Ο Βρετανός υπουργός Άμυνας Τζον Χίλι δήλωσε ότι θα ήθελε πολύ να συλλάβει τον Ρώσο πρόεδρο.

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, χλεύασε τον επικεφαλής του βρετανικού υπουργείου Άμυνας επειδή δήλωσε ότι θα ήθελε να απαγάγει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Την Παρασκευή, ο υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, Τζον Χίλι, δήλωσε στην Kyiv Independent ότι αν μπορούσε να απαγάγει οποιονδήποτε ηγέτη, θα «συλλάβει τον Πούτιν» και θα τον θεωρήσει υπεύθυνο για αυτό που χαρακτήρισε «εγκλήματα πολέμου» - ιδίως την φερόμενη απαγωγή Ουκρανών παιδιών - κάτι που η Μόσχα αρνείται ότι έχει συμβεί.

Σε συνέντευξή της στο «TV Center» την Κυριακή, η Ζαχάροβα απέρριψε τα σχόλια του Χίλι ως «άσεμνες φαντασιώσεις Βρετανών διεστραμμένων».

Τα σχόλια του Χίλι έγιναν μετά την άνευ προηγουμένου επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, κατά την οποία απήγαγαν τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο. Ο ηγέτης της Βενεζουέλας, μαζί με τη σύζυγό του, μεταφέρθηκε αεροπορικώς στη Νέα Υόρκη για να αντιμετωπίσει κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών και αδικήματα που σχετίζονται με όπλα, για τις οποίες δήλωσε αθώος. Η επιχείρηση έχει επίσης προκαλέσει έντονη συζήτηση σχετικά με τη νομιμότητά της.

Η Μόσχα καταδίκασε την στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ ως «ένοπλη επιθετικότητα», μια απαράδεκτη παραβίαση της κυριαρχίας της Βενεζουέλας και παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Το Ηνωμένο Βασίλειο, ωστόσο, απέφυγε να καταδικάσει την κίνηση της Ουάσινγκτον, σημειώνοντας ότι «υποστηρίζει εδώ και καιρό τη μετάβαση της εξουσίας στη Βενεζουέλα».

Ο Πούτιν είναι ο στόχος εντάλματος σύλληψης του 2023 που εκδόθηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την φερόμενη παράνομη απέλαση Ουκρανών παιδιών. Η Βρετανία είναι μέλος του δικαστηρίου, πράγμα που σημαίνει ότι θα ήταν υποχρεωμένη να ενεργήσει βάσει του εντάλματος εάν ο Πούτιν εισέλθει σε βρετανική δικαιοδοσία. Η Ρωσία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος του ΔΠΔ και έχει απορρίψει το ένταλμα ως νομικά άκυρο.

Πηγή: RT

Αλέξης Τσίπρας ξαφνιάστηκε από την κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού». «Ο Αλέξης Τσίπρας κάνει πίσω».

Αυτά ήταν μερικά από όσα ακούστηκαν τα τελευταία 24ωρα σε πολιτικο–δημοσιογραφικά πηγαδάκια σε σχέση με τον πρώην πρωθυπουργό. Προφανώς όσοι τα έλεγαν, φαίνεται πως δεν θυμούνταν (εντός ή εκτός εισαγωγικών) όσα ο ίδιος είχε πει, από το «Παλλάς», για την έλευση νέων πολιτικών σχηματισμών.

Κατά συνέπεια, όπως σημείωναν συνομιλητές του, όχι μόνο δεν ξαφνιάστηκε, αντιθέτως είχε απολύτως διαβλέψει την κίνηση Καρυστιανού. Εκτιμά, δε, ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρξουν κι άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί, αλλά και αναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών. Και επιμένει να μιλά για την ανάγκη επανίδρυσης της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης, προκειμένου να αποκτήσει η χώρα εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Ο Αλέξης Τσίπρας -επισημαίνουν όσοι τον ξέρουν καλά- δεν ετεροκαθορίζεται, αντιθέτως χτίζει τον δικό του πολιτικό διάδρομο, προχωράει στον δικό του πολιτικό χρόνο. Συνεπώς, ούτε επισπεύδει ούτε αναβάλλει τη δράση του.

Η διπλή προτεραιότητά του, άλλωστε, είναι το νέο πρόγραμμα, αλλά και τα νέα πρόσωπα. Για το μεν πρώτο και έχοντας προοικονομήσει τις εξελίξεις, θεωρεί ότι το κρίσιμο στοιχείο είναι το περιεχόμενο της εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης. Για τη σύνταξη της οποίας απαιτείται χρόνος, έτσι ώστε να κατατεθεί στην κρίση της ελληνικής κοινωνίας όταν θα είναι απολύτως εμπεριστατωμένη και όχι βιαστικά.

Μείζον και το ζήτημα των προσώπων, υπό την έννοια της επάρκειας αλλά και της εντιμότητας. Και ο Αλέξης Τσίπρας -υπογραμμίζουν οι ίδιες πηγές- διατηρεί ισχυρότατο το ηθικό πλεονέκτημα της επιλογής του να παραιτηθεί από το αξίωμα του βουλευτή με όλα τα συνοδευτικά προνόμια, κάτι που κανείς άλλος δεν έχει πράξει. Αναφορά που έχει προφανώς πολλούς αποδέκτες...

Πηγή: efsyn

Η κατάρρευση του συνασπισμού κατά των Χούθι ενισχύει το Ιράν στον Περσικό Κόλπο.

Οι φιλοδοξίες των ΗΑΕ κατά της σαουδαραβικής επιρροής έχουν οδηγήσει σε πόλεμο στην Υεμένη.

Αυτό που ξεκίνησε ως ένα ενιαίο αραβικό μέτωπο εναντίον των Χούθι, που δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2015 και υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ, έχει πλέον μετατραπεί σε πόλεμο μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ).

Πριν από ένα μήνα, τα ΗΑΕ, πιθανώς διαισθανόμενα τον μειωμένο ηγετικό ρόλο της Ουάσινγκτον στην περιοχή, έβαλαν τα στοιχήματά τους στο Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο (STC) στην Υεμένη, το οποίο επιδιώκει την ανεξαρτησία του νότου (οι Χούθι έχουν ήδη de facto αποσχιστεί στο βορρά). Τον Δεκέμβριο, το STC, με την υποστήριξη ενός αποσπάσματος των ΗΑΕ, κατέλαβε γρήγορα τις πλούσιες σε πετρέλαιο επαρχίες Χαντραμάουτ και Μάχρα, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο βασικών λιμανιών (Άντεν, Μουκάλα και Σοκότρα) στο νότο. Δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης άρχισαν να κάνουν εικασίες για την πιθανότητα δημιουργίας ενός νέου κράτους στο έδαφος της πρώην Υεμένης.

Αλλά τότε το Ριάντ, το οποίο προηγουμένως είχε τον έλεγχο του Άντεν, ξύπνησε και εξαπέλυσε αεροπορικές επιδρομές εναντίον των «αυτονομιστών», υποστηρίζοντας τη «νόμιμη κυβέρνηση». Στη συνέχεια, με τελεσίγραφο, διέταξε το Άμπου Ντάμπι να αποσύρει όλες τις δυνάμεις του από τα κατεχόμενα εδάφη εντός 24 ωρών, επέβαλε κατάσταση έκτακτης ανάγκης 90 ημερών και αποκλεισμό λιμένων 72 ωρών και ταυτόχρονα τερμάτισε την αμυντική συμφωνία με τα ΗΑΕ. Σαφώς, τα Εμιράτα, μη έχοντας κοινά σύνορα με την Υεμένη και διαθέτοντας ασθενέστερο στρατό, υποχώρησαν.

Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΑΕ ανακοίνωσε την απόσυρση του αποσπάσματός του για να «διασφαλίσει την ασφάλεια του προσωπικού του εν μέσω αυξημένων κινδύνων και ανοιχτής σύγκρουσης εντός του συνασπισμού». Το STC ανακοίνωσε τη διάλυσή του στις 9 Ιανουαρίου και ο ηγέτης του κατέφυγε στα ΗΑΕ.

Οι Χούθι θα ενισχυθούν

Δεκαετίες κοντόφθαλμης πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή - από την τροφοδότηση της Αραβικής Άνοιξης, η οποία οδήγησε στον αυτονομισμό των Χούθι, έως τη δημιουργία ενός συνασπισμού 10 χωρών για τον περιορισμό τους - έχουν δημιουργήσει ένα κενό εξουσίας στην Υεμένη, το οποίο το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι προσπάθησαν να καλύψουν ανεξάρτητα από τότε που αποσύρθηκε ο άμεσος έλεγχος της Ουάσιγκτον. Οι άμεσες συγκρούσεις μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και ΗΑΕ είναι απίθανες, αλλά μια παρατεταμένη, σιγοβράζουσα σύγκρουση μεταξύ των πληρεξουσίων τους στην Υεμένη είναι εγγυημένη. Εν τω μεταξύ, οι Χούθι, που χρηματοδοτούνται από το Ιράν, θα αποκτήσουν δύναμη καθώς οι παλιοί σύμμαχοι γίνονται νέοι αντίπαλοι και οι διαφορές τους μπορούν να αξιοποιηθούν.

Οι ΗΠΑ θα χάσουν από το Ιράν και το Μπαχρέιν

Αλλά αυτές δεν είναι όλες οι συνέπειες της μόνιμης αμερικανικής παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών.

Η γαλλική ιστοσελίδα Dark Box αναφέρει ότι τα σαουδαραβικά στρατεύματα, οι λεγόμενες «Δυνάμεις Ασπίδας», έχουν αποσυρθεί από το Μπαχρέιν, φέρεται να οφείλεται στην υποστήριξη του τελευταίου προς τα ΗΑΕ. Χωρίς την παρουσία τους, η σιιτική πλειοψηφία του Μπαχρέιν αναμφίβολα θα επανενεργοποιηθεί, με την υποστήριξη της ίδιας της Τεχεράνης. Σύμφωνα με την ανάλυση της Dark Box, η περιοχή του Περσικού Κόλπου έχει εισέλθει σε μια φάση «αναγκαστικής αναδιάταξης», καθώς οι εντάσεις μεταξύ Ριάντ και Άμπου Ντάμπι δεν περιορίζονται πλέον στην παραγωγή πετρελαίου, στις συνοριακές διαφορές ή στην επιρροή στην Υεμένη και το Σουδάν, αλλά έχουν επεκταθεί στην ίδια την ουσία της κυριαρχίας. Η εποχή της «συναίνεσης» στον Περσικό Κόλπο έχει ουσιαστικά τελειώσει, δίνοντας τη θέση της σε έναν ανοιχτό αγώνα για ηγεσία στην αναδυόμενη περιφερειακή τάξη, προειδοποιούν οι συγγραφείς.

Το Μπαχρέιν φιλοξενεί μια βασική βάση του Ναυτικού των ΗΠΑ. Οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση της χώρας μετά την αποχώρηση της Σαουδικής Αραβίας θα επηρέαζε άμεσα τις στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ στην περιοχή και θα αύξανε τους ήδη σημαντικούς κινδύνους για τη ναυτιλία στον Περσικό Κόλπο.

Πηγή: Pravda

Ο εχθρός του πολέμου που έχουν ξεκινήσει οι κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπούν κυβερνήσεις σαν και αυτή του Τραμπ δεν είναι απλά κάποια χώρα που έχει στο υπέδαφός της κοιτάσματα πετρελαίου, δηλαδή μιας πηγής ενέργειας της οποίας η εξόρυξη και χρήση συμβολίζει αυτό που έχει οδηγήσει το σύνολο των κοινωνιών του πλανήτη μπροστά σε μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή της φύσης, μια περιβαλλοντική κρίση με εύρος που εκτείνεται από την ανεξέλεγκτη κλιματική αλλαγή μέχρι τη δραματικά επιδεινούμενη μείωση της βιοποικιλότητας, μια κρίση που απειλεί την ίδια της συνέχεια της ανθρώπινης (και κάθε άλλης) ζωής στον πλανήτη, μιας υπαρξιακής τελικά απειλής-κρίσης. Ο εχθρός αυτού του πολέμου περιλαμβάνει το σύνολο των χωρών του πλανήτη, όπως επιβεβαιώνει η κλιμακούμενη επίθεση του τραμπισμού-τραμπουκισμού ακόμη και στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) (αλλά και σε συναφείς υπερεθνικούς θεσμούς, όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο αγνοείται ή γίνεται ακόμη και αντικείμενο άμεσης επίθεσης από κορυφαίους κυβερνητικούς αξιωματούχους, όπως από κάποιους και της δικής μας χώρας).

Έχει κομβική σημασία το ότι η επίθεση στον ΟΗΕ, η οποία ξεκίνησε την επομένη της ανάληψης της εξουσίας από τον Τραμπ, κλιμακώθηκε την επομένη της πολεμικού τύπου παρέμβασης σε πετρελαιοφόρο χώρα (τόσο στο εσωτερικό αυτής της χώρας όσο και σε πετρελαιοφόρα πλοία που μεταφέρουν πετρέλαιο από αυτήν στο εξωτερικό της). Η άλλη όψη της πολεμικού τύπου παρέμβασης σε μια χώρα που έχει αφθονία μιας περιβαλλοντοκτόνας πηγής ενέργειας όπως το πετρέλαιο, της οποίας η χρήση μας έφερε μπροστά σε μια υπαρξιακή κρίση, είναι η υπό εξέλιξη απόσυρση των ΗΠΑ από τον ΟΗΕ, έναν θεσμό που συγκροτήθηκε μετά την τεράστια κρίση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου για να εκπροσωπήσει την παγκόσμια προσπάθεια για μια στοιχειώδη συνεννόηση για ειρήνη, μεταξύ όλων των χωρών του πλανήτη. Τραμπική επίθεση-πόλεμο στον ΟΗΕ, με διακοπή της χρηματοδότησης αλλά και αποχώρηση από θεσμούς του, η οποία έχει στόχο να καταστήσει παθητικό-αδρανές το σύνολο των οργάνων, επιτροπών και εγχειρημάτων του ΟΗΕ που αναφέρονται σε έναν στοιχειώδη συντονισμό της προσπάθειας όλων των χωρών του πλανήτη να προσδιορίσουν και να αντιμετωπίσουν την υπαρξιακή απειλή της περιβαλλοντικής κρίσης.

Συνοδευόμενη από διακοπή χρηματοδότησης και αποχώρηση από θεσμούς του ΟΗΕ (και παρόμοιων διεθνών θεσμών) που στοχεύουν στην καταγραφή και αντιμετώπιση έμφυλων και φυλετικών ανισοτήτων. Ο στόχος δηλαδή είναι και οι θεσμοί του ΟΗΕ (και τύπου ΟΗΕ) που υποστηρίζουν τη στοιχειώδη ευαισθητοποίηση ως προς τις ιδεολογίες που, από τον σεξισμό μέχρι την αποικιοκρατία, ευθύνονται για τα αίτια της περιβαλλοντικής κρίσης, κάτι που εξηγεί γιατί κυβερνήσεις τύπου Τραμπ αποσύρονται τόσο από διεθνείς θεσμούς που αναγνωρίζουν την περιβαλλοντική κρίση όσο και από διεθνείς θεσμούς που αναγνωρίζουν τις έμφυλες και φυλετικές διακρίσεις.

Ο κρίσιμος εχθρός της άγνοιας-αγνόησης της περιβαλλοντικής κρίσης που προωθείται από τις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπούν κυβερνήσεις τύπου Τραμπ δεν είναι εξωτερικός στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, δεν είναι σε κάποιον «Τρίτο Κόσμο», αλλά βρίσκεται στο εσωτερικό του «Πρώτου Κόσμου». Δεν είναι κάποιος σαν τον πρόεδρο κάποιας Βενεζουέλας, ο οποίος, στην καλύτερη περίπτωση, αμφισβήτησε, με περισσότερη ή λιγότερη δημοκρατία, το ιδιοκτησιακό καθεστώς του οικονομικού σύμπαντος του πετρελαίου. Και δεν είναι κάποιος σαν τον πρόεδρο κάποιας Ρωσίας, κληρονόμο μιας σταλινικής παράδοσης που είχε αποσυνδέσει τον ορισμό του σοσιαλισμού από τον οικολογικό μετασχηματισμό της παραγωγής, μιας παράδοσης που βασίστηκε στο πετρέλαιο και το ουράνιο όσο κι η αντίστοιχη στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Ο κρίσιμος εχθρός-στόχος της ακραία επικίνδυνης εκδοχής του καπιταλισμού που είναι ο τραμπισμός είναι η ελπίδα για αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης με βάση τη γνώση που προέκυψε στην Αμερική με τη δημοσίευση της Σιωπηλής Άνοιξης της Ρέϊτσελ Κάρσον κατά τη δεκαετία του 1960. Ο κρίσιμος εχθρός είναι η προσπάθεια για μια άλλη επιστήμη, η προοπτική μιας επιστήμης για την αντιμετώπιση και όχι την διευρυμένη αναπαραγωγή της περιβαλλοντικής κρίσης. Ο κρίσιμος εχθρός είναι η ελπίδα από μια επανάσταση στην επιστήμη που θα συμβάλει στο να προσπαθήσουμε μήπως και σωθούμε απέναντι στην πεπατημένη μιας επιστήμης της βέβαιης καταστροφής.

Είναι η ελπίδα για μια (και) επιστημολογική επανάσταση υπέρ της επιστήμης της εξοικονόμησης ενέργειας, της μαζικής χρήσης μικρής κλίμακας τεχνικών διατάξεων τοπικής παραγωγής και χρήσης ενέργειας από πηγές όπως ο ήλιος και ο άνεμος, της επανάχρησης και της ανοιχτότητας-κοινότητας των πόρων-αγαθών, της φροντίδας για αποφυγή σπατάλης και όχι του διαρκώς μεγεθυνόμενου κέρδους, της ενέργειας που δεν βασίζεται στα ολοένα και μακρύτερα δίκτυα μεταφοράς από θερμοηλεκτρικά εργοστάσια σε ολοένα και μεγαλύτερες πόλεις. Μια επιστημολογική επανάσταση υπέρ της επιστήμης της ενέργειας που δεν θα βασίζεται σε ορυκτά καύσιμα, από τον άνθρακα, το πετρέλαιο και το (καθόλου) φυσικό αέριο μέχρι (την απόλυτα επικίνδυνη κλιμάκωση-συσσώρευση που εκπροσωπεί ιστορικά) το ουράνιο και η πυρηνική ενέργεια. Αυτή θα είναι και μια φεμινιστική και αντιαποικιοκρατική επιστήμη, επιστήμη που βασίζεται στη γνώση που προέκυψε από τα κινήματα αμφισβήτησης στον «Πρώτο Κόσμο» των ΗΠΑ και της Ευρώπης τη δεκαετία του 1960, μαζί με, ταυτόχρονα και αδιαίρετα, την επανεκτίμηση της παραδοσιακής γνώσης των ορίων της φύσης σε κοινωνίες αυτού που απαξιώθηκε ως «Τρίτος Κόσμος». Η γνώση που χρειαζόμαστε προέρχεται από την κριτική στην επιστήμη της Ρέϊτσελ Κάρσον, σε συνδυασμό με τη γνώση των περιβαλλοντικά πολύτιμων indigenous knowledges που απαξιώθηκαν από αυτή την επιστήμη.

Είναι η γνώση-επιστήμη που προέκυψε από τα κινήματα αμφισβήτησης στο εσωτερικό των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης, στο εσωτερικό του πιο ανεπτυγμένου καπιταλισμού, την δεκαετία της αμφισβήτησης του 1960. Η γνώση που προέκυψε από τον τρόπο που η Ρέϊτσελ Κάρσον προσέγγισε το στοιχείο του άνθρακα στην Σιωπηλή Άνοιξη, εστιάζοντας στο ότι η φυσική ευελιξία του στην διαμόρφωση χημικών ενώσεων είναι καταστροφική στο πλαίσιο ακατάλληλης τεχνικής αξιοποίησής της. Η Κάρσον εστίασε στο DDT*, η προσέγγισή της, όμως, είναι άμεσα χρήσιμη και για την κατανόηση και της περιβαλλοντικής επικινδυνότητας του πετρελαίου και του κόσμου των υδρογονανθράκων και ορυκτών καυσίμων γενικότερα (είναι η κριτική γνώση, παρεμπιπτόντως, που η Κάρσον πρότεινε, προφητικά, όχι μόνο για τη χημεία-φυσική αλλά και την βιολογία, επισημαίνοντας ότι όπως δεν πρέπει να κάνουμε επικίνδυνες παρεμβάσεις στους φυσικούς-χημικούς δεσμούς έτσι δεν πρέπει να παρεμβαίνουμε επικίνδυνα και στους δεσμούς του γενετικού και άλλου βιολογικού υλικού).

Και ας σημειωθεί ότι το ίδιο κίνημα αμφισβήτησης της δεκαετίας του 1960, αυτό που ανέδειξε το σοφό-αναγκαίο αίτημα για μια άλλη γνώση-επιστήμη της Κάρσον, έδειξε, ταυτόχρονα, ότι η επιστήμη δεν εξελίσσεται υποχρεωτικά γραμμικά αλλά έχει μια ιστορία που επιβεβαιώνει τη δυνατότητα επανάστασης-τομής από ένα επιστημονικό «παράδειγμα» σε ένα άλλο, όπως παρατήρησε την ίδια δεκαετία ο ιστορικός της επιστήμης, επίσης Αμερικανός, Τόμας Κουν, στη Δομή των Επιστημονικών Επαναστάσεων. Επιτρέποντάς μας έκτοτε να μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι μια επαναστατική μετάβαση από περιβαλλοντοκτόνα σε φιλοπεριβαλλοντική γνώση-επιστήμη δεν είναι κάτι που αποκλείεται με βάση την ιστορική εμπειρία. Και είναι, επιπρόσθετα, το ίδιο κίνημα αμφισβήτησης από το εσωτερικό του ανεπτυγμένου καπιταλισμού της δεκαετίας του 1960 που συνέδεσε την επιστημολογική τομή προς μια φιλοπεριβαλλοντική γνώση-επιστήμη με τον πειραματισμό για μετάβαση από την τεχνολογία μεγάλης κλίμακας στην «εναλλακτική τεχνολογία», στην τεχνική μικρής κλίμακας του Small is Beautiful του Ερνστ Φρίντριχ Σουμάχερ και του Ενέργεια και Ισοτιμία: Στον Σοσιαλισμό Φτάνεις με Ποδήλατο του Ιβάν Ίλλιτς.

Ο εχθρός των κοινωνικών τάξεων που εκπροσωπεί ο καπιταλιστικός τραμπισμός είναι τελικά η ελπίδα της κριτικής γνώσης-επιστήμης των Αμερικανών Κάρσον και Κουν, των Ευρωπαϊκής καταγωγής Σουμάχερ και Ίλλιτς. Είναι η ελπίδα που δείχνει εκείνη τη γνώση-επιστήμη που χρειαζόμαστε για να έχουμε τύχη απέναντι στον κόσμο του άνθρακα, του «φυσικού» αερίου, του πετρελαίου και του ουρανίου. Του ουρανίου που επιστρέφει ραγδαία με τον καπιταλισμό-τραμπισμό ανεξέλεγκτης ανάπτυξης μιας εκδοχής τεχνητής νοημοσύνης που απαιτεί τα πρωτοφανώς ενεργειοβόρα data centers. Αγνοώντας μια ιστορία πολύτιμης επιστημονικής κριτικής στην πυρηνική ενέργεια. Μια ιστορία που, με αφετηρία και πάλι τη δεκαετία της αμφισβήτησης του 1960, υπηρέτησε πρωταγωνιστικά, μεταξύ άλλων, ο μεγαλύτερος ίσως ιστορικός της διαμόρφωσης της ταξικότητας που προσιδιάζει στον καπιταλισμό, ο Ε. Π. Τόμσον. Βάζοντας, κυριολεκτικά, το κορμί του απέναντι στην αστυνομία και τον στρατό των συμφερόντων προώθησης των πυρηνικών.

Ο πόλεμος του τραμπικού καπιταλισμού δεν είναι μόνο της Αμερικής και της Ευρώπης απέναντι σε κάποιο εξωτερικό τους εχθρό. Είναι και πόλεμος απέναντι στην Αμερική και Ευρώπη που αγαπάμε, αυτή της πρωτοπόρας συμβολής της Κάρσον και του Κουν, του Σουμάχερ και του Ίλλιτς, της Αμερικής και Ευρώπης που χρειαζόμαστε για να μπορούμε να ελπίζουμε σε κάποιο μέλλον.

Υστερόγραφο 1. Εξυπακούεται ότι η αξιολόγηση της νομιμότητας του πολέμου του Τραμπ όχι μόνο δεν μπορεί να μετατεθεί σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον, είναι επειγόντως απαραίτητη τώρα αν θέλουμε να υπάρχει κάποιο μέλλον.

Υστερόγραφο 2. Δεν είναι τυχαίο που η τραμπική εκδοχή καπιταλισμού επιχειρεί μια συντριπτική υποβάθμιση του δημοσίου έναντι του ιδιωτικού στα πανεπιστήμια και τους άλλους θεσμούς έρευνας και εκπαίδευσης, στις ΗΠΑ και την Ευρώπη (βλ, μεταφορά τεράστιων πόρων σε πολεμική έρευνα): στοχεύει στην καταστολή της προοπτικής μιας επανάστασης-τομής από μια περιβαλλοντοκτόνα σε μια φιλοπεριβαλλοντική γνώση-επιστήμη. Όπως δεν είναι τυχαίο που η ίδια εκδοχή καπιταλισμού παραβιάζει ακόμη και το σύνταγμα, από τις ΗΠΑ μέχρι εδώ, για να αλλάξει βίαια την ισορροπία στο πανεπιστήμιο υπέρ του ιδιωτικού. Είναι αυτή η εκδοχή καπιταλισμού που παρανομεί με βάση τον απόλυτο κομματισμό-φαυλότητα στη διαδικασία επιλογής ερευνητικών προτάσεων για χρηματοδότηση, διαγράφει αντί να εμπνεύσει (και να έλξει στην έρευνα-γνώση για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής) και να υποστηρίξει τον φοιτητικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων φοιτητριών και φοιτητών που εργάζονται για επιβίωση σε μια οικονομία της «σαιζόν» (εδώ και 17 χρόνια, από το πρώτο μνημόνιο μέχρι σήμερα, σε μια κοινωνία που κατέληξε με την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη).

*Ισχυρό τοξικό εντομοκτόνο που χρησιμοποιήθηκε για την καταπολέμηση των κουνουπιών στις ελώδεις περιοχές για να περιοριστεί η ελονοσία

Πηγή: tpp