ενημέρωση 11:35, 29 October, 2026

Φοίβος Δεληβοριάς - «O “Καποδίστριας” είναι μια φτηνή παρηγοριά που μας πηγαίνει πίσω»

Ο γνωστός τραγουδοποιός, λίγο πριν ξεκινήσει τις εμφανίσεις του στο Κύτταρο, μιλά για τον φόβο που γεννά τον εθνολαϊκισμό, σχολιάζει την υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη και εξηγεί γιατί, όπως λέει, «αυριανιστής είναι αυτός που σήμερα κατηγορεί τη woke ατζέντα για όλα, αλλά κλείνει τα μάτια του στον Μπέο».

Στη συνέντευξη αυτή, ο Φοίβος Δεληβοριάς μιλά με λόγο αιχμηρό αλλά και βαθιά ανθρώπινο. Αρνείται τις εύκολες βεβαιότητες και τις ασφαλείς γενικεύσεις, παρατηρώντας έναν δημόσιο διάλογο που ασφυκτιά μέσα στους αλγόριθμους, μια κοινωνία που φοβάται το αύριο και γι’ αυτό επιστρέφει στο παρελθόν, αλλά και θεσμούς που διαβρώνονται όχι μόνο από τον λαϊκισμό αλλά και από έναν νέο, πιο ύπουλο αυριανισμό – «που παίζει τον αντιλαϊκιστή», όπως τονίζει, αλλά «στην πραγματικότητα υπηρετεί έναν μικροαστικό καθησυχασμό».

Αυτό που τον ανησυχεί περισσότερο, όπως επισημαίνει, είναι «η ευκολία με την οποία ο δυτικός πολιτισμός πετάει όσα κατέκτησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο». Στην Ελλάδα βλέπει έναν δημόσιο λόγο εξαντλημένο, γεμάτο «διανοουμένους self-helpers και δημιουργούς περιεχομένου που προσπαθούν να στρογγυλέψουν τα πάντα από φόβο μην τρομάξουν τον μέσο άνθρωπο», έναν λόγο που δεν αντέχει τη σύνθετη σκέψη και καταφεύγει στην ασφάλεια της μονομέρειας.

Την κατάσταση αυτή την ονομάζει «αλγοριθμική ασφυξία»: δύο κραυγαλέα, αντίθετα στρατόπεδα που «συσκοτίζουν το αληθινό και ακυρώνουν τη συζήτηση που θα μπορούσε να πάει τα πράγματα λίγο μπροστά».

Είτε μιλά για τη Γάζα, είτε για την Ουκρανία, είτε για το Ιράν, επιμένει ότι «δεν υπάρχει μία μόνο ανάγνωση» και ότι η απλοποίηση δεν είναι αθώα αλλά πολιτική επιλογή.

Την ίδια στιγμή, είναι αυστηρός και με τη Δύση: «Πρέπει να είμαστε πιο αυστηροί με τη δική μας δυτική “καμπούρα”, με το ποσοστό στο οποίο είμαστε συνένοχοι και υποκριτές». Αυστηρός είναι και απέναντι στη χυδαία πατριδοκαπηλία, που του θυμίζει «αυτές που κορόιδευε η Ελλάδα από την εποχή του Αριστοφάνη, τύπου Κλέωνα».

Για τον ίδιο, ο φόβος αποτελεί το κλειδί για να κατανοήσουμε την εποχή: «Ο άνθρωπος δεν έχει πού να σταθεί, φοβάται το αύριο, γι’ αυτό πηγαίνει πίσω». Έτσι, όπως λέει, γεννιέται ο εθνολαϊκισμός, όχι επειδή απαντά σε πραγματικές αγωνίες αλλά επειδή τις διαστρεβλώνει: «Αντί να μιλάνε στον άνθρωπο για το αν θα έχει δουλειά και τι σημαίνουν οι αλλαγές, του λένε ότι κινδυνεύει το παιδί του».

Ως καλλιτέχνης και πολίτης, νιώθει υποχρεωμένος να μιλά, να κρίνει και να υπενθυμίζει. Σχολιάζει ότι δεν έχει ξαναδεί τόσο πολλές διασπάσεις σε όλα τα επίπεδα, από τον χώρο της αριστεράς έως τον Σύλλογο των Τεμπών.

Αναφέρεται στην εκπομπή που έκανε στην ΕΡΤ και απορεί που δεν προβάλλεται σε επαναλήψεις. Καταθέτει την άποψή του για όσα έχουν συμβεί με τον Γιώργο Μαζωνάκη, μιλώντας τόσο για τον ρόλο της οικογένειας όσο και για την καταγγελία του νεαρού για κακοποίηση.

Τέλος, αποκαλύπτει το νέο του εγχείρημα μαζί με τον Νίκο Καραθάνο, επιστρέφει δημιουργικά στη δεκαετία του ’80 και εξομολογείται ότι αυτό που τον φοβίζει πραγματικά είναι «ο αδρανής χρόνος, ο χρόνος που η σκέψη δεν προχωράει».

Φοίβος Δεληβοριάς, «Τhreesome»

24/01-21/02/26, Κύτταρο Live, Ηπείρου 48 & Αχαρνών

Πηγή: lifo

Eccellenza Italiana - Οι σπουδαιότεροι Ιταλοί σχεδιαστές φωτογραφίζονται όλοι μαζί για πρώτη και τελευταία φορά

Versace, Fendi, Valentino, Ferrè, Armani, Missoni, Moschino. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ταλέντα που αποτυπώνονται στην ιστορική φωτογραφία του 1985 και που θα έκαναν το «Made in Italy» σύμβολο πολυτέλειας και κύρους.


Το 1985, μια φωτογραφία που τράβηξε η δημοσιογράφος Adriana Mulassano πάγωσε τον χρόνο μπροστά στον Duomo του Μιλάνο, το σύμβολο της πόλης όπου πραγματοποιείται η Εβδομάδα Μόδας. Ίσως οι φωτογραφιζόμενοι να μην το γνώριζαν τότε, αλλά το στιγμιότυπο αυτό θα αποτύπωνε την αριστεία της ιταλικής μόδας σε όλο της το μεγαλείο. Μια ήσυχη αλλά αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι η ιταλική μόδα είχε πια πάψει να ακολουθεί τον κόσμο κι είχε αρχίσει να τον διαμορφώνει.

Η εικόνα, σήμερα εμβληματική, αποτυπώνει μια ομάδα σχεδιαστών που δεν συνυπήρχαν απλώς στο ίδιο κάδρο, αλλά στο ίδιο ιστορικό σταυροδρόμι. Ξεκινώντας από τα αριστερά, βλέπουμε τη Laura Biagiotti, τον Mario Valentino, τον Gianni Versace, τη Krizia, τη Paola Fendi, τον Valentino Garavani, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στα 93 του στις 19 Ιανουαρίου, τον Gianfranco Ferrè, τη Mila Shon, τον Giorgio Armani, τον Ottavio Missoni, τον Franco Moschino και τον Luciano Soprani. Μορφές που δεκαετίες αργότερα, παραμένουν ακλόνητα σημεία αναφοράς και κεφάλαια μιας συλλογικής αφήγησης, που μετέτρεψε το Made in Italy σε σφραγίδα ποιότητας, καινοτομίας και δεξιοτεχνίας. Τα ταλέντα αυτά θα γίνονταν φορείς ενός νέου λεξιλογίου για την κομψότητα και την πολυτέλεια.

Eccellenza Italiana: Οι σπουδαιότεροι Ιταλοί σχεδιαστές φωτογραφίζονται όλοι μαζί για πρώτη και τελευταία φορά 2

Το σκηνικό δεν είναι τυχαίο. Ο Duomo, με τη βαριά γοτθική του παρουσία, λειτουργεί ως μάρτυρας και ως σκηνικό μεγαλοπρέπειας. Πίσω τους απλώνεται η πόλη. Μπροστά τους, το μέλλον. Το Μιλάνο στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ήταν μια οικονομική δύναμη, ένα πολιτιστικό εργαστήρι, και —όλο και πιο καθαρά— η νέα παγκόσμια πρωτεύουσα της μόδας. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου (Milan Fashion Week) άρχιζε να αποκτά διεθνές βάρος, όχι ως κοσμικό γεγονός, αλλά ως μηχανισμός παραγωγής αισθητικής εξουσίας.

«Δεν είχε ποτέ καταστεί δυνατό να συγκεντρωθούν αυτά τα μεγάλα ονόματα της ιταλικής μόδας στον ίδιο χώρο, ίσως ακριβώς λόγω της υπάρχουσας αντιπαλότητάς τους. Και όμως συμφώνησαν να κάνουν κάτι που δεν είχαν ξανακάνει: να ποζάρουν για τη φωτογραφία του πρώτου αγγλόφωνου τεύχους του Capital. Μπορεί κανείς να τους δει όλους μαζί σε μια ιστορική εικόνα που είναι σχεδόν σαν καρτ ποστάλ-ενθύμιο της άφιξής μας στις Ηνωμένες Πολιτείες», έγραψε ο Paolo Panerai, ιδρυτής του περιοδικού, ο οποίος σήμερα είναι διευθυντής της Class Editori.

Η φωτογραφία της Mulassano συμπυκνώνει κάτι περισσότερο από φήμη και επιτυχία. Αποτυπώνει τη συνύπαρξη ετερόκλητων οραμάτων που, παραδόξως, συνέκλιναν. Ο ελεγχόμενος μινιμαλισμός του Giorgio Armani, που επαναπροσδιόρισε τη σιωπηλή πολυτέλεια. Η εκρηκτική αισθησιακή τόλμη του Gianni Versace, που έβαλε το σώμα και το glamour στο επίκεντρο. Ο Valentino, με τη σχεδόν εμμονική αφοσίωσή του στην τελειότητα και στο κόκκινο, ως διαχρονική υπόσχεση κομψότητας. Και ο Franco Moschino, ο αιρετικός, που εισήγαγε το χιούμορ και την ειρωνεία ως πολιτική πράξη μέσα στη μόδα.

Η Adriana Mulassano υπήρξε προνομιακή μάρτυρας αυτής της μετάβασης. Με το βλέμμα της, κατέγραψε όχι μόνο ανθρώπους, αλλά μια ιστορική στιγμή όπου η μόδα έπαψε να είναι διακοσμητική και έγινε πολιτισμική δύναμη. Η φωτογραφία της λειτουργεί σήμερα ως τεκμήριο μιας εποχής ακμής, αλλά και μιας σπάνιας σύμπτωσης ταλέντων. Με τα χρόνια, η εικόνα αυτή ξεπέρασε το πλαίσιο της μόδας και απέκτησε σχεδόν μυθική διάσταση. Δεν θυμίζει απλώς τι υπήρξε η ιταλική μόδα στα ’80s αλλά και τι μπορεί να συμβεί όταν δημιουργία, τεχνική και φιλοδοξία συναντώνται χωρίς φόβο.

Πηγή: Grace

  • Κατηγορία ΜΟΔΑ
  • 0

Audrey Hepburn - Οι άτυχοι γάμοι και ο «άγνωστος» μεγάλος έρωτας της αξέχαστης ηθοποιού

Η Audrey Hepburn, που έφυγε από τη ζωή στις 20 Ιανουαρίου 1993, περιέγραφε τα χρόνια που έζησε με τον τελευταίο της σύντροφο ως τα πιο ευτυχισμένα της ζωής της.


Το κοινό θυμάται την υπέρκομψη Audrey Hepburn στο πλευρό του πρώτου της συζύγου, κινηματογραφικού αστέρα Mel Ferrer, αλλά και τον δεύτερο γάμο της με τον γιατρό Andrea Dotti στην Ελβετία. Η αξέχαστη σταρ δεν ευτύχησε ωστόσο σε κανέναν από τους δύο αυτούς γάμους. Πήρε διαζύγιο από τον Ferrer το 1968, έπειτα από 14 χρόνια γάμου και αφού είχε ερωτευθεί τον Ιταλό γιατρό Andrea Dotti.

Μετά το γάμο τους το 1969 η Audrey Hepburn εγκατέλειψε το Χόλιγουντ προκειμένου να αφοσιωθεί στην οικογένεια της. Οι εξωσυζυγικές περιπέτειες του Dotti, αλλά και μια αποβολή το 1974 έδωσαν τέλος στο γάμο.

Audrey Hepburn: Οι άτυχοι γάμοι και ο «άγνωστος» μεγάλος έρωτας της αξέχαστης ηθοποιού 2
Mε τον πρώτο της σύζυγο Mel Ferrer και τον νεογέννητο γιο τους Sean το 1960. (Getty Images/Ideal Image)
Η αξέχαστη σταρ δεν ευτύχησε σε κανέναν από τους δύο γάμους της.
Audrey Hepburn: Οι άτυχοι γάμοι και ο «άγνωστος» μεγάλος έρωτας της αξέχαστης ηθοποιού 3
Νύφη για δεύτερη φορά στο πλευρό του Dr. Andrea Dotti το 1969. (Getty Image/Ideal Image)
 Ο μεγαλύτερος έρωτας της ηθοποιού έμελλε να μπει στη ζωή της λίγο αργότερα. Ο Ολλανδός ηθοποιός Robert Walders, είχε γίνει διάσημος στη δεκαετία του ’60 με το τηλεοπτικό western “Laredo”. To 1973 είχε ερωτευθεί την κατά δεκαετίες μεγαλύτερη του σε ηλικία Merle Oberon στα γυρίσματα της ταινίας “Interval”.Είχαν παντρευτεί και έμειναν μαζί μέχρι το θάνατο της Oberon το 1979.Ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησε ο δεσμός του με την Hepburn που κράτησε για περισσότερο από μια δεκαετία.

Ο ηθοποιός είχε πει σχετικά: «Ένιωθα ότι είχε ήδη δύο κακούς γάμους, ενώ τα πράγματα μεταξύ μας ήταν υπέροχα όπως είχαν. Αν ρωτούσατε την Audrey, θα σας έλεγε το ίδιο: Γιατί να διορθώσουμε κάτι που δεν είναι χαλασμένο;. Σε μια συνέντευξή της είχε πει ότι έτσι είναι πιο ρομαντικό με αυτόν τον τρόπο επειδή δεν μας δένει ένα κομμάτι χαρτί, αλλά η πίστη που έχουμε ο ένας στον άλλο. Αν ήμασταν νεότεροι και θέλαμε να κάνουμε παιδιά, θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, αλλά αυτό δεν ίσχυε στην περίπτωση μας.

Audrey Hepburn: Οι άτυχοι γάμοι και ο «άγνωστος» μεγάλος έρωτας της αξέχαστης ηθοποιού 4
Audrey Hepburn & Rob Wolders: O τελευταίος σύντροφος της σταρ στάθηκε στο πλευρό της στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της. (Getty Images/Ideal Image)
"Θεωρούσε ότι ήμασταν παντρεμένοι. Πολλές φορές με σύστηνε ως σύζυγό της."

«Θεωρούσε ότι ήμασταν παντρεμένοι. Πολλές φορές με σύστηνε ως σύζυγό της. Ποτέ ως σύντροφό της ή κάτι τέτοιο. Αυτό που μου άρεσε πολύ και ακουγόταν πολύ ωραίο ήταν όταν έλεγε: «Έχετε γνωρίσει τον Rob μου;» Ή, «Από εδώ ο Rob μου.»

Οι δυο τους είχαν συναντηθεί την κατάλληλη στιγμή. Εκείνος ήταν 44 ετών και η Audrey 50.

«Ήμασταν έτοιμοι ο ένας για τον άλλον», είχε πει ο Wolders για την μεταξύ τους χημεία που ήταν άμεση. «Την εποχή που συναντηθήκαμε, είχαμε κάνει και τα δύο τα λάθη μας. Αν είχε τύχει να γνωριστούμε νωρίτερα ίσως να μην είχαμε την ίδια ωριμότητα, την ίδια γνώση που είχαμε κατόπιν για τους εαυτούς μας”.

Η ίδια η Audrey Hepburn περιέγραφε τα χρόνια που έζησε με τον Wolders ως τα πιο ευτυχισμένα της ζωής της. Η ευτυχία αυτή όμως δεν έμελλε να κρατήσει πολύ.

Το 1992 η Hepburn διαγνώστηκε με καρκίνο και έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 1993. Ο Wolders στάθηκε δίπλα της στις πιο δύσκολες στιγμές της. Μετά το θάνατο της, είχε έναν δεσμό με την Leslie Caron, ενώ η τελευταία του σύντροφος ήταν η Shirlee Fonda, πέμπτη σύζυγος του ηθοποιού Henry Fonda. Πέθανε σε ηλικία 81 ετών το 2018 και μέχρι τότε είχε δραστήριο ρόλο στο φιλανθρωπικό ίδρυμα που φέρει το όνομα της αγαπημένης του Audrey.

Πηγή: Grace

Giancarlo Giammetti - Ποιος ήταν ο μεγάλος έρωτας του μαέστρου της υψηλής ραπτικής, Valentino Garavani

Όπως τόσο συχνά συμβαίνει, πίσω από έναν σπουδαίο δημιουργό, στέκεται μια ήρεμη δύναμη. Ο Giancarlo Giammetti γνώριζε πότε να σταθεί μπροστά και πότε να παραμείνει σιωπηλός στο παρασκήνιο, κατανοώντας ότι η πραγματική κομψότητα δεν βρίσκεται μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά και στη διάρκεια.


Ο Valentino Garavani έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στον κόσμο της ιταλικής μόδας. Την ίδια στιγμή, όμως, ο θάνατός του επαναφέρει στο προσκήνιο το οικοδόμημα που δημιούργησε και, αναπόφευκτα, τον άνθρωπο που βρέθηκε στο πλευρό του για περισσότερα από πενήντα χρόνια, ως σύντροφος και ως συνοδοιπόρος. Η κοινή διαδρομή του Valentino με τον Giancarlo Giammetti υπήρξε μια βαθιά προσωπική και δημιουργική ένωση, μέσα από την οποία το ταλέντο βρήκε διάρκεια, η έμπνευση απέκτησε δομή και ένας οίκος υψηλής ραπτικής μετατράπηκε σε παγκόσμιο σημείο αναφοράς. Μαζί μοιράστηκαν φιλοδοξίες, συγκρούσεις, ρίσκα κι επιτυχίες, χτίζοντας όχι μόνο μια αυτοκρατορία μόδας αλλά και μια ζωή αξεδιάλυτα δεμένη με αυτήν.

Η σχέση τους υπήρξε από την αρχή κάτι περισσότερο από μια επαγγελματική συνεργασία. Ήταν μια συνύπαρξη έρωτα, δημιουργίας και στρατηγικής σκέψης, που ξεκίνησε στη Ρώμη των αρχών της δεκαετίας του 1960 και εξελίχθηκε, με διαφορετικές μορφές, σε μία από τις πιο ανθεκτικές και παραγωγικές συμμαχίες στην ιστορία της μόδας.

Η πρώτη τους συνάντηση έγινε στα τέλη Ιουλίου του 1960, στο Café de Paris της Via Veneto, ένα από τα εμβληματικότερα σημεία της κοσμικής Ρώμης. Ο Valentino, νεαρός σχεδιαστής με φιλοδοξίες κι ακατέργαστο ακόμη όραμα και ο Giancarlo Giammetti, αρχιτέκτονας και γόνος της ρωμαϊκής αστικής τάξης, αντάλλαξαν βλέμματα χωρίς να υποψιάζονται ότι αυτό το φαινομενικά τυχαίο στιγμιότυπο θα καθόριζε τόσο την προσωπική τους ζωή όσο και την ιστορία της υψηλής ραπτικής. Λίγες ημέρες αργότερα συναντήθηκαν ξανά στο Κάπρι, όπου γεννήθηκε μια σχέση που συνδύαζε ερωτική ένταση και δημιουργική σύμπραξη.

Η δυναμική τους θύμιζε έντονα το δίπολο Yves Saint Laurent – Pierre Bergé, για το οποίο γράψαμε πρόσφατα στο GRACE. Ο Valentino ήταν η δημιουργική ψυχή: παθιασμένος, ευαίσθητος, απολύτως αφοσιωμένος στη φόρμα, το ύφασμα και την ιδέα της ομορφιάς. Ο Giancarlo, από την άλλη, υπήρξε ο σταθερός, στρατηγικός και οργανωτικός νους, εκείνος που κατανοούσε πώς το όραμα μπορεί να δομηθεί, να προστατευθεί και να επεκταθεί. Μαζί ίδρυσαν τον οίκο Valentino στη Ρώμη, μετατρέποντας σταδιακά ένα μικρό ατελιέ σε διεθνές σύμβολο πολυτέλειας.

Η ερωτική τους σχέση διήρκεσε δώδεκα χρόνια. Το τέλος της σχέσης τους, όμως, δεν συνοδεύτηκε από ρήξη. Αντιθέτως, η συνεργασία τους έγινε ακόμη πιο συμπαγής. Παρέμειναν αχώριστοι συνεργάτες και φίλοι, λειτουργώντας με έναν σχεδόν υποδειγματικό καταμερισμό ρόλων. Ο Valentino μπορούσε να αφοσιώνεται αποκλειστικά στη δημιουργία, ενώ ο Giancarlo αναλάμβανε τη διαχείριση, την οργάνωση, τη στρατηγική επέκταση και τη διεθνή εικόνα του οίκου. Χάρη σε αυτή τη λεπτή ισορροπία, ο Valentino κατέκτησε παγκόσμια αναγνώριση και τις δημιουργίες του φόρεσαν γυναίκες που διαμόρφωσαν το πρόσωπο του 20ού αιώνα, από την Elizabeth Taylor και την Audrey Hepburn έως τη Jackie Kennedy και τη Sophia Loren.

Η καθημερινότητά τους, όπως έχει αφηγηθεί ο ίδιος ο Giancarlo, δεν ήταν ανέφελη. «Για να είσαι με τον Valentino πρέπει να έχεις πολλή υπομονή», είχε πει χαρακτηριστικά. Οι εντάσεις δεν έλειπαν, συχνά φτάνοντας στο σημείο να πετούν πιάτα και ποτήρια στον τοίχο όταν καβγάδιζαν. Όμως, στο τέλος, η βαθιά σύνδεση και ο αμοιβαίος σεβασμός λειτουργούσαν πάντα εξισορροπητικά. Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη, δημιούργησαν όχι μόνο έναν οίκο μόδας, αλλά ένα αναγνωρίσιμο αισθητικό και επιχειρηματικό μοντέλο, ικανό να αντέξει στο χρόνο.
Giancarlo Giammetti: Ποιος ήταν ο μεγάλος έρωτας του μαέστρου της υψηλής ραπτικής, Valentino Garavani 2
Getty Images/ Ideal Image

Μετά τον χωρισμό τους, η προσωπική ζωή του Valentino παρέμεινε διακριτική. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, ούτε απέκτησε παιδιά, ενώ οι σχέσεις του με άλλους άνδρες ήταν σύντομες και ιδιωτικές, χωρίς να αποκτήσουν ποτέ τη βαρύτητα της ζωής του δίπλα στον Giancarlo. Ο Giammetti παρέμεινε ο σταθερός συνοδοιπόρος του. Ένας καλός φίλος, συνεργάτης και θεματοφύλακας του πνεύματος και της κληρονομιάς του.

Η συμβολή του Giancarlo δεν περιορίστηκε στη διαχείριση του οίκου. Μετά τη συνταξιοδότηση του Valentino το 2008 και την πώληση του brand, ανέλαβε ενεργό ρόλο στη διατήρηση και ανάδειξη της πολιτιστικής του παρακαταθήκης. Ίδρυσε το Fondazione Valentino Garavani e Giancarlo Giammetti και δημιούργησε τον χώρο PM23 στη Ρώμη, έναν τόπο όπου τα εμβληματικά κόκκινα φορέματα του Valentino συνομιλούν με έργα σύγχρονης τέχνης, από τον Fontana και τον Rothko έως τον Picasso. Εκεί, η ομορφιά παρουσιάζεται όχι ως επιφανειακή πολυτέλεια, αλλά ως ένα πολιτιστικό κι εκπαιδευτικό εργαλείο. Παράλληλα, η φιλανθρωπική δράση του οργανισμού υποστηρίζει νοσοκομεία και κοινωνικά προγράμματα, επεκτείνοντας την έννοια της κομψότητας στη σφαίρα της κοινωνικής ευθύνης.

Ο Giancarlo Giammetti υπήρξε επίσης μια ιδιαίτερα αγαπητή μορφή της διεθνούς κοινωνικής ζωής, διατηρώντας φιλίες με προσωπικότητες όπως η Gwyneth Paltrow, η Oprah Winfrey, ο Elton John, η Meryl Streep, οι Beckham, η Anne Hathaway και πολλοί ακόμη. Παρά το πολυτελές lifestyle και τις υψηλού προφίλ συναναστροφές, παρέμεινε άνθρωπος χαμηλών τόνων, με σταθερό άξονα τη διαφύλαξη της δημιουργικής κληρονομιάς του Valentino.

Η ιστορία του Valentino Garavani και του Giancarlo Giammetti είναι μια αφήγηση για το πώς η δημιουργικότητα συναντά τη στρατηγική, πώς ο έρωτας μετασχηματίζεται σε δια βίου φιλία και πώς η αφοσίωση μπορεί να παράξει κάτι που υπερβαίνει το άτομο. Μαζί απέδειξαν ότι πίσω από κάθε μεγάλο δημιουργό υπάρχει συχνά ένας άνθρωπος που γνωρίζει πότε να σταθεί μπροστά και πότε να παραμείνει σιωπηλός στο παρασκήνιο· ένας άνθρωπος που κατανοεί ότι η πραγματική κομψότητα δεν βρίσκεται μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά και στη διάρκεια.

Πηγή: Grace

  • Κατηγορία ΜΟΔΑ
  • 0