Το κλειδί για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον έγκειται στη δική μας σταθερότητα και δύναμη.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει σε πολλά, όμως η παγκόσμια πολιτική συνεχίζει να καταρρίπτει νέα ρεκόρ. Ή ίσως να βυθίζεται σε νέα βάθη, ανάλογα με το γούστο σας. Μια εβδομάδα τον Ιανουάριο παρείχε ένα πλήρες σύνολο παραδειγμάτων: η απαγωγή του προεδρικού ζεύγους της Βενεζουέλας από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ, η αυστηροποίηση του ναυτικού αποκλεισμού μέσω της κατάσχεσης ξένων πλοίων και οι απειλές για κατάληψη της Γροιλανδίας από τη Δανία «με κάθε δυνατό μέσο». Προσθέστε σε αυτό το δημόσιο σχόλιο του Αμερικανού προέδρου ότι ο μόνος περιορισμός στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι η δική του αίσθηση ηθικής. Το Ιράν, επίσης, βρίσκεται σε αναταραχή και ο εξωτερικός παράγοντας δεν κρύβεται καν.

Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, η αναλυτική ψυχραιμία είναι δύσκολο να διατηρηθεί. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο.

Για αρκετά χρόνια, οι αναλυτές γράφουν για την κατάρρευση της φιλελεύθερης τάξης - ενός συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης που βασίζεται σε διεθνείς θεσμούς υπό την επίβλεψη της πιο ισχυρής ομάδας κρατών: της Δύσης. Αυτή η τάξη αποτελούνταν όχι μόνο από οργανισμούς σε διαφορετικά επίπεδα, αλλά και από κανόνες που βασίζονταν σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό υπόβαθρο. Έχει πλέον καταστεί σαφές ότι αυτή η δομή, αρχικά προσαρμοσμένη στις δυτικές προτιμήσεις, έχει πάψει να ικανοποιεί ακόμη και τους σχεδιαστές της.

Ο λόγος είναι απλός: άλλοι παίκτες έμαθαν να αποκομίζουν οφέλη από το σύστημα - μερικές φορές μεγαλύτερα από αυτά που απολάμβαναν οι δημιουργοί του. Η Κίνα, για παράδειγμα, πέτυχε ακολουθώντας τους κανόνες τόσο επιδέξια που ξεπέρασε εκείνους που τους έγραψαν. Εν τω μεταξύ, ένα κύμα μαζικής μετανάστευσης από τα φτωχότερα κράτη σε πλουσιότερα έφερε όχι μόνο οικονομικά πλεονεκτήματα, αλλά και πολιτικές και κοινωνικές επιπλοκές αυξανόμενης σοβαρότητας.

Καθώς η ισορροπία δυνάμεων μετατοπιζόταν, τα ηγετικά κράτη άρχισαν να προσαρμόζουν το μοντέλο. Αλλά αυτό είχε τη δική του εσωτερική λογική. Η υπερβολική διαστρέβλωσή του στερεί ολόκληρο το πλαίσιο από συνοχή και σταθερότητα. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε τώρα: την εγκατάλειψη των φιλελεύθερων προσχημάτων και την απόρριψη των περιορισμών που υπήρχαν υπό την προηγούμενη τάξη πραγμάτων.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ενσαρκώνει αυτή την αλλαγή με μια ιδιαίτερα απότομη μορφή. Απογοητεύει τους Ευρωπαίους εταίρους όχι επειδή δεν μπορούν να αλλάξουν, αλλά επειδή δεν θέλουν: ήταν ακριβώς το φιλελεύθερο σύστημα που έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα μοναδικά διεθνή πλεονεκτήματά της, τα οποία τώρα εξανεμίζονται μαζί με αυτό το σύστημα.

Ο Τραμπισμός δεν αποτελεί προσπάθεια αποκατάστασης της παγκόσμιας ηγεσίας των δεκαετιών του 1990-2010, όταν η Ουάσινγκτον στόχευε να ρυθμίσει ολόκληρο τον πλανήτη. Η νέα προσέγγιση είναι διαφορετική. Εκμεταλλεύεται κάθε μοχλό αμερικανικής ισχύος που έχει συσσωρευτεί μέσα από δεκαετίες ηγεμονίας. Όχι για καθολική κυριαρχία, αλλά για συγκεκριμένο κέρδος. Είναι επίσης εντυπωσιακά ειλικρινής. Το υλικό συμφέρον δηλώνεται ανοιχτά και υπάρχει ελάχιστη προσπάθεια να συγκαλυμμένο πίσω από «αξίες».

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η Ουάσινγκτον ενεργεί με αυτόν τον τρόπο επειδή καταλαβαίνει, ενστικτωδώς ή συνειδητά, ότι οι αμερικανικές δυνατότητες μειώνονται. Αυτή η επίγνωση μόνο εντείνει την επιθυμία για απόσπαση του μέγιστου οφέλους όσο το συσσωρευμένο πλεονέκτημα εξακολουθεί να υπάρχει.

Η εκδοχή του Δόγματος Μονρόε από τον Τραμπ μοιάζει με την κατασκευή ενός «Φρουρίου Αμερικής»  στο Δυτικό Ημισφαίριο: μιας προστατευμένης βάσης για περαιτέρω επιδρομές στην παγκόσμια σκηνή. Δίνει σαφή προτεραιότητα στα εσωτερικά ζητήματα και στην πολιτική του κοσμοθεωρία η Λατινική Αμερική είναι η ίδια ένα εσωτερικό ζήτημα.

Τα θέματα που συζητούνται συχνότερα είναι η εμπορία ναρκωτικών, η μαζική μετανάστευση, οι πιέσεις στην αγορά εργασίας και η μεταβαλλόμενη σύνθεση του εκλογικού σώματος. Αυτά συνδέουν τις Ηνωμένες Πολιτείες με την περιοχή πολύ πιο άμεσα από ό,τι τα αφηρημένα διεθνή δόγματα. Ο Καναδάς και η Γροιλανδία αποτελούν εξαιρέσεις. Ωστόσο, όπως δείχνουν τα τρέχοντα γεγονότα, μόνο εν μέρει.

Από αυτό προκύπτει ένα άλλο παράδειγμα του Τραμπ: ο «εσωτερικός εχθρός». Στην πολιτική του μυθολογία, αριστεροί και φιλελεύθεροι εμποδίζουν το σχέδιο «Πρώτα η Αμερική»  . Εν τω μεταξύ, αυτή η λογική επεκτείνεται στη Λατινική Αμερική, όπου είναι ιδεολογικά εχθρικός προς τις αριστερές κυβερνήσεις. Μιλώντας σε στρατιωτικό προσωπικό που συγκεντρώθηκε βιαστικά από όλο τον κόσμο, ο Τραμπ τόνισε πρόσφατα ότι ο στρατός έχει καθήκον να αντιμετωπίζει τους εσωτερικούς εχθρούς. Παρά τις δικαστικές αποφάσεις, η χρήση ένοπλης βίας στις πόλεις των ΗΠΑ έχει ήδη γίνει σήμα κατατεθέν αυτής της προεδρίας.

Έτσι, η πρωτοκαθεδρία της εσωτερικής ατζέντας -συμπεριλαμβανομένου του πλήρους ελέγχου της αμερικανικής ηπείρου ως εγγύησης της εθνικής ασφάλειας- αποτελεί τον πυρήνα της πολιτικής προσέγγισης του Τραμπ. Οι εξωτερικές δράσεις συνδέονται με εσωτερικούς στόχους: αύξηση εσόδων, τόνωση επενδύσεων, διασφάλιση πόρων και ορυκτών για την αμερικανική οικονομία.

Υπάρχει, ωστόσο, μια ειδική περίπτωση: το Ισραήλ. Η υποστήριξη προς το Ισραήλ είναι επίσης βαθιά ριζωμένη στην εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά έχει τεράστιες εξωτερικές συνέπειες. Η Ουάσινγκτον αναμένεται να υποστηρίξει τις φιλοδοξίες του Ισραήλ να αναδιαμορφώσει τη Μέση Ανατολή, ακόμη και όταν δεν είναι σαφές εάν τέτοιες προσπάθειες είναι σκόπιμες για τα ίδια τα αμερικανικά συμφέροντα.

Η κυβέρνηση Τραμπ είναι επομένως διατεθειμένη να αγνοήσει πολλές δεσμεύσεις που κληρονόμησε από την φιλελεύθερη εποχή, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεώσεων προς συμμάχους και εταίρους. Εάν οι δεσμεύσεις είναι επαχθείς και δεν προσφέρουν άμεσο όφελος, ο Λευκός Οίκος δεν βλέπει κανένα λόγο να τις τηρήσει.

Φυσικά, αυτός είναι ένας «ιδανικός τύπος», ο οποίος μπορεί να διαστρεβλωθεί από τις περιστάσεις. Πάνω απ' όλα, η έλλειψη ενότητας εντός της αμερικανικής ελίτ, ακόμη και εντός του ίδιου του κύκλου του Τραμπ. Το λόμπι, επίσης, παραμένει ένα δομικό χαρακτηριστικό της αμερικανικής πολιτικής. Ωστόσο, μέχρι στιγμής ο Τραμπ έχει προωθήσει το όραμά του με αξιοσημείωτη αποτελεσματικότητα.

Υποθέτοντας ότι αυτή η ερμηνεία είναι σε γενικές γραμμές σωστή, πώς θα έπρεπε να συμπεριφερθεί η Ρωσία;

Παρά την εξωτερική του απερισκεψία, ο Τραμπ στην πραγματικότητα αποφεύγει το ρίσκο. Φοβάται μήπως παρασυρθεί σε μια μακρά, εξαντλητική αντιπαράθεση που καθόρισε τους «ατελείωτους πολέμους» της Αμερικής, ειδικά αν περιλαμβάνει θύματα. Προτιμά μια θεαματική επιδρομή, έντονη εικονοποιία, έπειτα μια γρήγορη αποχώρηση και μια ανακήρυξη νίκης. Η Βενεζουέλα προσφέρει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όπου ο κίνδυνος αντιποίνων είναι πραγματικός ή το αποτέλεσμα ασαφές, ο Τραμπ επιλέγει την προσοχή: πίεση στο παρασκήνιο, έμμεση μόχλευση και ειδικές επιχειρήσεις αντί για ανοιχτό πόλεμο.

Όταν αντιμετωπίζει πραγματική αντίσταση, ο Τραμπ σπάνια επιμένει μέχρι τέλους. Το είδαμε αυτό στα επεισόδια που αφορούσαν την Ινδία, και ιδιαίτερα την Κίνα, σχετικά με τους τιμωρητικούς δασμούς. Με την Ινδία τα αποτελέσματα ήταν μέτρια. Με την Κίνα, έγινε φανερό ότι το Πεκίνο είχε τα δικά του αντίμετρα. Ο Τραμπ κινήθηκε προς τη διαπραγμάτευση. Δεν του αρέσουν οι εκβιασμοί όταν η άλλη πλευρά δεν λυγίζει. Αλλά σέβεται την σταθερότητα.

Ο Τραμπ αντιμετωπίζει επίσης σοβαρά την έννοια των «μεγάλων δυνάμεων» και πιστεύει ότι μόνο μια χούφτα κρατών πληρούν τις προϋποθέσεις. Τον γοητεύουν οι ηγέτες που ασκούν απόλυτη ή σχεδόν απόλυτη εξουσία. Αυτό εξηγεί το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του για τους ηγέτες της Κίνας, της Ρωσίας, της Ινδίας, της Βόρειας Κορέας και άλλων ηγετών αυτής της κατηγορίας. Ο Τραμπ δεν κρύβει τον φθόνο του για τέτοια μοντέλα διακυβέρνησης.

Αυτό έχει πρακτικές επιπτώσεις. Επιμένοντας στην αμερικανική πρωτοκαθεδρία στο Δυτικό Ημισφαίριο, ο Τραμπ εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει ότι άλλες μεγάλες δυνάμεις έχουν συγκρίσιμα συμφέροντα στις δικές τους περιοχές. Ωστόσο, τώρα κατανοεί την ύπαρξη άλλων συμφερόντων καλύτερα από πριν, ειδικά όταν δεν συγκρούονται άμεσα με τα αμερικανικά. Αυτό δημιουργεί περισσότερο περιθώριο διαπραγμάτευσης από ό,τι υπήρχε υπό τους προηγούμενους αποστόλους της «παγκόσμιας ηγεσίας».

Η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ προτιμά τις διμερείς διαπραγματεύσεις. Πιστεύει ότι η Αμερική είναι ισχυρότερη από τους περισσότερους ομολόγους της. Είναι ενοχλημένη από τις συμμαχίες μεταξύ κρατών που έχουν σχεδιαστεί για να ενισχύσουν τις θέσεις τους. Από αυτό προκύπτει ένα σαφές συμπέρασμα. Η Ρωσία θα πρέπει να εμβαθύνει τη συνεργασία εντός των BRICS και εντός των περιφερειακών κοινοτήτων. Όχι για ρητορικό συμβολισμό, αλλά ως πρακτική ασπίδα ενάντια στις πιέσεις που ασκούνται κατ' ιδίαν.

Τέλος, το ενδιαφέρον του Τραμπ να υπονομεύει τους αντιπάλους με έμμεσα μέσα πηγάζει από την επιθυμία του να αποφύγει την μετωπική αντιπαράθεση. Σέβεται τις συμφωνίες και αναζητά εταίρους στο εξωτερικό που μπορούν να τις υλοποιήσουν. Ως εκ τούτου, θα εκμεταλλευτεί τις εσωτερικές διαιρέσεις μεταξύ της ηγεσίας άλλων κρατών για να κατευθύνει πολιτικές σε κατευθύνσεις ευνοϊκές για την Ουάσινγκτον.

Γι' αυτό το λόγο, το κλειδί για την ομαλοποίηση των σχέσεων με την Αμερική του Τραμπ δεν έγκειται στην προσπάθεια να τη γοητεύσουμε ή να την πείσουμε, αλλά στη διασφάλιση της εσωτερικής ανθεκτικότητας. Η καλύτερη άμυνα κατά των παρεμβάσεων είναι η σταθερότητα και η δύναμη. Όχι η δύναμη που προκαλεί, αλλά η δύναμη που καθιστά την παρέμβαση ασύμφορη.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα  Rossiyskaya Gazeta  και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.

Εδρα, εδραίος, εδράζομαι, όλα τα σχετικά έχουν να κάνουν με τη σταθερότητα. Η έδρα μιας ομάδας, ας πούμε, δεν αλλάζει σχεδόν ποτέ. Η έδρα μιας εταιρείας, η έδρα του δασκάλου, η έδρα ενός διεθνούς οργανισμού. Εδραία, σταθερά, λίγο-πολύ ακλόνητα όλα αυτά. Εδραίες πεποιθήσεις είναι μια έκφραση που ακόμα συνηθίζεται από ορισμένους με έφεση στην καθαρεύουσα.

Μεταπήδησε η λέξη και στην κοινοβουλευτική μας δημοκρατία. Βουλευτική έδρα, μονοεδρική, έχασε την έδρα, παίρνει μια έδρα κ.λπ. Η κατάληψη μιας έδρας είναι το όνειρο κάθε υποψήφιου και κάθε υποψήφιου για υποψηφιότητα. Και τι δεν κάνουν ορισμένοι για να το πετύχουν...

Εχουν διαμορφωθεί εδραίες δικαιολογίες βέβαια γι’ αυτό, απαράλλαχτες σε όποια κατεύθυνση κι αν οδηγήσει τα πολιτικά του βήματα μετά της έδρας του ο βουλευτής. Η πρώτη: δεν μετακινήθηκα εγώ από τις πεποιθήσεις μου, αυτές παραμένουν εδραίες, μετακινήθηκε το κόμμα μου. Εγινε πήξε και δείξε, ανέλαβε αρχηγός ο πήξε και δείξε, εγκατέλειψε τις αρχές του και λοιπά. Η δεύτερη, έτσι κάπως πιο εδραία και μαχητική αυτή: εγώ απολογούμαι και δίνω λογαριασμό μόνο στους ψηφοφόρους ΜΟΥ. Στους ψηφοφόρους ΤΟΥ. Εκείνοι δηλαδή που ψήφισαν το συγκεκριμένο κόμμα και έβαλαν σταυρό στον συγκεκριμένο υποψήφιο είναι δικοί ΤΟΥ, ιδιοκτησία ΤΟΥ κατά κάποιον τρόπο.

Και έτσι, με τη συνδρομή φυσικά και άλλων παραγόντων, διαμορφώνεται μια εδραία πεποίθηση στην κοινωνία: ότι το πιο εδραίο κίνητρο για όσους κατέχουν μια έδρα είναι η -βιολογική- έδρα τους. Μιλούν για ιδέες, προγράμματα, προσφορά στον λαό και άλλα παρόμοια, αλλά τα κίνητρά τους είναι πολύ πιο ταπεινά. Η έδρα τους πάνω απ’ όλα. Αν αυτό είναι ζημιά για τη δημοκρατία, πολύ περισσότερο όταν ο λόγος γίνεται για προοδευτικούς των ιδεών, ή αν στέλνει κόσμο στην αποχή και την αντιπολιτική, αυτό δεν δείχνει να τους αφορά. Οι πολίτες, που αισθάνονται να τους αφορά, ας τους θυμηθούν στις επόμενες εκλογές...

Πηγή: efsyn

του Άρη Χατζηστεφάνου

Η «ιερή οργή» που κατακλύζει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τη στιγμή που η Κορίνα Ματσάδο αποφάσισε να δώσει το Νόμπελ Ειρήνης στον Ντόναλντ Τραμπ είναι βαθιά υποκριτική. Υπονοεί ότι ο θεσμός των Νόμπελ είχε στο παρελθόν κάποιο κύρος, το οποίο χάνεται τώρα. Ας δούμε λοιπόν δέκα λόγους για τους οποίους το συγκεκριμένο βραβείο αρμόζει στον συγκεκριμένο πρόεδρο.

1) Η νορβηγική επιτροπή βραβεύοντας την Ματσάδο γνώριζε ότι τιμά μια πολιτική τσαρλατάνο, η οποία ζητούσε να βομβαρδίσουν τη χώρα της, ώστε να πάρουν αμερικανικές πολυεθνικές τον έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων και η ίδια να αναλάβει την εξουσία. Η επιτροπή ήθελε με αυτό τον τρόπο να νομιμοποιήσει μια διαδικασία, που αργότερα οδήγησε στην απαγωγή του νόμιμου προέδρου ενός ανεξάρτητου κράτους. Ουσιαστικά η Ματσάδο ζητούσε να γίνει αχυράνθρωπος του Τραμπ, είναι λοιπόν άδικο να πάρει το βραβείο ένας απλός τοποτηρητής και όχι ο ιθύνων νους της εισβολής και κατάληψης.

2) Νόμπελ Ειρήνης έχει λάβει και ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος μετέτρεψε τη Λιβύη από κράτος σε ένα μεγάλο σκλαβοπάζαρο, ενώ βομβάρδιζε ταυτόχρονα επτά χώρες. Ο Τραμπ μέσα σε ένα χρόνο έχει βομβαρδίσει οκτώ. Μια χώρα πάνω, μια χώρα κάτω δεν θα κάνει τη διαφορά.

3) Μεταξύ των Αμερικανών προέδρων που τιμήθηκαν από την νορβηγική επιτροπή συναντάμε και τον Τέντι Ρούσβελτ, ο οποίος εκτός από τη σφαγή των ιθαγενών στις ΗΠΑ προκάλεσε και το θάνατο 600.000 ανθρώπων στις Φιλιππίνες. «Δεν έχει μείνει ζωντανό ούτε ένα μωρό να κλάψει για τη νεκρή μητέρα του», έγραφε στις αρχές του 20ου αιώνα ο Μαρκ Τουέιν για να καταδικάσει τις θηριωδείες των αμερικανικών στρατευμάτων κατοχής στο νησί.

3) Η επιτροπή στο παρελθόν έχει βραβεύσει και τον Κίσινγκερ, ο οποίος ευθύνεται για εκατοντάδες χιλιάδες άμαχους που σκοτώθηκαν από τον αμερικανικό στρατό, πέθαναν σε εμφύλιες συγκρούσεις που αυτός ενορχήστρωσε, ή δολοφονήθηκαν και βασανίστηκαν από δικτατορικά καθεστώτα που αυτός επέβαλε.

4) Νόμπελ έχει απονεμηθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία όταν δεν πνίγει δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες στα θαλάσσια σύνορά της, εξοπλίζει και προωθεί τη γενοκτονία στη Γάζα, ενώ αφού διέλυσε τις οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας για να διασώσει τις τράπεζες του κέντρου, τώρα δημιουργεί μια πολεμική βιομηχανία προετοιμάζοντας το έδαφος για ένα γενικευμένο πόλεμο.

5) Πολλά χρόνια πριν η νορβηγική επιτροπή βραβεύσει μια ακροδεξιά πολιτικό σαν την Ματσάδο, που δίνει το βραβείο της στον ενορχηστρωτή των πογκρόμ του ICE στο εσωτερικό των ΗΠΑ, είχε βραβεύσει και τον Φρεντερικ ΝτεΚλερκ, τον τελευταίο ηγέτη του ρατσιστικού και νεοφασιστικού καθεστώτος Απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής. Με τις εν ψυχρώ δολοφονίες του ICE, ο οποίος λειτουργεί πλέον σαν φρουρά πραιτοριανών του Αμερικανού προέδρου ο Τραμπ, κερδίζει μια θέση στο πάνθεο των ηγετών απολυταρχικών καθεστώτων.

7) H νορβηγική επιτροπή έχει βραβεύσει τον Ισραηλινό υπουργό Εξωτερικών, Σιμόν Πέρες, ο οποίος συμμετείχε στην εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων ως μέλος σιωνιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων και αργότερα ξεκίνησε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ. Ήταν ο άνθρωπος που έδωσε την εντολή για το βομβαρδισμό του προσφυγικού καταυλισμού της Κανά. Μαζί του μοιράστηκε το βραβείο και ο Γιτζάκ Ράμπιν, που ενίσχυσε το ισραηλινό απαρτχάιντ επιβάλλοντας μαζικές συλλήψεις και φυλακίσεις χωρίς δίκες. Οι θηριωδίες που διέταξε στην πρώτη ισραηλινή εξέγερση (ιντιφάντα), του έδωσαν το παρατσούκλι του Bone Braker, καθώς οι δυνάμεις του έσπαγαν στα γόνατά τους τα χέρια ανήλικων παλαιστίνιων διαδηλωτών που συλλαμβάνονταν από τον ισραηλινό στρατό κατοχής.

8) Το δικό του Νόμπελ έχει και ο Κολομβιανός πρώην πρόεδρος Χουάν Μανουέλ Σάντος, ο οποίος επέβλεπε τον βρώμικο πόλεμο εναντίον των ανταρτών της χώρας, πριν αρχίσει να λαδώνεται από ξένες εταιρείες (όπως η βραζιλιάνικη Odebrecht), τα χρήματα απ’τις οποίες προωθούσε σε λογαριασμούς τους στα Μπαρμπάντος.

9) Σταθερή στην παράδοση βράβευσης των ισχυρών και των υποστηρικτών γενοκτονιών, η νορβηγική επιτροπή είχε τιμήσει και την Αούνγκ Σαν Σου Κι από τη Μιανμάρ, που στήριξε με όλες της τις δυνάμεις τη γενοκτονία των Ροχίνγκια.

10) Και σε τελική ανάλυση, ποιος δικαιούται περισσότερο από τον Τραμπ ένα βραβείο που δίνεται προς τιμήν ενός εμπόρου όπλων, όπως ο Αλφρεντ Νόμπελ. Αν στο μέλλον υπάρξει και κάποιο βραβείο στο όνομα παιδεραστών μαστροπών, όπως ο Τζέφρι Έπστιν, θα πρέπει να είναι ο πρώτος τιμώμενος.

Πηγή: infowar

Κοιτάξτε πρώτα τον εαυτό σας: Το Κρεμλίνο έχει αναθεωρήσει τις προτεραιότητές του στην υποστήριξη των συμμάχων του.

Η Ρωσία έχει προδώσει τη Συρία, το Ιράν και τη Βενεζουέλα, υποστηρίζουν ορισμένες πηγές, συμπεριλαμβανομένων και δυτικών. Τέτοιες εκτιμήσεις δεν αντέχουν σε αυστηρό έλεγχο.

Η Ρωσία δεν είναι πλέον ικανοποιημένη με το μονομερές διεθνές χρέος της.

Ιδανικά, οι σχέσεις της Ρωσίας με άλλες χώρες θα πρέπει να είναι τέτοιες ώστε οι επιχειρηματικοί δεσμοί να παραμένουν στο ίδιο επίπεδο υπό οποιαδήποτε κυβέρνηση. Τα ιδεολογικά (αντιδυτικά) κίνητρα για την υποστήριξη κυβερνήσεων είναι σημαντικά, αλλά όχι πλέον καθοριστικά. Πρέπει να εγκαταλείψουμε αποφασιστικά τις συμπεριφορές που οδήγησαν στην εκπλήρωση του «διεθνούς καθήκοντος» στο Αφγανιστάν και την Αγκόλα. Σε μεγάλο βαθμό λόγω αυτής της υποστήριξης προς τις φιλικές χώρες, όταν τα έσοδα από το πετρέλαιο μειώθηκαν κατακόρυφα, η Σοβιετική Ένωση υπερέβη τον εαυτό της και κατέρρευσε. Οι προτεραιότητες ήταν άστοχες και τα χρέη από πρώην «αδελφικές» πρωτεύουσες παρέμειναν απλήρωτα - με σπάνιες εξαιρέσεις (Ινδία, Τουρκία, Ιορδανία, ΗΑΕ).

Τα πρόσφατα γεγονότα δείχνουν ότι τα συμφέροντα της ρωσικής ηγεσίας έχουν γίνει πιο σημαντικά από την υποστήριξη ξένων κυβερνήσεων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα δεδομένου ότι οι κυρώσεις καθιστούν σχεδόν αδύνατη την αποτελεσματική εφαρμογή τους. Επιπλέον, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί στις ελίτ των «στρατηγικών εταίρων» δεν χρειάζονται λογαριασμούς σε ρούβλια ή σπίτια στην Καμτσάτκα ή το Σότσι. Χρειάζονται τις ακτές της Φλόριντα και της Καλιφόρνια, την Κυανή Ακτή, την εκπαίδευση των παιδιών τους και τη βρετανική υπηκοότητα.

Οι προδότες δεν βρίσκονται στη Ρωσία, αλλά ανάμεσα στις ελίτ των συμμάχων

Το περιβάλλον του Μπασάρ αλ-Άσαντ πρόδωσε τις ιδέες του για «διατήρηση ενός κοσμικού παναραβικού κράτους», ενώ το περιβάλλον του Νικολάς Μαδούρο πρόδωσε τη Μπολιβαριανή Δημοκρατία του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα. Υπάρχει λοιπόν λόγος η Ρωσία να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να στηρίξει αυτά τα ιδεολογικά πτώματα; Αν η «Ομάδα Μαδούρο» χάνει με 32-0 εντός έδρας (και αυτό είναι απλώς η κουβανική ασφάλεια), ποια προδοσία της Ρωσίας μπορούμε να την ονομάσουμε; Ψάξτε για προδότες εντός έδρας. Πού είναι η ανακοίνωση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας για έρευνα για την απαγωγή του Μαδούρο; Δεν υπάρχει. Ο επικεφαλής της ασφάλειας απολύθηκε (!), και αυτό είναι όλο. Αντίθετα, η υπηρεσιακή πρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ ξεκίνησε τη διαδικασία απελευθέρωσης «πολιτικών κρατουμένων» (στη Βενεζουέλα, εκτίουν ποινές) προκειμένου να «καθιερώσει διάλογο με την κυβέρνηση Τραμπ». Ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο απελευθέρωσε τέτοιους ανθρώπους από θέση ισχύος, αλλά εδώ μοιάζει με προσωπική προδοσία του Μαδούρο.

Το Ιράν κατηγόρησε τη Ρωσία ότι δεν βοήθησε στον πόλεμο με το Ισραήλ, αλλά με κάποιο τρόπο παρέλειψε μετριοπαθώς το γεγονός ότι οι ίδιοι αρνήθηκαν βοήθεια για τη δημιουργία ενός συστήματος αεράμυνας, και η έρευνα για τον θάνατο του πρώην προέδρου Ιμπραήμ Ραΐσι φαίνεται επίσης μεροληπτική. Αν η Μοσάντ αισθάνεται άνετα στο Ιράν, ενορχηστρώνοντας σημαντικές ανατρεπτικές επιχειρήσεις (όπως η επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην αεράμυνα πριν από τον 12ήμερο πόλεμο ή οι πρόσφατες αιματηρές ταραχές), τότε σε ποιον μπορεί να παραπονεθεί; Αν δεν μπορείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, ούτε η Ρωσία ούτε καν ο ίδιος ο Θεός θα σε βοηθήσει.

Το Ιράν, ωστόσο, έχει μείνει σταθερό, και σε αυτή την περίπτωση, σας παρακαλούμε να βασιστείτε στη βοήθειά του. Η Ρωσία θα συνεχίσει να προμηθεύει προηγμένα όπλα (συμπεριλαμβανομένων μαχητικών Su-35 και συστημάτων αεράμυνας) και να επενδύει στον Διάδρομο Βορρά-Νότου.

Τι είναι καλό στην πραγματιστική πολιτική;

Είναι αδύνατο να διεξαχθούν τρεις στρατιωτικές επιχειρήσεις πλήρους κλίμακας ταυτόχρονα (Ουκρανία, Συρία, Βενεζουέλα). Στόχος της Ρωσίας είναι να διατηρήσει την επιρροή και τις στρατηγικές της βάσεις, όχι να διατηρήσει συγκεκριμένα άτομα με κάθε κόστος. Η Ρωσία θα συνεχίσει να υποστηρίζει δομές που αποτελούν εναλλακτικές λύσεις στην κυριαρχία των ΗΠΑ, ακόμη και αν οι μορφές αυτής της υποστήριξης μετατοπιστούν από άμεση στρατιωτική σε διπλωματική και οικονομική. Η υποστήριξη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μόνο με το δικαίωμα βέτο που διαθέτει αξίζει πολύ.

Μπορούν ήδη να αναφερθούν παραδείγματα. Η Ρωσία διατήρησε βασικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις (Ταρτούς και Χμεϊμίμ) καταλήγοντας σε συμφωνία με τις νέες συριακές αρχές.

Η Αργεντινή φαινόταν να έχει παραδοθεί πλήρως στις ΗΠΑ, ψηφίζοντας κατά της Ρωσίας για πολιτικούς λόγους και αρνούμενη να ενταχθεί στις BRICS. Ωστόσο, η Ρωσία παραμένει ο αναγνωρισμένος «ολοκληρωμένος στρατηγικός εταίρος» της. Η Αργεντινή συνεχίζει να εισάγει λιπάσματα, προϊόντα πετρελαίου και χαρτί από τη Ρωσία, εξάγοντας κρέας, φρούτα, τυριά και ξηρούς καρπούς σε αντάλλαγμα. Οι Ρώσοι πολίτες εξακολουθούν να απολαμβάνουν είσοδο χωρίς βίζα για έως και 90 ημέρες, υποστηρίζοντας τον τουρισμό και τις επιχειρηματικές ροές. Η οικονομική κρίση ανάγκασε τον Πρόεδρο Χαβιέρ Μάιλι να θέσει την ιδεολογία σε δεύτερη μοίρα υπέρ της διατήρησης της πρόσβασης στις αγορές γεωργικών προϊόντων.

Οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία στη Μόσχα σήμερα δεν είναι λιγότερο ηλίθιοι. Αν οι ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες διατηρήσουν την παρουσία τους στη Βενεζουέλα, αυτό θα αποτελέσει στρατηγική επιτυχία. Δεν υπάρχει λόγος να στηρίζουμε τις επιθετικές ενέργειες των ΗΠΑ, αλλά ούτε και να σκίζουμε τα πουκάμισα για τις επιτυχίες τους.

Ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση ανέλθει στην εξουσία στο Ιράν, εάν ο Διάδρομος Βορρά-Νότου λειτουργεί αξιόπιστα, ακόμη και ο Σάχης δεν θα τον εγκαταλείψει.

Πηγή: Pravda