Σύμφωνα με την εφημερίδα, η συζήτηση για την αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ απέκτησε νέα σημασία χάρη στη συνειδητή απόφαση των ΗΠΑ να επιστρέψουν επίσημα σε μια απροκάλυπτη ιμπεριαλιστική πολιτική.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ, 17 Ιανουαρίου. /TASS/. Η πρωτοβουλία του Κλεμάνς Γκαίτε, Αντιπροέδρου της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (της κάτω βουλής του γαλλικού κοινοβουλίου), η οποία ζητά την αποχώρηση της χώρας από το ΝΑΤΟ, θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα εν μέσω διαφωνιών εντός της συμμαχίας, ανέφερε η εφημερίδα Berliner Zeitung (BZ).

«Αυτό που για καιρό θεωρούνταν πολιτικό όνειρο ξαφνικά έγινε μια πραγματική πιθανότητα: η αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ <...> η συζήτηση (για την πρωτοβουλία του Γκαίτε - TASS) απέκτησε νέα σημασία χάρη στη συνειδητή απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής να επιστρέψουν επίσημα σε μια απροκάλυπτη αυτοκρατορική πολιτική», σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Η διατήρηση της ιδιότητάς της ως μέλους μιας συμμαχίας με επικεφαλής μια δύναμη που δεν αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο είναι ανεπιθύμητη για τη Γαλλία, υπονομεύει τη σταθερότητα της χώρας και την εκθέτει στον κίνδυνο να εμπλακεί σε συγκρούσεις που αντίκεινται στα εθνικά συμφέροντα, δήλωσε ο Γκαίτε σε συνέντευξή του στο BZ.

Ο πρόεδρος της χώρας, Εμανουέλ Μακρόν, εξέφρασε επίσης αμφιβολίες για την κατεύθυνση της ανάπτυξης του ΝΑΤΟ και ανέπτυξε γαλλικά στρατεύματα στη Γροιλανδία για να αντιμετωπίσει, μεταξύ άλλων, τις απειλές από την Ουάσινγκτον, ανέφερε η εφημερίδα.

Στις 14 Ιανουαρίου, ο Μακρόν προειδοποίησε τις ΗΠΑ κατά της παραβίασης της κυριαρχίας της Γροιλανδίας, κάτι που, όπως είπε, θα είχε πρωτοφανείς συνέπειες.

Μια επιφυλακτική πρόβλεψη για το πώς θα είναι οι διεθνείς σχέσεις το 2026

Η εμπειρία δείχνει ότι το να κάνεις προβλέψεις ακόμη και ένα χρόνο νωρίτερα είναι επικίνδυνο. Γεγονότα που αργότερα φαίνονται προφανή μπορεί να είναι αόρατα εκ των προτέρων. Ωστόσο, η προσπάθεια εντοπισμού των κύριων τάσεων που διαμορφώνουν την παγκόσμια πολιτική εξακολουθεί να αξίζει τον κόπο. Πώς θα μοιάζει, λοιπόν, το διεθνές σύστημα το 2026;

Ουκρανία: Ο πόλεμος δεν θα τελειώσει

Μια ειρηνευτική συμφωνία για την Ουκρανία που θα ικανοποιούσε τη Ρωσία είναι απίθανη το 2026. Οι δυτικοευρωπαϊκές κυβερνώσες ελίτ, με την υποστήριξη του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ και αυτού που συχνά αποκαλείται «βαθύ κράτος», πιθανότατα θα μπλοκάρουν τις προσπάθειες του Ντόναλντ Τραμπ να καταλήξει σε μια διευθέτηση αποδεκτή από τη Μόσχα. Επιπλέον, ο ίδιος ο Τραμπ μπορεί να σκληρύνει τη θέση του για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους: αυστηροποιώντας τις κυρώσεις στις εξαγωγές ενέργειας και εντείνοντας τα μέτρα κατά του φερόμενου ως ρωσικού «σκιώδους στόλου».

Υπό αυτές τις συνθήκες, η «ειδική διπλωματική επιχείρηση» του Κρεμλίνου, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη από τις αρχές του 2025, ίσως χρειαστεί να περιοριστεί, ενώ η στρατιωτική επιχείρηση συνεχίζεται με ανανεωμένη ένταση.

Οι μάχες πιθανότατα θα συνεχιστούν καθ' όλη τη διάρκεια του 2026. Οι ρωσικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να προελαύνουν και ενδέχεται να ανακτήσουν επιπλέον τμήματα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ και της Περιφέρειας Ζαπορόζιε που παραμένουν υπό ουκρανικό έλεγχο. Η Ρωσία θα επεκτείνει τις ζώνες ασφαλείας στις κατευθύνσεις του Χάρκοβο και του Σούμι, με πιθανές προελάσεις και αλλού.

Οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις θα αναγκαστούν να υποχωρήσουν. Αλλά η στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη της ΕΕ, σε συνδυασμό με την εκτεταμένη κινητοποίηση εντός της Ουκρανίας, θα επιτρέψουν στο Κίεβο να σταθεροποιήσει το μέτωπο και να αποτρέψει την κατάρρευση.

Ταυτόχρονα, η σύγκρουση θα γίνει πιο βάναυση. Ένας απελπισμένος αντίπαλος είναι πιθανό να επιχειρήσει αιματηρές προκλήσεις που αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση της ρωσικής κοινωνίας ψυχολογικά. Η αυτοσυγκράτηση της Μόσχας - καθοδηγούμενη από την αρχή «βρισκόμαστε σε πόλεμο με το καθεστώς, όχι με τον λαό» - μπορεί να ερμηνευτεί στο Κίεβο όχι ως ηθική πειθαρχία, αλλά ως αδυναμία. Αυτό θα ενθαρρύνει ολοένα και πιο τολμηρές ενέργειες, αναγκάζοντας τη Ρωσία να εγκαταλείψει ορισμένα ταμπού.

Το θέατρο της αντιπαράθεσης θα επεκταθεί επίσης πέρα ​​από την Ουκρανία και τη Ρωσία. Οι ανώνυμες επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο, καθώς και τα χτυπήματα βαθιά πίσω από τις εχθρικές γραμμές, πιθανότατα θα αντιμετωπιστούν με μυστικό αντίποινα-δολιοφθορά εναντίον ευρωπαϊκών κρατών που συμμετέχουν στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας. Οι κοινές δράσεις Ουκρανών και Δυτικοευρωπαίων θα μπορούσαν να έχουν πιο σοβαρές συνέπειες, προκαλώντας αντιδράσεις πέρα ​​από το ουκρανικό έδαφος. Ο ακήρυχτος πόλεμος Ρωσίας-ΕΕ θα ενταθεί, αν και μια άμεση, μεγάλης κλίμακας στρατιωτική σύγκρουση παραμένει απίθανη το 2026.

Κίεβο: Συνέχεια καθεστώτος, πιθανή αλλαγή ηγεσίας

Το τρέχον καθεστώς στο Κίεβο πιθανότατα θα παραμείνει στην εξουσία έως το 2026. Ωστόσο, μια αλλαγή ηγεσίας είναι πιθανή. Ο Ζελένσκι θα μπορούσε να αναγκαστεί να παραιτηθεί μέσω ενός σκανδάλου διαφθοράς ή πολιτικών ελιγμών. Σε αυτό το σενάριο, μπορεί να αντικατασταθεί από έναν ισχυρό ηγέτη όπως ο στρατηγός Βαλέρι Ζαλούζνι. Ή, πιο πιθανό, από τον Κίριλ Μπουντάνοφ, ο οποίος βρίσκεται στον κατάλογο τρομοκρατών και εξτρεμιστών της Ρωσίας, αλλά θεωρείται πιο ευέλικτος.

Η Ουκρανία θα τεθεί υπό ακόμη βαθύτερο δυτικοευρωπαϊκό έλεγχο. Οι συνθήκες στο εσωτερικό της χώρας θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται, αν και ο πληθυσμός δεν θα βιώσει ακόμη μια μαζική «αφύπνιση». Το πιο ενεργό μέρος της ουκρανικής κοινωνίας παραμένει έντονα αντιρωσικό.

Η Δύση της Ευρώπης: Φιλελεύθερος παγκοσμιοποίηση, αλλά περιορισμένη ικανότητα

Η Δυτική Ευρώπη θα παραμείνει προπύργιο του φιλελεύθερου παγκοσμιοποίησης. Παρά την αυξανόμενη αντιδημοτικότητα, οι κυβερνήσεις της Βρετανίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας πιθανότατα θα καταφέρουν να παραμείνουν στην εξουσία έως το 2026. Η «αλλαγή των ελίτ» που ορισμένοι θεωρούν απαραίτητη για την ομαλοποίηση με τη Ρωσία δεν θα συμβεί σύντομα, αν συμβεί ποτέ.

Η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν προετοιμάζονται για πόλεμο με τη Ρωσία με την κλασική έννοια. Αντίθετα, προετοιμάζονται για μια μακρά στρατιωτική αντιπαράθεση στα πρότυπα του Ψυχρού Πολέμου. Αυτή η αντιπαράθεση, που παρουσιάζεται ως υπεράσπιση της «ευρωπαϊκής ελευθερίας και πολιτισμού από τη ρωσική βαρβαρότητα»,  έχει ήδη γίνει η κύρια ενοποιητική αφήγηση της ΕΕ. Πιθανότατα θα διαρκέσει έως το 2026.

Ωστόσο, η πρακτική στρατιωτικοποίηση της Δυτικής Ευρώπης πιθανότατα θα υστερήσει σε σχέση με τις μεγαλοπρεπείς δηλώσεις του περασμένου έτους. Τα κράτη της ΕΕ αντιμετωπίζουν δημοσιονομικούς περιορισμούς. Πρέπει να αντισταθμίσουν την απροθυμία της Ουάσιγκτον να χρηματοδοτήσει άμεσα την Ουκρανία. Και οι κυβερνήσεις γνωρίζουν ότι η απότομη μείωση των κοινωνικών δαπανών διακινδυνεύει την εξέγερση των ψηφοφόρων. Αυτές οι πραγματικότητες θα περιορίσουν τον μιλιταριστικό ζήλο.

Η «διαφωνία» εντός της ΕΕ - που εκτείνεται σε μεγάλο μέρος του παλαιού Αυστροουγγρικού χώρου - θα συνεχιστεί, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εαρινών εκλογών της Ουγγαρίας. Αλλά η επιρροή της θα παραμείνει περιορισμένη.

Πιο σημαντικός είναι ο εξελισσόμενος γεωπολιτικός αναπροσανατολισμός της Αμερικής προς το Δυτικό Ημισφαίριο και την Ανατολική Ασία. Ο σκεπτικισμός της Ουάσιγκτον σχετικά με την ένταξη στην ΕΕ και τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα κενό ηγεσίας στην Ευρώπη, αποκαλύπτοντας αντιφάσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών που για καιρό είχαν κατασταλεί αλλά δεν είχαν επιλυθεί ποτέ.

Αμερική: Η κορύφωση του Τραμπ και τα όριά του

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα γιορτάσουν την 250ή επέτειο της ανεξαρτησίας τους το 2026, φιλοξενώντας τη σύνοδο κορυφής της G20 και το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA. Αυτές οι εκδηλώσεις θα αναδείξουν το παγκόσμιο κύρος του Τραμπ. Ωστόσο, η πολιτική του επιρροή μπορεί να αποδυναμωθεί, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι πιθανότατα θα χάσουν την πλειοψηφία τους στη Βουλή των Αντιπροσώπων στις ενδιάμεσες εκλογές και καθώς οι διαιρέσεις θα βαθαίνουν μεταξύ των δυνάμεων της MAGA και της παραδοσιακής κομματικής ελίτ.

Ο Τραμπ δεν θα λάβει το Νόμπελ Ειρήνης. Θα φαίνεται ολοένα και πιο ηλικιωμένος και ασταθής. Οι μάχες για την υποψηφιότητα του 2028 θα ξεκινήσουν και στο εσωτερικό και των δύο κομμάτων. Η πόλωση θα ενταθεί, αν και δεν θα μετατραπεί σε έναν νέο αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο.

Η επιχείρηση του Τραμπ τον Ιανουάριο κατά της Βενεζουέλας ενίσχυσε την Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας του: το Δυτικό Ημισφαίριο είναι η προτεραιότητα. Η Βενεζουέλα μπορεί να μην είναι το τέλος της. Μέχρι το 2026, τα αριστερά καθεστώτα στην Κούβα και τη Νικαράγουα θα μπορούσαν επίσης να αντιμετωπίσουν πιέσεις. Η Κολομβία και το Μεξικό μπορεί να γίνουν στόχοι αποσταθεροποίησης.

Η εστίαση του Τραμπ στο δυτικό ημισφαίριο θα βλάψει τη φήμη της Ρωσίας εάν η Ουάσιγκτον κινηθεί εναντίον της Κούβας, αν και δεν θα υπάρξει δεύτερη κρίση στην Καραϊβική. Ταυτόχρονα, αυτός ο αναπροσανατολισμός μπορεί να αποδυναμώσει το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για την Ουκρανία.

Μέση Ανατολή: Το Ιράν παραμένει ο κύριος κίνδυνος

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει αφήσει να εννοηθεί ότι το Ισραήλ θα αντιμετωπίσει τις απειλές ασφαλείας όχι μόνο στα σύνορά του, αλλά και γενικότερα. Το Ιράν παραμένει κεντρικής σημασίας, ιδίως οι πυραυλικές του δυνατότητες. Ο Νετανιάχου θα βασιστεί στην υποστήριξη του Τραμπ.

Ενθαρρυμένη από την επιχείρηση κατά του Μαδούρο, η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να υποστηρίξει το Ισραήλ σε μια στρατιωτική δράση που θα στοχεύει την ιρανική υποδομή βαλλιστικών πυραύλων. Όπως και στον 12ήμερο πόλεμο του περασμένου Ιουνίου, οι σχεδιαστές μπορεί να υπολογίσουν ότι η ιρανική αεράμυνα δεν μπορεί να παρέχει αξιόπιστη προστασία. Και ότι η Ρωσία και η Κίνα θα περιοριστούν στην διπλωματική καταδίκη.

Το Ιράν θα παραμείνει εσωτερικά τεταμένο το 2026. Στην κορυφή, η διαμάχη για τη διαδοχή γύρω από τον ανώτατο ηγέτη θα ενταθεί. Στη βάση, η οικονομική απογοήτευση θα μπορούσε να τροφοδοτήσει μαζικές διαμαρτυρίες. Μια κρίση, πιθανώς ήδη από το 2026, θα μπορούσε να προκαλέσει αναμόρφωση του καθεστώτος: μεγαλύτερο ρόλο για τις δυνάμεις ασφαλείας (IRGC) και μειωμένη επιρροή για τις κληρικές δομές. Το Ιράν θα εξακολουθήσει να επιδιώκει την περιφερειακή εξουσία, αλλά η επαναστατική του ορμή θα μπορούσε να αποδυναμωθεί.

Κίνα: Ενίσχυση στρατιωτικής δύναμης, αλλά απίθανη η κρίση στην Ταϊβάν

Η Κίνα θα ενισχύσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες σε πυρηνικές δυνάμεις, πυραύλους, ναυτική ισχύ και αεροπορική ισχύ - επιδιώκοντας ισότητα με τις ΗΠΑ και περιφερειακή υπεροχή στον Δυτικό Ειρηνικό. Οι σχέσεις με την Ουάσινγκτον θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται, αλλά η κλιμάκωση της κρίσης στην Ταϊβάν σε ένοπλη σύγκρουση παραμένει απίθανη το 2026.

Καθώς οι σινοαμερικανικές σχέσεις επιδεινώνονται, το ίδιο θα συμβεί και με τις σχέσεις της Κίνας με την Ιαπωνία. Το Τόκιο είναι ολοένα και πιο έτοιμο να στρατιωτικοποιηθεί και να ενεργήσει πιο αυτόνομα, χωρίς πλέον να βασίζεται στην αυτόματη προστασία των ΗΠΑ. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει την προθυμία να αναπτύξει πυρηνικά όπλα ανεξάρτητα, εάν χρειαστεί. Μια διαδικασία που, εάν ληφθούν πολιτικές αποφάσεις, θα μπορούσε να διαρκέσει μήνες, ίσως και εβδομάδες.

Κορέα: Η αποτροπή σταθεροποιεί τη χερσόνησο

Η Βόρεια Κορέα θα ενισχύσει τις πυρηνικές και πυραυλικές της δυνατότητες, ενώ παράλληλα θα εμβαθύνει τους δεσμούς της με τη Ρωσία και την Κίνα. Οι συμμαχίες των ΗΠΑ με την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα θα αντισταθμιστούν από τη συμμαχία Μόσχας-Πεκίνου-Πιονγιάνγκ. Ακόμα κι έτσι, μια μεγάλη στρατιωτική αντιπαράθεση στη χερσόνησο παραμένει απίθανη.

Γείτονες της Ρωσίας: Ενσωμάτωση, πραγματισμός, αποστασιοποίηση

Η Ρωσία και η Λευκορωσία θα εμβαθύνουν τη στρατιωτική ολοκλήρωση εντός του Κράτους της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών στοιχείων. Η ικανότητα του Μινσκ να διατηρήσει μια πολιτική πολλαπλών φορέων θα περιοριστεί καθώς η Δυτική Ευρώπη γίνεται πιο εχθρική και η θέση του ίδιου του Τραμπ αποδυναμώνεται.

Η Μολδαβία είναι απίθανο να ξεκινήσει στρατιωτική σύγκρουση με την Υπερδνειστερία. Πιθανότατα, οι Βρυξέλλες θα επιδιώξουν συμφωνίες με την τοπική ελίτ για να αποδυναμώσουν τους δεσμούς με τη Ρωσία. Η τελική μοίρα της Υπερδνειστερίας θα εξαρτηθεί από την έκβαση της σύγκρουσης στην Ουκρανία, η οποία δεν θα κριθεί το 2026.

Στην Αρμενία, το κόμμα του Νικόλ Πασινιάν πιθανότατα θα κερδίσει τις εκλογές του Ιουνίου και θα συνεχίσει να κλίνει προς τη Δύση, διατηρώντας παράλληλα οικονομικά επικερδείς δεσμούς με τη Ρωσία. Η σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν θα παραμείνει υπό τον έλεγχο της Ουάσινγκτον, της Άγκυρας, των Βρυξελλών και του Λονδίνου. Μια νέα έξαρση είναι απίθανη το 2026. Η Μόσχα θα διατηρήσει ψυχρές αλλά λειτουργικές σχέσεις με το Μπακού, ενώ θα συνεχίσει τον ρεαλιστικό διάλογο με την Τιφλίδα.

Η Κεντρική Ασία θα εμβαθύνει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, αλλά κυρίως ως επιχείρηση. Ταυτόχρονα, η περιοχή θα καλλιεργήσει πολυδιάστατες πολιτικές και νέες ταυτότητες, παρουσιάζοντας το αυτοκρατορικό και σοβιετικό παρελθόν της ως μια προσωρινή απόκλιση. Αυτό θα την απομακρύνει σταδιακά από τη Ρωσία.

Η «Συλλογική Δύση» και η «Παγκόσμια Πλειοψηφία»: Ψευδαισθήσεις και πραγματικότητα

Από πέρυσι, η «Συλλογική Δύση» αναφέρεται όλο και περισσότερο σε ένα πολιτισμικό μπλοκ παρά σε μια επίσημη πολιτική δομή. Η μετατόπιση της πολιτικής των ΗΠΑ από αυτοκρατορία σε μητρόπολη στερεί από την Ευρώπη τον προνομιακό ρόλο που απολάμβανε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η Δυτική Ευρώπη μετατρέπεται από προστατευμένο και υποστηρικτικό εταίρο σε πόρο για τη «Μεγάλη Αμερική».

Το ΝΑΤΟ θα παραμείνει ένα όργανο αμερικανικού ελέγχου. Η ΕΕ περιγράφεται ολοένα και περισσότερο στην Ουάσιγκτον όχι ως πυλώνας, αλλά ως εμπόδιο. Αυτό προκαλεί συγκρίσεις με τη Βρετανική Αυτοκρατορία: έναν σύμμαχο των ΗΠΑ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά παρ' όλα αυτά υπονομευμένο από την Ουάσιγκτον ως αυτοκρατορικός ανταγωνιστής.

Η έννοια της «παγκόσμιας πλειοψηφίας», που διατυπώθηκε στην αρχή της επιχείρησης στην Ουκρανία, αρχικά περιέγραφε εκείνα τα κράτη που αρνούνταν να ενταχθούν στις δυτικές κυρώσεις και θα μπορούσαν να είναι εταίροι της Ρωσίας σε μια νέα παγκόσμια τάξη. Αλλά σύντομα έγινε ένα αόριστο συνώνυμο του «μη-Δύσης». Η μετατροπή του σε ένα ενοποιημένο αντιδυτικό μπλοκ, BRICS και SCO εναντίον του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, θα ήταν αυταπάτη.

Η λεγόμενη πλειοψηφία δεν θα εδραιωθεί το 2026. Η Κίνα, το Κατάρ, η Καμπότζη και το Καζακστάν θα ενεργήσουν πρωτίστως προς το δικό τους συμφέρον, συμπεριλαμβανομένων των συμφερόντων με τη Δύση. Η ψήφος στον ΟΗΕ το καταδεικνύει αυτό. Έχουμε επίσης δει ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, μελών του SCO, και μεταξύ Καμπότζης και Ταϊλάνδης, μελών του ASEAN. Στις παραμονές του 2026, οι σχέσεις μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και ΗΑΕ επιδεινώθηκαν απότομα, αναδιαμορφώνοντας τη σύγκρουση στην Υεμένη.

Έτσι, η πολυπολικότητα γίνεται πραγματικότητα και όχι φιλοδοξία. Βασικοί παγκόσμιοι παράγοντες θα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα, καθώς και η Ρωσία και η Ινδία. Δεν θα ενσαρκώνουν καθαρά πολιτισμικά μπλοκ, αλλά θα αντιπροσωπεύουν την ποικιλομορφία του ίδιου του πολιτισμού, η οποία αποτελεί την υπογραφή της πολυπολικότητας. Κάθε μία θα επικεντρωθεί στην εγχώρια ανάπτυξη, επιδιώκοντας παράλληλα να διαμορφώσει την γύρω περιοχή προς όφελός της.

Το ίδιο θα συμβεί και σε περιφερειακό επίπεδο, όπου η Βραζιλία, το Ισραήλ, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και η Νότια Αφρική ήδη διαδραματίζουν ηγετικό ρόλο. Οι μετασχηματισμοί εντός του Δυτικού κόσμου μπορεί τελικά να αποκαταστήσουν ένα βαθμό αυτονομίας στη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιαπωνία. Αλλά αν αυτό συμβεί, δεν θα είναι το 2026.

Πηγή: RT

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Why don’t we do it in the road?»  – «γιατί δεν το κάνουμε στον δρόμο;» – αναρωτιόντουσαν οι Μπιτλς στο αριστουργηματικό τους «λευκό» άλμπουμ. Ο Πολ Μακάρτνεϊ είχε εμπνευστεί, λένε, το συγκεκριμένο τραγούδι όταν αντίκρυσε σε ένα ταξίδι στην Ινδία δυό μαϊμουδάκια να ερωτοτροπούν στη μέση του δρόμου, αδιαφορώντας παγερά για όποιο ξένο βλέμμα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, η σεξουαλική επανάσταση βρισκόταν στα φόρτε της. Οι νέοι λαχταρούσαν να αποτινάξουν κάθε ταμπού, να βιώσουν την απόλυτη ελευθερία. Και ο στοιχειώδης ακόμα σεβασμός της δημοσίας αιδούς εκλαμβανόταν ως οπισθοδρόμηση, αν όχι και ως υποκρισία. Το εκκρεμές στις μέρες μας έχει φτάσει στο αντίθετο άκρο. Δεν χρειάζεται ένα ζευγάρι να συνουσιαστεί, αρκεί να φιληθεί σε κοινή θέα και θα βρεθούν κάμποσοι να θιχτούν. Να το θεωρήσουν ασυγχώρητη επίδειξη μιας ευδαιμονίας που οφείλει να παραμένει αυστηρά ιδιωτική ώστε να μη φαλτσάρει όχι με τα χρηστά ήθη, μα με τη μαζική κατάθλιψη, η οποία είναι τόσο του συρμού. «Δεν κοκκινίσατε για την ευτυχία σας; Δεν κρατήσατε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους;» θα παραφράσουν τους στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου, του ποιητή που στα άπαντά του δυσκολεύεσαι να βρεις μια αχτίδα φωτός.

Υποτασσόμαστε στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Διαλέγουμε, αν μη τι άλλο, τις μάχες που δίνουμε. Γιατί να υμνήσουμε την έκπαγλη ομορφιά του Αλέν Ντελόν; Για να πεταχτεί κάποιος και να μας υπενθυμίσει πως υπήρξε ακροδεξιός, αν όχι και φασίστας; Οτι κακοφερόταν στις γυναίκες του και στα παιδιά του; Να αρχίσουμε να καβγαδίζουμε με αφορμή τον μακαρίτη, που όλη η ζωή όλων μας ήταν ένα Σαββατοκύριακο δικό του; Ασε καλύτερα, μη μας κολλήσουν κι εμάς καμιά ρετσινιά…

Σπανίως βρίσκεις σήμερα άνθρωπο που να απολαμβάνει τη φάση του αδιαφορώντας για τυχόν αντιδράσεις. Κι αν ψάχνεις για κοινωνικές ομάδες, θα πρέπει να κοιτάξεις προς το λεγόμενο περιθώριο. Τους απόκληρους, τους ανέστιους, εκείνους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Ή τους Ρομά.  Το Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας – σήμα κατατεθέν της «πάπιας που κορφολούζεται στου Ιονίου τα νερά» – είναι ένα τεχνητό νησάκι. Για λόγους αμυντικούς, για να αποκρούονται ευκολότερα οι επιδρομείς, σκάφτηκε προ αιώνων μια τάφρος και γέμισε με θαλασσινό νερό. Εκεί ακριβώς, στα χόρτα πλάι στο κύμα, έστρωσαν ένα βράδυ δυο Ρομά σεντόνι. Και ξάπλωσαν να κοιμηθούν. Οπως το ακούτε. Κάτω από τα πόδια των επισκεπτών του φρουρίου. Σε χώρο δημόσιο, ιδιαίτερης μάλιστα ιστορικής σημασίας. Σχεδόν σαν να κατασκηνώνεις μέσα στον Παρθενώνα. 

 Εκπληκτοι οι φύλακες τους βρήκαν το επόμενο πρωί. Κοιτάζω τις φωτογραφίες που τράβηξαν. Ο άντρας, ημίγυμνος, σε εμβρυακή στάση, ροχαλίζει του καλού καιρού. Η γυναίκα μισοσκεπασμένη, χύνονται τα κοκκινωπά μαλλιά της στο μαξιλάρι, διακρίνεται η τιράντα του σουτιέν. «Τι γυρεύετε εδώ;». «Γιατί; Τι είναι εδώ;» ρώτησαν μαχμουρλήδες, με θράσος αφοπλιστικό. «Μόνο που δεν μας ζήτησαν οι βουρλισμένοι καφέ!». Οι Κερκυραίοι ανέχονται – ή μάλλον σέβονται – τον άλλον εφόσον η ιδιορρυθμία του δεν τους βλάπτει. Σιγά μην έμπαιναν στον κόπο να τους απομακρύνουν διά της βίας.

Την επομένη κόντεψε να συμβεί μεγάλο κακό. Ενας τρίτος Ρομά, για να δροσιστεί προφανώς, βούτηξε στη θάλασσα. Ελα που δεν ήξερε κολύμπι! Και ήταν συν τοις άλλοις και κωφός! Πανικόβλητοι οι φίλοι του φώναξαν ό,τι περισσότερο αποφεύγουν. Την αστυνομία. Σώθηκε ο άνθρωπος την τελευταία στιγμή, πήρε και το μάθημά του… «Ποιο μάθημα, ψυχή μου; Δεν έχουν τον Θεό τους τα ανεσίσταγα, ικανός είναι να το ξανακάνει! Ενας άλλος της φάρας τους κατέβηκε λαθραία στο ξεροπήγαδο, δέκα μέτρα βάθος – πώς δεν γκρεμίστηκε, πώς δεν σκοτώθηκε; Γιατί νομίζεις; Του είχαν γυαλίσει τα κέρματα που πετούν οι τουρίστες και κάνουν ευχές. Τα είχε νομίσει τα πενηνταράκια για χρυσά φλουριά! Κόλλησε στον πάτο, είδαμε και πάθαμε για να τον τραβήξουμε».

«Ζουν όπως λάχει, έξω νου και νόμου…» παρατήρησα. «Ζουν κατά τύχη! Είναι ευτυχώς, συνήθως, πολύ τυχεροί».