρτζίνια Γουλφ, Τα Κύματα, καθώς και πρώτες εκδόσεις συγγραφέων που σύχναζαν στη Γαλλική Ριβιέρα, όπως ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ και ο Έρνεστ Χέμιγουεϊ.
Υπήρχαν επίσης βιβλία από (ή για) επισκέπτες της βίλας, από τον Σόμερσετ Μομ έως τη Γκρέτα Γκάρμπο, καθώς και μια ματιά στον ιδιωτικό τους κόσμο, με τους δεμένους τόμους των επιστολών του Ζαν Κοκτώ.
Για την ιστορία, είναι σημαντικό να πούμε ότι τη δεκαετία του 1920, η Κυανή Ακτή, αυτή η έκταση 430 μιλίων με τους απόκρημνους βράχους και τα γαλάζια νερά στο νοτιοανατολικό άκρο της Γαλλίας, ήταν ένας δημοφιλής προορισμός για αυτό που η Γερτρούδη Στάιν θα αποκαλούσε «Χαμένη Γενιά», μια χαλαρή κοινότητα ομογενών συγγραφέων και καλλιτεχνών.
Η Coco Chanel γκρέμισε το κτίριο του 1911, αλλά διατήρησε το όνομά του, La Pausa.
Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, η Ντόροθι Πάρκερ, ο Κόουλ Πόρτερ και η Βιρτζίνια Γουλφ πέρασαν τα καλοκαίρια τους εκεί- το 1924, ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ ολοκλήρωσε το προσχέδιο του τρίτου μυθιστορήματός του, «Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ», σε ένα ενοικιαζόμενο σπίτι στο Σεν Ραφαέλ.
Η Παναγία μεταμφιεσμένη σε χωρική
Μέχρι να φτάσει η Gabriel Chanel το 1928 – η Παριζιάνα μόδιστρος, 45 ετών τότε, γνωστή ως Coco, και να αγοράσει ένα ροζ μπανγκαλόου σε έναν ελαιώνα πέντε στρεμμάτων με χωράφια λεβάντας στο Roquebrune-Cap-Martin, ακριβώς ανατολικά του Μονακό – η Γαλλική Ριβιέρα είχε καθιερωθεί, όπως θα έλεγε αργότερα ο γεννημένος στο Παρίσι Βρετανός συγγραφέας Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ, ως «ένα ηλιόλουστο μέρος για σκιερούς ανθρώπους».
Η Coco Chanel γκρέμισε το κτίριο του 1911, αλλά διατήρησε το όνομά του, La Pausa, το οποίο, σύμφωνα με ένα άρθρο των New York Times του 1914 για τους αρχικούς ιδιοκτήτες του, τους συγγραφείς Charles Norris και Alice Muriel Williamson, παρέπεμπε στο θρύλο ότι η Παναγία, «μεταμφιεσμένη σε χωρική, κατέβηκε κάποτε στη γη από τον ουρανό για να δοκιμάσει τη φήμη της περιοχής για την κακία και βρήκε σε εκείνο το σημείο το μοναδικό μέρος όπου κλήθηκε να αναπαυθεί».
Ένα σχεδόν μινιμαλιστικό σπίτι
Η Ιρλανδή σχεδιάστρια επίπλων και αρχιτέκτονας Eileen Gray έχτιζε τη δική της βίλα, ένα αριστούργημα του μοντερνισμού, λίγο πιο κάτω στον δρόμο, και άλλοι γείτονες είχαν αγκαλιάσει τα διάφορα στυλ της εποχής: Αναγεννησιακή, Μαυριτανική, Belle Époque.
Όμως η Chanel ανέθεσε στον Robert Streitz, έναν σχετικά άπειρο αρχιτέκτονα βελγικής καταγωγής, να σχεδιάσει ένα σχεδόν μινιμαλιστικό σπίτι που έφερε στο μυαλό της την αυστηρή ομορφιά του Αβαείου Ομπαζίν, του μοναστηριού των Κιστερκιανών στην περιοχή Corrèze της Γαλλίας, όπου λέγεται ότι πέρασε μεγάλο μέρος του χρόνου της ως έφηβη, μαζί με τις δύο αδελφές της και τη θεία της Αντριέν, που φιλοξενούνταν εκεί.
«Τι ιδιοφυΐα να έχεις ξοδέψει όλα αυτά τα χρήματα και να μην φαίνεται!», δήλωσε ο κοσμηματοπώλης Fulco di Verdura.
Η αρχιτεκτονική του La Pausa ήταν ασυνήθιστη για την περιοχή, αλλά το ίδιο και οι εκδηλώσεις που διοργάνωνε εκεί: Αγνοώντας τους κανόνες του fine dining, η Σανέλ προτιμούσε να σερβίρει casual γεύματα σε στυλ μπουφέ.
Photo: tulsatinystuff.blogspot.com
Ελευθερία έκφρασης και dress code
Ενώ οι συνάδελφοί της διοργάνωναν πλούσιους χορούς, η Chanel, της οποίας τα ζέρσεϊ υφάσματα και τα γυναικεία παντελόνια αμφισβητούσαν τα περιοριστικά ρούχα της εποχής, ακολουθούσε το δικό της δρόμο.
Η αρχιτεκτονική του La Pausa ήταν ασυνήθιστη για την περιοχή, αλλά το ίδιο και οι εκδηλώσεις που διοργάνωνε εκεί: Αγνοώντας τους κανόνες του fine dining, η Σανέλ προτιμούσε να σερβίρει casual γεύματα σε στυλ μπουφέ, για τα οποία η ανταποκρίτρια διάσημου περιδικού μόδας, Μπετίνα Γουίλσον έγραψε κάποτε: «Ντύνεσαι ή όχι όπως επιλέγεις για το δείπνο».
Φιλοξενώντας καλλιτέχνες για μεγάλα χρονικά διαστήματα – ο Σαλβαδόρ Νταλί έζησε και εργάστηκε εκεί με τη σύζυγό του, Γκαλά, για τέσσερις μήνες
Ο χορός ήταν εξίσου ανεπίσημος και αυθόρμητος.
«Διαμονή καλλιτεχνών»
Φιλοξενώντας καλλιτέχνες για μεγάλα χρονικά διαστήματα – ο Σαλβαδόρ Νταλί έζησε και εργάστηκε εκεί με τη σύζυγό του, Γκαλά, για τέσσερις μήνες – η Chanel καθιέρωσε επίσης τη δική της εκδοχή της «διαμονής καλλιτεχνών» πριν κάτι τέτοιο γίνει ευρέως διαδεδομένο.
Στο βιβλίο «La Pausa: Chanel», που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2025, υπάρχει μια φωτογραφία ενός φύλλου χαρτιού καλυμμένου με σχέδια και υπογραφές από τον Νταλί, τον Γάλλο ποιητή Πιερ Ρεβερντί και τον Ιταλό σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι, οι οποίοι ήταν όλοι φιλοξενούμενοι της Σανέλ τον Απρίλιο του 1938, περίπου την εποχή που εκείνη σχεδίαζε τη συμβολή της στο μπαλέτο του Νταλί του 1939, «Bacchanale», σε χορογραφία του Λεονίντ Μασίν.
Η σχεδιάστρια είχε προηγουμένως δημιουργήσει τα κοστούμια για το ανέβασμα της «Αντιγόνης» του Ζαν Κοκτώ το 1922 και, δύο χρόνια αργότερα, για το «Le Train Bleu», που παρουσιάστηκε από τα Μπαλέτα των Ρώσων του Σεργκέι Ντιάγκιλεφ.
Στη συνέχεια όμως ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Chanel, η οποία αργότερα θα αναγνωριζόταν ως συμπαθούσα των Ναζί, επισκεπτόταν όλο και λιγότερο τη βίλα La Pausa.
Photo: Wikimedia Commons
Επιστροφή στο τώρα
«Πιστεύουμε ότι το μέλλον χτίζεται με θραύσματα του παρελθόντος», λέει σήμερα η Peel, και γι' αυτό η βιβλιοθήκη έχει εμπλουτιστεί με έργα των Hilary Mantel, Margaret Atwood, Zadie Smith και Rachel Cusk. Για να γίνει ακόμα πιο σύγχρονη, λέει ο Peel, «όταν οι επισκέπτες μας έρχονται, αφήνουν τα δικά τους βιβλία».
Τα βιβλία ήταν το μέσο που χρησιμοποίησε η Coco για να ξεφύγει από τη δύσκολη παιδική της ηλικία.
«Κοιτάζοντας από απόσταση και θαυμάζοντας τη βιβλιοθήκη στο σύνολό της, αισθάνεσαι ένα εκτεταμένο δίκτυο καλλιτεχνών που εργάστηκαν, συνομίλησαν, ενέπνευσαν και κατανάλωσαν τα έργα του άλλου – άμεσα και έμμεσα – ανά τους αιώνες».
Τα βιβλία ήταν το μέσο που χρησιμοποίησε η Coco για να ξεφύγει από τις δύσκολες και ταπεινές της αρχές. Σε ηλικία 11 ετών, έμεινε ορφανή μετά το θάνατο της μητέρας της από φυματίωση και την εγκατάλειψη των κοριτσιών της από τον πατέρα της σε ένα ορφανοτροφείο που διευθυνόταν από καλόγριες του Τάγματος του Αγίου Βενέδικτου στο μοναστήρι της Aubazine.
Χωρίς ποτέ να έχει πολλά χρήματα, βρήκε έξυπνους τρόπους για να έχει πρόσβαση σε βιβλία: «Διάβαζα τα πάντα... Δεν αγοράζαμε ποτέ βιβλία στο σπίτι. Κόβαμε τα συνέχειες από τις εφημερίδες και ράβαμε μαζί μακριά φύλλα κίτρινου χαρτιού. Αυτά ήταν που η μικρή Coco καταβρόχθιζε κρυφά... Αντέγραφα ολόκληρα αποσπάσματα από μυθιστορήματα... αυτά με δίδαξαν για τη ζωή».
Από το φιλί της Angelina Jolie στον αδερφό της και τα Valium του Jack Nicholson στην ιστορική παρουσίαση του Rick Gervais και την μεθυσμένη Elizabeth Taylor. Ας θυμηθούμε μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία των βραβείων.
Από την πρώτη τους διοργάνωση το 1944, οι Χρυσές Σφαίρες έχουν αποτελέσει έναν από τους πιο λαμπερούς θεσμούς στο Χόλιγουντ, αλλά και έναν από τους πιο απρόβλεπτους. Σε αντίθεση με τα πιο «σοβαρά» Όσκαρ, οι Σφαίρες ξεχώριζαν πάντα για την πιο χαλαρή ατμόσφαιρα, τις ακραίες στιγμές και τις ανατροπές που άφηναν τους πάντες με το στόμα ανοιχτό. Παράλληλα, από τη μακρά ιστορία τους δεν έλειψαν και οι στιγμές που προκάλεσαν γέλιο, αμηχανία ή ακόμα και αμφιβολίες για την αξιοπιστία του θεσμού. Αυτή η μοναδική ισορροπία ανάμεσα στη λάμψη και το χάος είναι που έχει κάνει τις Χρυσές Σφαίρες τόσο αξέχαστες.
Ας θυμηθούμε μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές που διαμόρφωσαν την ιστορία τους, αποδεικνύοντας ότι τίποτα δεν είναι προβλέψιμο σε αυτήν τη γιορτή της βιομηχανίας του θεάματος.
Ricky Gervais: Τραβάτε με κι ας κλαίω
Ας ξεκινήσουμε με τον απόλυτο παρουσιαστή «δεν είμαι σαν τους άλλους πλούσιους, είμαι κουλ πλούσιος»: τον Ricky Gervais. Ο άνθρωπος που δεν πολυ-ήθελε να βρίσκεται εκεί ανάμεσα στην αφρόκρεμα της σοουμπίζ, αλλά (απρόθυμα, φυσικά) αποδέχτηκε την πρόσκληση... πέντε φορές! Με το χαρακτηριστικό του καυστικό και συχνά πικρόχολο ύφος, έριξε το 2020 ατάκες που άγγιζαν τις σκοτεινότερες πτυχές του Χόλιγουντ — μη διστάζοντας να τα χώσει σε πολυεθνικές όπως η Apple και η Amazon. Επιπλέον, έκανε και αναφορά στο σκάνδαλο του Jeffrey Epstein («Δεν τον σκοτώσατε όλοι εσείς, έτσι;»), πράγμα που ήταν προς τιμήν του.
Ενώ η ειρωνεία του συχνά στόχευε στη ματαιοδοξία της βιομηχανίας, κάποιες φορές φαινόταν πως και ο ίδιος αγαπάει λίγο παραπάνω την περσόνα του «επαναστάτη με ή χωρίς αιτία». Ας είμαστε ειλικρινείς: κανείς δεν μπορεί να αντέξει πέντε παρουσιαστές όπως ο Gervais. Η Tina Fey και η Amy Poehler, από την άλλη, παρουσίασαν με τον δικό τους αβίαστο, σατιρικό τρόπο τα βραβεία, καυτηριάζοντας τους καλεσμένους χωρίς να τους προσβάλουν (βλ. παρακάτω).
Η αμφιλεγόμενη νίκη της Pia Zadora (1982)
Αν νομίζετε ότι οι Χρυσές Σφαίρες είχαν πάντα κύρος, κάνετε λάθος. Το 1982, η 28χρονη Pia Zadora κέρδισε το βραβείο της πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού για την (κάκιστη) ταινία Butterfly, αφήνοντας τους πάντες άφωνους. Οι φήμες έλεγαν πως ο 59χρονος δισεκατομμυριούχος σύζυγός της, Meshulam Riklis, «αγόρασε» το βραβείο διοργανώνοντας πολυτελή πάρτι για τους κριτές. Το περιστατικό αυτό εκείνη τη χρονιά κηλίδωσε τη φήμη του θεσμού και συζητήθηκε έντονα. Αλλά οι διακρίσεις για τη νεαρή ηθοποιό δεν τελείωσαν εκεί. Την ίδια χρονιά η Zadora κέρδισε δύο Χρυσά Βατόμουρα: Χειρότερη Ηθοποιός και Χειρότερη Πρωτοεμφανιζόμενη.
Η καριέρα της στο πανί δεν πήγε πολύ καλά μετά από αυτό, αφού η Pia δεν «τα έλεγε» αλλά επικεντρώθηκε στο τραγούδι και δύο χρόνια αργότερα προτάθηκε για Grammy. Χώρισε με τον δισεκατομμυριούχο, έκανε φυλακή για ένα φεγγάρι και σήμερα είναι παντρεμένη με έναν ντετέκτιβ που γνώρισε στο αστυνομικό τμήμα, όταν πήγε να καταγγείλει έναν stalker (γεμάτη ζωή, δεν έχουμε χρόνο να την αναλύσουμε εδώ).
Όταν η Elizabeth Taylor εμφανίστηκε μεθυσμένη στη σκηνή (2001)
Οι Χρυσές Σφαίρες του 2001 μάς χάρισαν μία από τις πιο απολαυστικά αμήχανες στιγμές. Η Elizabeth Taylor ανέβηκε στη σκηνή για να παρουσιάσει το βραβείο Καλύτερης Δραματικής Ταινίας, αλλά... μάλλον ξέχασε τι έπρεπε να κάνει. Εμφανώς εκτός κλίματος (και ίσως υπό την επήρεια αλκοόλ;), ξεκίνησε να ανακοινώνει τον νικητή πριν καν ανοίξει τον φάκελο. Ευτυχώς, τη σταμάτησαν, αλλά η ζημιά είχε γίνει — χαρίζοντάς μας ένα από τα πιο αστεία στιγμιότυπα του θεσμού.
Οι «χρυσές σφαίρες» της Bette Midler (1980)
Το 1980, η Bette Midler δημιούργησε μία από τις πιο αξέχαστες στιγμές στην ιστορία των Χρυσών Σφαιρών κατά την παραλαβή του βραβείου της για την ταινία The Rose. Αντί για μια τυπική ευχαριστία, η Midler έκανε μια αστεία αναφορά στο στήθος της, αποκαλώντας το «της δικές της χρυσές σφαίρες». Με την ειλικρίνεια και το χιούμορ που τη χαρακτήριζαν, κατάφερε να προκαλέσει άφθονο γέλιο.
Το φιλί της Angelina Jolie στον αδερφό της (2000)
Ναι, συνέβη και αυτό. Ήταν στις Χρυσές Σφαίρες του 2000 (λίγο πριν το ακόμη πιο πολυσυζητημένο φιλί τους στα Όσκαρ). Η Angelina Jolie κέρδισε για την ταινία Girl, Interrupted και, κατά τη διάρκεια της βραδιάς, αντάλλαξε ένα φιλί στο στόμα με τον αδερφό της, James Haven. «Είμαι τόσο ερωτευμένη με τον αδερφό μου αυτή τη στιγμή», δήλωσε αργότερα. Το περιστατικό πυροδότησε εβδομάδες σχολιασμών, όπως είναι λογικό.
Getty
Μιλώντας αργότερα για τη στιγμή, η ηθοποιός εξήγησε ότι η μητέρα της είχε ξεκινήσει χημειοθεραπεία για τον καρκίνο εκείνη την ημέρα. Η Jolie κι ο αδερφός της πέρασαν ώρες στο νοσοκομείο με τη μαμά τους, πριν φτάσουν στην τελετή των βραβείων. Η ένταση και το άγχος της ημέρας την έφεραν πολύ κοντά στον αδερφό της, και εκείνη τη στιγμή του φιλιού, ένιωσε μια βαθιά συναισθηματική σύνδεση μαζί του. Και είναι αυτός λόγος να φιλήσεις τον αδερφό σου και μάλιστα δύο φορές, θα πείτε; Τι να σας πω, εγώ είμαι απλώς η μεσάζουσα.
Ο πολιτικά φορτισμένος λόγος της Meryl Streep (2017)
Όταν η Meryl Streep ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει το τιμητικό βραβείο Cecil B. DeMille, όλοι ήξεραν ότι θα ήταν μια συγκινητική στιγμή — αλλά ίσως δεν περίμεναν μια ομιλία που θα έμενε στην ιστορία του θεσμού. Με έμμεσες, αλλά ξεκάθαρες αιχμές κατά του Donald Trump και του διχασμού στην αμερικανική κοινωνία, η Streep έδωσε μία από τις πιο πολυσυζητημένες πολιτικές ομιλίες στην ιστορία των βραβείων. Κάποιοι την αποθέωσαν, άλλοι την κατηγόρησαν για «πολιτικοποίηση» της τελετής (μη χειρότερα, από πότε η τέχνη είναι πολιτική;) , αλλά όλοι θυμούνται τη στιγμή που το Χόλιγουντ κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη.
Η αμήχανη γκριμάτσα του Leonardo DiCaprio (2016)
Ο Leonardo DiCaprio μάς χάρισε μια viral στιγμή όταν η Lady Gaga πέρασε δίπλα του για να παραλάβει το βραβείο για τον ρόλο της στο American Horror Story. Η κάμερα έπιασε τον DiCaprio να κάνει μια αμήχανη γκριμάτσα — ένα μικρό, ανεξέλεγκτο γέλιο που έκανε το ίντερνετ να αναρωτιέται: «Τι ακριβώς σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή;». Ήταν ένας συνδυασμός αμηχανίας, έκπληξης και, φυσικά, memeable content. Αργότερα, ο ηθοποιός εξήγησε πως δεν σκεφτόταν τίποτα συγκεκριμένο. Απλώς, εκείνη τη στιγμή γελούσε με κάτι στο τραπέζι του, η Lady Gaga πέρασε να πάρει το βραβείο της, χτυπώντας του κατά λάθος τον αγκώνα και η έκφρασή του ήταν μια μικρή έκπληξη αφού δεν είχε καταλάβει πως θα περνούσε από εκεί. Η αμηχανία του DiCaprio και το απρόβλεπτο χαμόγελο που ακολούθησε, δεν φαίνεται να ήταν από την ίδια την Gaga, αλλά μάλλον από την αναπάντεχη στιγμή της αλληλεπίδρασης.
Το δίδυμοAmy Poehler και Tina Fey
Η Amy Poehler και η Tina Fey έφεραν φρέσκο αέρα στις Χρυσές Σφαίρες, και η παρουσίασή τους το 2013, το 2014 και το 2015 παραμένει μία από τις καλύτερες στην ιστορία των βραβείων. Οι δύο ηθοποιοί, γνωστές για την αξεπέραστη χημεία τους και τη γρήγορη ατάκα τους, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που έκανε το κοινό να γελάει ασταμάτητα. Μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές τους στιγμές περιλαμβάνουν την αναφορά τους στην ταινία Gravity. Στην ανακοίνωση για τις υποψηφιότητες, η Tina Fey είπε γελώντας: «Είναι η ταινία που δείχνει ότι ο George Clooney προτιμά να πεθάνει στο διάστημα παρά να βγει με μια γυναίκα της ηλικίας του».
Το The Tourist και οι... περίεργες υποψηφιότητες (2011)
Όταν το The Tourist, μια ταινία με δικαίως κακές κριτικές, προτάθηκε για το βραβείο Καλύτερης Ταινίας (Κωμωδία ή Μιούζικαλ) αλλά και Καλύτερου Άνδρα Ηθοποιού, όλοι απόρησαν γιατί. Ήταν το The Tourist μια καλή ταινία; Όχι. Ήταν αυτή η χειρότερη ερμηνεία του Johnny Depp και της Angelina Jolie στη μεγάλη οθόνη; Πολύ πιθανό. Είχα δώσει λεφτά να την δω; Δε θέλω να το θυμάμαι. Πολλοί θεώρησαν πως το hype της ταινίας, που έφερε αρκετό κόσμο στις αίθουσες για να δει δύο μεγάλες αστέρες να πρωταγωνιστούν, ήταν ο πραγματικός λόγος που το The Tourist κέρδισε την υποψηφιότητα. Δεν πειράζει... τουλάχιστον η Angelina έκανε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της στο κόκκινο χαλί.
Όταν η Renée Zellweger κέρδισε βραβείο, αλλά ήταν στην τουαλέτα (2001)
Το 2001, η Renée Zellweger κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ για την ερμηνεία της στην ταινία Nurse Betty. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης, η Zellweger δεν ήταν παρούσα στην αίθουσα. Ο παρουσιαστής Hugh Grant, εμφανώς αμήχανος, αναρωτήθηκε: "Είναι κάτω από το τραπέζι; Πού είναι; Τι κάνουμε;". Όταν άρχισε να αποδέχεται το βραβείο εκ μέρους της, η Zellweger εμφανίστηκε τελικά στη σκηνή, εξηγώντας ότι καθυστέρησε επειδή είχε κραγιόν στα δόντια της.
ΟJack Nicholson, τα Valium και η μύτη της Nicole Kidman (2003)
Το 2003, κατά την τελετή απονομής των Χρυσών Σφαιρών, ο Jack Nicholson ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού σε Δραματική Ταινία για την ερμηνεία του στην ταινία About Schmidt. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Nicholson μιλώντας με μια τρομερά ήρεμη και αργή φωνή, αποκάλυψε ότι είχε πάρει ένα Valium πριν από την τελετή. Επίσης, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, σχολίασε με χιούμορ την μύτη της Nicole Kidman, λέγοντας: «Δεν είναι όμορφη η Nicole με την παλιά της μύτη;». Ο ηθοποιός αναφερόταν στην αμφιλεγόμενη τότε επιλογή να φορέσει η Kidman προσθετική μύτη στην ταινία The Hours, όπου υποδύθηκε τη Virginia Woolf.
Ryan Reynolds και Andrew Garfield: Το φιλί που έκλεψε την παράσταση (2017)
Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017, ο Ryan Reynolds και ο Andrew Garfield δημιούργησαν μία από τις πιο αξέχαστες στιγμές της βραδιάς με ένα αυθόρμητο φιλί. Κατά την ανακοίνωση του βραβείου Καλύτερου Ηθοποιού σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ, το οποίο τελικά κέρδισε ο Ryan Gosling για το "La La Land", οι κάμερες κατέγραψαν τον Reynolds και τον Garfield να φιλιούνται, προκαλώντας έκπληξη και γέλια στο κοινό.
Αργότερα, οι δύο ηθοποιοί αποκάλυψαν ότι το φιλί ήταν προσχεδιασμένο ως αστείο. Ο Garfield πρότεινε την ιδέα στον Reynolds, λέγοντας ότι αν εκείνος δεν κέρδιζε το βραβείο, θα μπορούσαν να φιληθούν για να διασκεδάσουν την κατάσταση. Παρά το γεγονός ότι ο Reynolds δεν κέρδισε, αποφάσισαν να προχωρήσουν με το σχέδιο, προσθέτοντας μια χιουμοριστική νότα στη βραδιά. Το στιγμιότυπο έγινε γρήγορα viral, με τα μέσα ενημέρωσης και το κοινό να σχολιάζουν θετικά την αυθόρμητη και διασκεδαστική τους κίνηση. Η σύζυγος του Reynolds, Blake Lively, που ήταν παρούσα, φάνηκε να διασκεδάζει με το περιστατικό, γελώντας και χειροκροτώντας.
Η Emma Thompson είναι το spirit animal όλων των γυναικών που δεν μπορούν τα τακούνια (2014)
Η Emma Thompson ανέβηκε στη σκηνή το 2014 για να παρουσιάσει το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου, αλλά το έκανε με τρόπο που έγραψε ιστορία. Με ένα μαρτίνι στο χέρι και τα ψηλοτάκουνά Louboutin της στο άλλο, αστειεύτηκε για το πώς τα παπούτσια ήταν εντελώς άβολα και τα πέταξε στη σκηνή. «Ναι γεια σας! Σταματήστε, ήθελα μόνο να σας πω ότι αυτό το κόκκινο είναι το αίμα μου», είπε χιουμοριστικά αναφερόμενη στις θρυλικές κόκκινες σόλες. «Πού είναι ο φάκελος;!» φώναξε μετά από κάμποσα σαρδάμ. Τα είχε τσούξει λίγο παραπάνω πριν βγει στη σκηνή; Ναι, γι'αυτό την αγαπάμε. Αυτή είναι η δεύτερη μεθυσμένη εμφάνιση στη λίστα, πράγμα αναμενόμενο αφού στις Χρυσές Σφαίρες λειτουργεί open bar.
Ερευνητές του Πολυτεχνείου του Μονάχου δημιούργησαν τον πιο λεπτομερή τρισδιάστατο χάρτη του κόσμου, βασισμένο σε δορυφορικά δεδομένα
Από ιστορικά σπίτια στο Εδιμβούργο μέχρι τους πανύψηλους ουρανοξύστες της Σαγκάης, πλέον είναι δυνατό να εξερευνήσει κανείς κάθε κτίριο στον πλανήτη χωρίς να φύγει από το σπίτι του.
Ένας νέος, εντυπωσιακός ψηφιακός χάρτης καταγράφει τη θέση και το μέγεθος 2,75 δισεκατομμυρίων κτιρίων παγκοσμίως, με εξαιρετική τρισδιάστατη λεπτομέρεια. Ονομάζεται GlobalBuildingAtlas και περιλαμβάνει περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο επιπλέον κτίρια σε σύγκριση με το έως τώρα μεγαλύτερο διαθέσιμο σύνολο δεδομένων.
Ο χάρτης είναι διαθέσιμος στο κοινό μέσω διαδραστικής πλατφόρμας, επιτρέποντας στους χρήστες να αναζητήσουν οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου.
Το GlobalBuildingAtlas δημιουργήθηκε από ερευνητές του Πολυτεχνείου του Μονάχου (TUM), οι οποίοι αξιοποίησαν τεράστιο όγκο δορυφορικών δεδομένων. Συγκεκριμένα, συνδύασαν σχεδόν 800.000 δορυφορικές εικόνες του 2019 με έναν αλγόριθμο τεχνητής νοημοσύνης, ο οποίος υπολογίζει το ύψος και τον όγκο κτιρίων που δεν είχαν καταγραφεί, βασιζόμενος στα χαρακτηριστικά των γειτονικών τους δομών.
Όπως εξηγεί ο κύριος συγγραφέας της μελέτης, καθηγητής Xiaoxiang Zhu, οι τρισδιάστατες πληροφορίες προσφέρουν πολύ ακριβέστερη εικόνα της αστικοποίησης και των κοινωνικών συνθηκών σε σχέση με τους παραδοσιακούς δισδιάστατους χάρτες.
«Δεν βλέπουμε μόνο το αποτύπωμα των κτιρίων, αλλά και τον όγκο τους, γεγονός που επιτρέπει πιο αξιόπιστα συμπεράσματα για τις συνθήκες διαβίωσης», σημειώνει.
Για την πλοήγηση στον χάρτη, όπως αναφέρει και η Daily Mail, οι χρήστες αρκεί να εισαγάγουν μια διεύθυνση στη σχετική γραμμή αναζήτησης. Η πλατφόρμα εμφανίζει τρισδιάστατα μοντέλα περιοχών σε ολόκληρο τον κόσμο, βασισμένα σε δεδομένα δορυφόρων σε τροχιά. Ιδιαίτερα στις αστικές περιοχές, η ανάλυση είναι έως και 30 φορές υψηλότερη σε σύγκριση με αντίστοιχες βάσεις δεδομένων, σύμφωνα με τους ερευνητές.
Η απήχηση του χάρτη ήταν άμεση: μέσα σε λίγες ημέρες από την έναρξη λειτουργίας του, ο ιστότοπος ξεπέρασε τις 280.000 επισκέψεις, γεγονός που έχει οδηγήσει κατά διαστήματα σε καθυστερήσεις φόρτωσης.
Πέρα από την εντυπωσιακή του απεικόνιση, ο GlobalBuildingAtlas έχει σημαντική επιστημονική και πρακτική αξία. Στο παρελθόν, η χαρτογράφηση των κτιρίων απαιτούσε εξειδικευμένους δορυφόρους λέιζερ, καθιστώντας αδύνατη την πλήρη και υψηλής ακρίβειας κάλυψη του πλανήτη. Η νέα προσέγγιση συνδυάζει περιορισμένα δεδομένα λέιζερ με τεχνητή νοημοσύνη, καλύπτοντας τα κενά.
Το αποτέλεσμα είναι ένας παγκόσμιος χάρτης που μπορεί να αξιοποιηθεί για τη μελέτη της αστικής ανάπτυξης, τον χωροταξικό σχεδιασμό, αλλά και την προετοιμασία και πρόληψη φυσικών καταστροφών.
Σύμφωνα με την ανάλυση των δεδομένων, η Ασία συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο αριθμό κτιρίων, με 1,22 δισεκατομμύρια – σχεδόν τα μισά παγκοσμίως. Ακολουθεί η Αφρική με περίπου 540 εκατομμύρια, η Ευρώπη με 403 εκατομμύρια, ενώ η Βόρεια και η Νότια Αμερική καταγράφουν 295 και 264 εκατομμύρια κτίρια αντίστοιχα. Η Ωκεανία διαθέτει μόλις 14 εκατομμύρια.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, οι ερευνητές εισήγαγαν έναν νέο δείκτη κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης: τον όγκο κτιρίων ανά κάτοικο. Όσο μεγαλύτερος είναι ο διαθέσιμος χώρος ανά άτομο, τόσο υψηλότερο θεωρείται το επίπεδο ευημερίας.
Η Φινλανδία, για παράδειγμα, κατατάσσεται πρώτη στην Ευρώπη με περισσότερα από 3.900 κυβικά μέτρα κτιριακού όγκου ανά κάτοικο, ενώ συγκαταλέγεται σταθερά στις πιο ευτυχισμένες χώρες. Αντίθετα, η Ελλάδα εμφανίζει περίπου έξι φορές μικρότερο αντίστοιχο δείκτη, αντανακλώντας τις μακροχρόνιες οικονομικές της δυσκολίες.
Στο μέλλον, οι δημιουργοί του GlobalBuildingAtlas εκτιμούν ότι τα δεδομένα αυτά θα μπορούσαν να συμβάλουν στον καλύτερο σχεδιασμό κατοικιών και δημόσιων υποδομών, καθώς και στην εκτίμηση των περιοχών που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο από φυσικές καταστροφές.
